Masykot

Masykot

Okaz z Nevady
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	PbO[1]
Twardość w skali Mohsa	2[1]
Pokrój kryształu	masywny, ziemisty, łuskowaty, tabliczkowy, pryzmatyczny[1]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający, nieprzezroczysty[1]
Układ krystalograficzny	rombowy[1]
Klasa krystalograficzna	dwupiramidalna[1]
Gęstość	9,56 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	żółta, szarożółta, czerwonawa, czerwonożółta[1]
Rysa	żółta[1]
Połysk	tłusty, matowy[1]
Współczynnik załamania	2,51–2,71 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,200[1] dyspersja (optyka): silna[1] pleochroizm: widoczny; Y = jasnożółty; Z = ciemnożółty[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	4.AC.25[1]

Masykot – jedna z naturalnych postaci mineralnych tlenku ołowiu(II), PbO, krystalizująca w układzie rombowym^[1].

Krystalizuje w układzie rombowym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju masywnym, ziemistym, łuskowatym, pryzmatycznym oraz tabliczkowym^[1][2][3]. Występuje w formie inkrustracji i powłok^[2][3]. Jest minerałem przezroczystym, przeświecającym do nieprzezroczystego^[1][2][3]. Posiada żółtą rysę oraz tłusty bądź matowy połysk^[1][2]. Jest polimorficzny z lithargem^[1][2]. Rozpuszczalny w kwasach chlorowodorowym oraz azotowym^[3].

Jest wtórnym minerałem powstającym w wyniku przeobrażenia innych minerałów zawierających ołów^[1][3]. Występuje głównie w strefach utleniania złóż rud ołowiu, rzadziej spotykany jest również w niektórych żużlach przemysłowych oraz żyłach złota^[2][3]. Towarzyszą mu najczęściej cerusyt, hydrocerusyt, ołów rodzimy, litharg, kwarc, galena, hematyt, wulfenit, cynober, kalcyt, limonit, minium oraz smithsonit^[1][2].

Występuje w Australii, Austrii, Chinach, we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), we Włoszech, Meksyku, Namibii (Tsumeb), RPA, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych (Arizona, Kalifornia, Idaho, Nevada, Nowy Meksyk, Utah)^[1][2].