Maria Lea Pedini-Angelini

Maria Lea Pedini-Angelini

Data urodzenia	15 lipca 1954
Kapitan regent San Marino (wspólnie z Gastone Pasolinim)
Okres	od 1 kwietnia 1981 do 1 października 1981
Poprzednik	Giancarlo Berardi i Rossano Zafferani
Następca	Mario Rossi i Ubaldo Biordi

Maria Lea Pedini-Angelini (ur. 15 lipca 1954) – sanmaryńska polityczka i dyplomatka. Trzecia kobieta wybrana do Wielkiej Rady Generalnej San Marino oraz pierwsza w historii kobieta na stanowisku Kapitana regenta San Marino.

Była czwartą w historii świata demokratycznie wybraną przywódczynią kraju na świecie (po Isabel Perón w Argentynie, Lidii Gueiler Tejadzie w Boliwii oraz Vigdís Finnbogadóttir na Islandii)^[1].

Urodziła się 15 lipca 1954^[2][3]. Jest polityczką Socjalistycznej Partii San Marino^[3].

Sanmaryńskie kobiety uzyskały prawo do głosowania w 1964 roku, a prawo do zajmowania stanowisk publicznych dopiero w 1972 roku^[4]. W wyborach parlamentarnych w 1974 roku do Wielkiej Rady Generalnej San Marino zostały wybrane pierwsze dwie kobiety (trzecia z nich, Marina Busignani Reffi, nie objęła jednak miejsca w parlamencie, ustępując swojemu mężowi – Giordano Bruno Reffiemu). Pedini-Angelini z powodzeniem kandydowała w wyborach parlamentarnych w 1978 roku, stając się trzecią kobietą wybraną do parlamentu kraju. W 1981 roku, wspólnie z Gastone Pasolinim, została wybrana z ramienia Socjalistycznej Partii San Marino na półroczną kadencję na stanowisko jednego z dwóch kapitanów regentów San Marino, stając się pierwszą kobietą na tym stanowisku^[5][6][7][8]. Była jedną z pierwszych kobiet w historii świata sprawującym władzę nad państwem z urzędu wybranego demokratycznie (z wyłączeniem monarchiń)^[9]. Zostając Kapitanem regentem w wieku 26 lat, stała się jedną z najmłodszych głów państw na świecie^[10][11]. W trakcie swojej kadencji, z urzędu ,pełniła również funkcję współprzewodniczącej Wielkiej Rady Generalnej^[12][13]. Służyła od 1 kwietnia 1981 do 1 października 1981^[2][14].

W latach 1978–1988 pracowała jako urzędniczka w służbie cywilnej w ministerstwie rządu i spraw zagranicznych. W 1995 (według niektórych źródeł w 1991) roku została dyrektorką w tym samym ministerstwie^[2][15]. Była ambasadorem San Marino w Danii, Szwecji, Norwegii i Szwajcarii. W 2008 roku została dyrektorką generalną ministerstwa rządu i spraw zagranicznych^[15].

W marcu 2016 roku Poste San Marino wydała kolekcję znaczków upamiętniających 35. rocznicę objęcia przez nią stanowiska Kapitana regenta San Marino^[16].