Marie Marc Fatôme

Paul Fatôme był Francuzem pochodzącym z Normandii. Początkowo kształcił się w rzymskokatolickim seminarium duchownym w Coutances. Po przyjęciu niższych święceń porzucił Kościół katolicki i przystąpił do ruchu starokatolickiego. Naukę i przygotowania do prezbiteriatu kontynuował w Bernie. 30 grudnia 1905 r. przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Kościoła Chrześcijańskokatolickiego Szwajcarii, Eduarda Herzoga^[2].

Jako kapłan pracował dla Misji Starokatolickiej we Francji. W latach 1911–1936 pełnił funkcję proboszcza starokatolickiej parafii św. Grzegorza w Nantes. W latach 1914–1918 podczas Wielkiej Wojny służył jako sanitariusz w armii francuskiej. W 1922 r. nawiązał współpracę ze Kościołem Mariawitów. Złożył akces do Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów. Jako duchowny mariawicki Paul Fatôme przyjął imiona Marie Marc. W późniejszych latach kilkakrotnie odwiedzał Polskę^[2].

W latach trzydziestych XX wieku kapłan Marie Marc Fatôme, widząc szanse rozwoju swojej wspólnoty postanowił uzyskać autokefalię dla Kościoła starokatolickiego we Francji. Podjął starania o sakrę biskupią. Biskupi Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich byli jednak temu przeciwni i nie wyrazili zgody na utworzenie nowej diecezji starokatolickiej. W 1936 r. Marie Marc Fatôme zerwał więc interkomunię z Unią Utrechcką i wraz ze swoją parafią podporządkował się jurysdykcji arcybiskupa Kościoła Katolickiego Mariawitów, Jana Marii Michała Kowalskiego^[2][3].

4 września 1938 r. w Felicjanowie, arcybiskup Maria Michał Kowalski konsekrował kapłana Marie Marka Fatôme na biskupa mariawickiego^[1] z zadaniem prowadzenia misji Kościoła Katolickiego Mariawitów we Francji. Działalność Marie Marka Fatôme została ograniczona przez wybuch II wojny światowej. Biskup nie wprowadzał też w podległej mu kustodii reform kościelnych, które były realizowane w parafiach mariawickich (denominacji felicjanowskiej) na Litwie i w Polsce, np. nie pozwalał kobietom pełnić obowiązków duszpasterskich^[2].

Po zakończeniu II wojny światowej biskup Fatôme podjął się odbudowy Kościoła Mariawitów we Francji. Była to wówczas bardzo nieliczna wspólnota chrześcijańska, a na skutek zmian politycznych mająca ograniczone możliwości kontaktu z centralą Kościoła Katolickiego Mariawitów. Paul Marie Marc Fatôme próbował zatem samodzielnie prowadzić misję i za aprobatą Rady Przełożonych tworzyć nowe mariawickie struktury kościelne w Europie Zachodniej. W 1949 r. konsekrował na swojego biskupa pomocniczego i koadiutora Piotra Marię Gastona Perriera. W tym samym roku konsekrował na biskupa Helmuta Marię Paula Maasa zapoczątkowując misję mariawicką w Niemczech^[2].