Maria Michaela Wnuk

Natalia Maria Michaela Wnuk (ur. 1907 w Warszawie, zm. 1982) – polska duchowna Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, następnie Kościoła Katolickiego Mariawitów, biskupka pomocnicza^[2].

Urodziła się w rodzinie robotniczej, wychowywana w mariawityzmie przez matkę. Już w dzieciństwie brała udział w działalności charytatywnej, należała do Związku Dzieci Mariawickich Wspomagania Ubogich^[2].

W 1925 r. wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Mariawitek, gdzie przyjęła imiona Maria Miłość (ku czci św. męczennicy Miłości). Pracowała jako rysowniczka w mariawickiej hafciarni artystycznej w Płocku. 28 marca 1929 r. otrzymała święcenia diakońskie i kapłańskie^[1]. Od tego czasu opiekowała się kandydatkami do życia zakonnego. Po ukończeniu kursu uprawniającego do zajmowania stanowisk kościelnych została 4 czerwca 1931 r. konsekrowana na biskupkę przez arcykapłankę Antoninę Marię Izabelę Wiłucką-Kowalską (przy współudziale m.in. zwierzchnika Kościoła Mariawitów, arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego)^[1]. W latach 1929–1935 była intendentką klasztoru mariawickiego w Płocku^[2].

W czasie rozłamu w mariawityzmie (1935 r.) opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i została przesiedlona do Felicjanowa. Pełniła tam funkcję sekretarki Kancelarii Arcybiskupiej^[3], mistrzyni nowicjatu (od 1937 r.^[1]) oraz – podobnie jak wcześniej w Płocku – zajmowała się hafciarstwem. Po rozłamie zmieniła imię zakonne Miłość na Michaela. W 1941 r. została przez okupantów hitlerowskich – wraz z innymi mieszkańcami klasztoru felicjanowskiego – wysiedlona i przez 10 tygodni więziona w obozach w Działdowie i Pomiechówku. Po zwolnieniu przebywała wraz z kilkoma innymi siostrami w Płońsku, gdzie wykonywała drobne prace ręczne i była sekretarką arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej. Brała też udział w organizowaniu pomocy dla Polaków więzionych w obozach w Niemczech^[2].

W 1945 r., po zakończeniu działań wojennych powróciła do Felicjanowa, gdzie została sekretarką Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów^[2][3]. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z 8 żyjących biskupek Kościoła^[4]. W latach 1946–1953 redagowała czasopismo „Królestwo Boże na ziemi”. W 1952 r. została proboszczem parafii w Goździe. Jednocześnie pełniła funkcję wizytatorki wszystkich parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Polsce. W latach 1968–1972 była proboszczem parafii w Płocku, a następnie – w Felicjanowie^[2].

Zmarła w 1982 r. Została pochowana na cmentarzu mariawickim w Pepłowie^[2].

• Andrzej Kansy: Kobiety w działalności prasowej i edukacyjnej mariawitów. Społeczeństwo Edukacja Język, t. 13/2021, s. 74. [dostęp 2026-08-13].