Mette-Marit

Została ochrzczona w wierze luterańskiej.

Jest matką chrzestną przynajmniej dwóch osób:

• książę Krystian Waldemar Henryk Jan z Danii (ur. 2005), syn pary królewskiej Danii^[3];
• Oskar Karol Olaf, książę Skanii (ur. 2016), syn księcia Västergötlandu i księżnej koronnej Szwecji^[4].

W latach 2002–2003 kontynuowała swoją edukację w Londynie na SOAS, Uniwersytecie Londyńskim^[5].

W 2012 ukończyła studia na Norwegian Business School^[6].

•  Wielka Brytania – w maju 2001, jako narzeczona księcia Haakona, brała udział w dyplomatycznej wizycie królowej Elżbiety II;
•  Rosja – w październiku 2003 Mette-Marit razem z mężem udała się do Moskwy i Sankt Petersburga^[17];
•  Włochy – we wrześniu 2004 w Oslo przebywał prezydent Włoch z żoną;
•  Japonia – w maju 2005 uczestniczyła w wizycie do Norwegii cesarza i cesarzowej Japonii;
•  Polska – w maju 2005 para książęca i królowa Norwegii przybyli do Polski; zostali powitani przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, odwiedzili Warszawę i Kraków^[18];
•  Wielka Brytania – w październiku 2005 norweska rodzina królewska przebywała z wizytą w Wielkiej Brytanii z okazji setnej rocznicy uzyskania przez Norwegię niepodległości od Szwecji;
•  Korea Południowa – w maju 2007 Haakon i Mette-Marit odbywali wizytę dyplomatyczną do tego kraju;
•  Meksyk – w marcu 2009 para książęca udała się z wyprawą stanową do Meksyku;
•  Rosja – w kwietniu 2010 w Oslo przebywał prezydent państwa z żoną;
•  Holandia – w czerwcu 2010 do Norwegii przybyli przedstawiciele holenderskiej rodziny królewskiej;
•  Szwajcaria – w październiku 2010 brała udział w dyplomatycznej wizycie prezydent tego kraju;
•  Litwa – w kwietniu 2011 w Norwegii gościła prezydent kraju;
•  Ghana – w kwietniu 2011 para książęca udała się z wizytą do Ghany;
•  Luksemburg – w maju 2011 księżna uczestniczyła w oficjalnej wizycie do Norwegii wielkiego księcia i wielkiej księżnej;
•  Południowa Afryka – w sierpniu 2011 do Oslo przyjechała delegacja z Republiki Południowej Afryki;
•  Wielka Brytania – w marcu 2012 do Oslo przybyli książę Walii i księżna Kornwalii;
•  Finlandia – w październiku 2012 gościła w Oslo prezydenta, pierwszą damę i premiera Finlandii;
•  Wietnam – w marcu 2014 księżna i książę przebywali z oficjalną wizytą w państwie;
•  Indie – w październiku 2014 do Oslo przyjechał prezydent Indii;
•  Wielka Brytania – w lutym 2018 gościła w kraju księcia i księżną Cambridge.

• Jest patronem Norweskiego Czerwonego Krzyża^[19].
• Jest patronem festiwalu filmowego Amandus, w którym wzięła udział w 2010 i 2017^[20].

Była gościem ceremonii zaślubin: księcia Konstantyna z Holandii z Laurencją Brinkhorst (Haga, 2001^[21]), Willema-Aleksandra, księcia Oranii z Maksymą Zorreguiettą (Amsterdam, 2002^[22]), Filipa, księcia Asturii z Letycją Ortiz Rocasolano (Madryt, 2004^[23]), Fryderyka, księcia koronnego Danii z Marią Donaldson (Kopenhaga 2004^[24]), księcia Joachima z Danii z Marią Cavallier (Mogeltonder, 2008^[25]), Daniela Westlinga z Wiktorią, księżną koronną Szwecji (Sztokholm, 2010^[26]), Alberta II, księcia Monako z Charlene Wittstock (Monako, 2011^[27]), Wilhelma, dziedzicznego wielkiego księcia Luksemburga z hrabianką Stefanią de Lannoy (Luksemburg, 2012^[28]), Christophera O’Neill z Magdaleną, księżną Hälsinglandu i Gästriklandu (Sztokholm, 2013^[29]) i Karola Filipa, księcia Värmlandu z Zofią Hellqvist (Sztokholm 2015^[30]).

Reprezentowała dwór norweski w czasie uroczystości pogrzebowych: Klausa, księcia Niderlandów (Delft, 2002^[31]), hrabiego Fleminga z Rosenborga (Kopenhaga, 2002^[32]) i księcia Karola Bernadotte (Daneryd, 2003^[33]).

Jest matką chrzestną między innymi księcia Krystiana z Danii i Oskara, księcia Skanii.

W maju 2003 razem z mężem wzięła udział w sesji zdjęciowej dla Vanity Fair, której autorem był Mario Testino.

W sierpniu 2006 zrealizowano program dokumentalny, skupiony wokół życia księżnej, zatytułowany The Cinderella of Our Time^[34]. Program wyemitowała norweska stacja TV2.

Związek Mette-Marit z następcą norweskiego tronu wywołał kontrowersje z powodu tego, że nie miała ona szlacheckiego pochodzenia, była samotną matką, jej poprzedni partner zamieszany był w handel narkotykami, a dodatkowo zamieszkała z Haakonem jeszcze przed ślubem^[35]. W sierpniu 2001 Tjessem przeprosiła przyszłych poddanych za swoje działania z przeszłości.

4 grudnia 2019 księżna wydała oświadczenie, w którym przyznała, że żałuje swoich kontaktów z Jeffreyem Epsteinem, amerykańskim biznesmenem, oskarżonym o przestępstwa seksualne^[36]. Dodała, że spotykała się z nim kilkakrotnie w latach 2011–2013, nie była świadoma popełnianych przez niego przestępstw i zerwała ich kontakt w 2013 (co udowodniono jej później jako kłamstwo)^[37].

W styczniu 2026, na kilka dni przed rozpoczęciem procesu jej syna, ujawniono nowe dokumenty, w których księżna wymieniona została ponad tysiąc razy w kontaktach z Epsteinem^[38]. W ich treści znalazły się informacje, że już w 2011 Mette-Marit wyszukiwała informacji o Epsteinie za pomocą wyszukiwarki Google i przyznała w korespondencji, że nie wyglądają one dobrze^[39].

W mailach wymienianych z Amerykaninem księżna skarżyła się na znudzenie obowiązkami w rodzinie królewskiej^[40], dyskutowała o zdjęciach nagiej kobiety, które chciała dać w prezencie swojemu piętnastoletniemu synowi; o polowaniu na żonę przez Epsteina; wymieniała również wiadomości o treści intymnej, w tym opisywała kontakty z mężczyzną, który sprawił, że poczuła się najpiękniejszą kobietą na świecie^[41][42]. W 2012 skrytykowała wesele Wilhelma, następcy tronu Luksemburga z hrabianką Stefanią de Lannoy, określając je jako nudne^[43]. Mette-Marit spotkała się z Epsteinem co najmniej kilka razy i gościła w jego rezydencji w Palm Beach jeszcze co najmniej w 2013^[44].

19 marca 2026 księżna wraz z mężem udzielili wywiadu, w którym opowiedziała o swojej relacji z Epsteinem^[45][46]. Powiedziała, że została zmanipulowana i żałuje tej relacji.

Wskutek ujawnionych informacji w 2026 wiele organizacji zrezygnowało ze współpracy z księżną lub utraciła w nich patronaty^[47][48].

Pierwszym członkiem rodzin królewskich, którego znajomość z Epsteinem została ujawniona, był Andrzej, książę Yorku, syn brytyjskiej królowej Elżbiety II^[49]. Ostatecznie jako konsekwencję wydarzeń z tym związanych w 2025 utracił szlachecki tytuł księcia Yorku i został zmuszony do wycofania się z działalności w rodzinie królewskiej^[50][51].

W 2017 jej starszy syn, Marius Borg Høiby, został ukarany grzywną w wysokości 4000 koron norweskich za posiadanie kokainy^[52].

Do 2024 co najmniej kilkakrotnie był aresztowany jako podejrzany o przemoc, posiadanie narkotyków i łamanie zakazu zbliżania się^[53]. W listopadzie oskarżony został o przemoc w bliskim związku, prowadzenie pojazdu bez ważnego prawa jazdy i łamanie zakazu zbliżania się.

18 sierpnia 2025 został oskarżony przez prokuratora o dokonanie czterech zgwałceń i 34 dodatkowe przestępstwa^[54]. Liczba zarzutów wzrosła ostatecznie do 40, jeden z nich został wycofany^[55]. Jego proces rozpoczął się w Oslo w lutym 2026; przez ten czas przebywał w areszcie i odmówiono mu możliwości pobytu w domu. Media oskarżyły księżną Mette-Marit o fałszowanie dowodów i manipulowanie świadkami^[56][57].

15 czerwca 2026 Marius został uznany winnym 34 z 40 zarzutów i skazany na karę czterech lat pozbawienia wolności^[58]; dodatkowo musi zapłacić wyznaczoną kwotę ofiarom zgwałceń^[59]. Obrońcy Mariusa odwołali się od wyroku^[60].

W lipcu 2026 pozwolono mu na odbywanie kary w formie aresztu domowego w rezydencji królewskiej w Skaugum i opuścił więzienie^[61]. Pod koniec sierpnia sfotografowano go w Oslo University Hospital, gdzie odwiedzał ciężko chorego króla Haralda V^[62].

• Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Świętego Olafa (2016)^[74][75]
• Medal 100-lecia Domu Królewskiego (2005)^[75][76]
• Medal 100-lecia Olafa V (2003)^[75]
• Medal Jubileuszowy Króla Haralda V (2016)^[75]
• Order Domowy Haralda V^[75]

• Order Krzyża Ziemi Maryjnej I klasy (Estonia, 2002)^[75][77]
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (Polska, 2003)^[75][78]
• Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia, 2004)^[75][79]
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (Włochy, 2004)^[75][80]
• Wielka Wstęga Orderu Drogocennej Korony (Japonia, 2005)^[75]
• Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Polarnej (Szwecja, 2006)^[75]
• Krzyz Wielki Orderu Izabeli Karolickiej (Hiszpania, 2006)^[75][81]
• Order Stara Płanina I klasy ze wstęgą (Bułgaria, 2006)^[75][82]
• Wielka Złota na Wstędze Odznaka Honorowa za Zasługi dla Republiki Austrii (2007)^[75][83]
• Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Brazylia, 2007)^[75][84]
• Krzyż Wielki Orderu Oranje-Nassau (Holandia, 2010)^[75][85]
• Krzyż Wielki Orderu Witolda Wielkiego (Litwa, 2011)^[75][86]
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi Adolfa Nassauskiego (Luksemburg, 2011)^[75][87]
• Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii (Finlandia, 2012)^[75]
• Medal Koronacyjny Króla Wilhelma-Aleksandra (Holandia, 2013)^[75]
• Order Słonia (Dania, 2014)^[75][88]
• Order Gwiazdy Białej I klasy (Estonia, 2014)^[75][89]
• Krzyż Uznania I klasy (Łotwa, 2015)^[75][90]
• Krzyż Wielki Orderu Sokoła Islandzkiego (Islandia, 2017)^[75][91]