Maria Emma Piotrowska

Joanna Maria Emma Piotrowska (ur. 13 maja 1901 w Warszewicach, zm. 1994 w Felicjanowie) – polska duchowna Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, następnie Kościoła Katolickiego Mariawitów, biskupka pomocnicza^[2].

Urodziła się w rodzinie sympatyzującej z ruchem mariawickim. Rodzice Joanny jeszcze przed rozłamem z Rzymem utrzymywali kontakt z ks. Janem Marią Michałem Kowalskim, a w 1906 r. oficjalnie przyjęli mariawityzm. Wyróżniali się gorliwością religijną, w swoim domu w Warszewicach urządzili kaplicę, regularnie uczestniczyli w nabożeństwach mariawickich w Niesułkowie, później w Lipce^[2].

W 1921 r. Joanna (podobnie jak jej dwie siostry) wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Mariawitek w Płocku. Została skierowana do klasztoru w Felicjanowie, później pracowała w mariawickiej ochronce w Pepłowie, następnie powróciła do płockiego klasztoru, gdzie po odpowiednim przeszkoleniu kierowała pracą drukarni i zecerni. W 1923 r. otrzymała habit, a 2 lata później złożyła śluby wieczyste^[2].

Po wprowadzeniu kapłaństwa kobiet przez zwierzchnika Starokatolickiego Kościoła Mariawitów arcybiskupa Jana Marię Michała Kowalskiego, była w grupie 12 pierwszych sióstr zakonnych, które przyjęły święcenia diakońskie i kapłańskie w dniu 28 marca 1929 r. Te same 12 kapłanek zostało następnie podniesionych do godności biskupek Kościoła. Konsekracja Joanny Marii Emmy Piotrowskiej i 8 innych kapłanek została dokonana 4 czerwca 1931 r. przez arcykapłankę Antoninę Marię Izabelę Wiłucką-Kowalską, przy współudziale arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego, bp. Stanisławy Marii Dilekty Rasztawickiej, bp. Marii Celestyny Kraszewskiej, bp. Klemensa Marii Filipa Feldmana, bp. Romana Marii Jakuba Próchniewskiego oraz bp. Wacława Marii Bartłomieja Przysieckiego^[1].

W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i została przesiedlona z Płocka do Felicjanowa, gdzie pełniła funkcję ekonomki klasztoru. W 1940 r. niosła posługę w Nowostawach Dolnych, gdzie w owym czasie, w przysiółku Nowostawskie Działki działała filia parafii w Niesułkowie. Jeszcze w tym samym roku objęła probostwo w parafii w Grzmiącej. Po przejęciu w 1941 r. kościoła w Grzmiącej przez mariawitów płockich^[3], zamieszkała u jednej z miejscowych rodzin. W 1942 r. przedostała się na teren Generalnego Gubernatorstwa, gdzie niosła posługę mariawitom z okolic Dmosina (we wsiach Szczecin i Zarębów). Jeszcze w tym samym roku wyjechała na polecenie siostry arcykapłanki do Warszawy, a stamtąd do parafii w Pogorzeli, gdzie posługiwała po śmierci miejscowej kapłanki, siostry Walerii Marii Oblaty Wiśniewskiej. Wkrótce powróciła do parafii warszawskiej, w której przewodziła nabożeństwom w kaplicy przy ulicy Okopowej, a po zakończeniu wojny zorganizowała kaplicę przy ulicy Grochowskiej^[2]. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej, była jedną z 8 żyjących biskupek Kościoła^[4].

W latach 1952–1956 i 1960–1986 ponownie posługiwała w Nowostawskich Działkach (nazwanych przez mariawitów Izabelinem – ku czci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej). Z jej inicjatywy zbudowano tam kaplicę (obecnie budynek nie pełni funkcji sakralnych). W latach 1956–1960 była ponownie ekonomką klasztoru felicjanowskiego. W latach 1960–1986 zarządzała kustodią łódzką, wchodziła też w skład Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów. W 1986 r. przeszła w stan spoczynku i zamieszkała w Felicjanowie^[2].

30 maja 1993 r. współuczestniczyła w konsekracjach biskupich sióstr kapłanek Damiany Marii Beatrycze Szulgowicz i Hanny Marii Rafaeli Woińskiej^[5].

Zmarła w Felicjanowie w 1994 r. Została pochowana na cmentarzu mariawickim w Pepłowie^[2].