Maria Eufemia Nyk

Stanisława Maria Eufemia Nyk (ur. 10 kwietnia 1898 w Łodzi, zm. 1981 w Felicjanowie) – polska duchowna Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, następnie Kościoła Katolickiego Mariawitów, biskupka pomocnicza^[2].

Urodziła się w rodzinie robotniczej. Od najmłodszych lat uczęszczała z rodzicami na nabożeństwa odprawiane przez duchownych mariawickich. W wieku 18 lat postanowiła wstąpić do Zgromadzenia Sióstr Mariawitek. Postulat odbyła w Lipce. W 1918 r. pod kierunkiem Marii Franciszki Kozłowskiej rozpoczęła nowicjat; w tym czasie ukończyła kurs dla przedszkolanek i podjęła pracę w prowadzonych przez mariawitów przedszkolach w Pabianicach, Felicjanowie, Pepłowie, Lublinie i Płocku. W 1923 r. złożyła śluby wieczyste^[2]. 28 marca 1929 r. otrzymała święcenia diakońskie i kapłańskie, a 4 czerwca 1931 r. – sakrę biskupią^[1].

W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i wkrótce została przesiedlona z Płocka do Felicjanowa. Niosła posługę kapłańską w parafiach w Felicjanowie i Zgierzu, następnie została wizytatorką w kustodii warszawskiej. W początkowym okresie okupacji hitlerowskiej przebywała w Felicjanowie. Stamtąd w 1941 r. została (z pozostałymi mieszkańcami klasztoru) wysiedlona i więziona w obozach w Działdowie i Pomiechówku. Po zwolnieniu została przymusowo zatrudniona w niemieckim szpitalu w Płońsku jako pielęgniarka na oddziale zakaźnym; pracowała tam do końca wojny^[2].

W 1945 r. powróciła do Felicjanowa^[2]. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z 8 żyjących biskupek Kościoła^[3]. W latach 1946–1949 była proboszczem parafii w Zgierzu, od 1950 r. stała na czele kustodii warszawskiej. Od lat 60. – mimo postępującej choroby – pełniła obowiązki wizytatorki kustodii łódzkiej oraz przez 18 lat posługiwała w parafii w Strykowie. Ostatnie dni życia spędziła w Felicjanowie, gdzie zmarła w 1981 r. (pogrzeb odbył się 10 lipca)^[2].