Maria Dilekta Rasztawicka

Maria Dilekta

Stanisława Maria Dilekta Rasztawicka Stanisława Rasztawicka
Biskupka
Kraj działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	6 marca 1905 Oryszew
Data i miejsce śmierci	1995 Felicjanów
Mistrzyni nowicjatu w Katolickim Zgromadzeniu Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania
Okres sprawowania	1935–1937
Przełożona Katolickiego Zgromadzenia Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania
Okres sprawowania	1947–1995
Wyznanie	mariawickie
Kościół	Katolicki Mariawitów
Inkardynacja	Zgromadzenie Sióstr Mariawitek
Śluby zakonne	1925
Diakonat	28 marca 1929
Prezbiterat	28 marca 1929
Sakra biskupia	5 kwietnia 1931

Stanisława Maria Dilekta Rasztawicka (ur. 6 marca 1905 w Oryszewie, zm. 1995 w Felicjanowie) – polska duchowna Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, następnie Kościoła Katolickiego Mariawitów, biskup pomocniczy, przełożona Katolickiego Zgromadzenia Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania^[2]. Przez pewien czas obsługiwała kustodię warszawsko-lubelską^[2].

Urodziła się w rodzinie rolniczej, która w 1906 r. przyjęła mariawityzm. Po powstaniu niezależnego Kościoła Mariawitów w rodzinnym domu przyszłej biskupki urządzono kaplicę, podlegającą parafii mariawickiej w Żyrardowie. W trakcie nauki w żyrardowskim Gimnazjum Humanistycznym, Stanisława postanowiła wstąpić do klasztoru. Została przyjęta do Zgromadzenia Sióstr Mariawitek w Płocku, gdzie otrzymała imiona Maria Dilekta. Życie zakonne obrało również dwoje jej rodzeństwa; rodzice sprzedali swoje gospodarstwo rolne i zamieszkali przy płockiej Świątyni Miłosierdzia i Miłości, a później w Felicjanowie^[2].

Po wstąpieniu do Zgromadzenia (również po przyjęciu nowicjatu) siostra Maria Dilekta kontynuowała naukę, zwłaszcza w zakresie malarstwa i rysunku, w celu przygotowania do zajmowania się haftem artystycznym. W 1925 r. złożyła śluby wieczyste. Rok później została mistrzynią nowicjatu w Zgromadzeniu Sióstr Mariawitek; funkcję tę pełniła w niepodzielonym Kościele mariawickim do 1935 r.^[2]

Po wprowadzeniu kapłaństwa kobiet przez zwierzchnika Starokatolickiego Kościoła Mariawitów arcybiskupa Jana Marię Michała Kowalskiego, była w grupie 12 pierwszych sióstr zakonnych, które przyjęły święcenia diakońskie i kapłańskie w dniu 28 marca 1929 r. Te same 12 kapłanek zostało następnie podniesionych do godności biskupek Kościoła. Konsekracja siostry Marii Dilekty miała miejsce w pierwszy dzień Wielkanocy (5 kwietnia) 1931 r. przez arcykapłankę Antoninę Marię Izabelę Wiłucką-Kowalską^[1].

W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i została przesiedlona z Płocka do klasztoru w Felicjanowie. W Kościele felicjanowskim pozostawała mistrzynią nowicjatu do 1937 r. W następnym roku objęła probostwo w parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Lesznie (z siedzibą w Woli Łuszczewskiej). W 1939 r. została przeniesiona do parafii w Warszawie. W czasie okupacji hitlerowskiej objęła dodatkowo zwierzchnictwo nad kustodią warszawsko-lubelską, w skład której wchodziły wszystkie parafie na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Przy kaplicy warszawskiej wspólnie z kapłanem Józefem Marią Rafaelem Wojciechowskim ukrywała przed Niemcami żydowską rodzinę. Przed powstaniem warszawskim ze względu na stan zdrowia została umieszczona w sanatorium w Świdrze, skąd po przejściu frontu udała się do Łowicza, a stamtąd do Felicjanowa^[2].

W maju 1945 r. została proboszczem parafii w Łodzi^[2]. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z 8 żyjących biskupek Kościoła^[3].

W 1947 r. powróciła do Felicjanowa, gdzie 5 grudnia została na Kapitule Generalnej Zgromadzenia Sióstr Mariawitek wybrana jego przełożoną (funkcję tę pełniła dożywotnio^[4]). Ponadto weszła w skład Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów oraz objęła (wspólnie z siostrą biskupką Marią Celestyną Kraszewską) tymczasowe zwierzchnictwo nad całym Kościołem (do 1950 r.)^[5].

30 maja 1993 r. współuczestniczyła w konsekracjach biskupich sióstr kapłanek Damiany Marii Beatrycze Szulgowicz i Hanny Marii Rafaeli Woińskiej^[2].

Zmarła w 1995 r. w Felicjanowie. Została pochowana na cmentarzu mariawickim w Pepłowie^[2].