Min Aung Hlaing

Min Aung Hlaing
မင်းအောင်လှိုင်
	starszy generał
Data i miejsce urodzenia	3 lipca 1956 ; Tawè
	Przebieg służby
Siły zbrojne	Siły Zbrojne Mjanmy
Główne wojny i bitwy	zamach stanu w Mjanmie (2021)
	Odznaczenia

Min Aung Hlaing
	; Min Aung Hlaing (2025)
Data i miejsce urodzenia	3 lipca 1956 ; Tawè
	Prezydent Mjanmy
Okres	od 10 kwietnia 2026
Przynależność polityczna	bezpartyjny
Poprzednik	Myint Swe (p.o.)
	Prezydent Mjanmy (p.o.)
Okres	od 22 lipca 2024; do 10 kwietnia 2026
Przynależność polityczna	bezpartyjny
Poprzednik	Myint Swe (p.o.)
	Premier Mjanmy
Okres	od 1 sierpnia 2021; do 31 lipca 2025
Przynależność polityczna	bezpartyjny
Poprzednik	Aung San Suu Kyi
Następca	Nyo Saw
	Przewodniczący Państwowej Komisji Bezpieczeństwa i Pokoju
Okres	od 31 lipca 2025
Przynależność polityczna	bezpartyjny
Poprzednik	urząd utworzony
	Przewodniczący Rady Administracji Państwowej
Okres	od 2 lutego 2021; do 31 lipca 2025
Przynależność polityczna	bezpartyjny
Poprzednik	urząd utworzony
Następca	urząd zniesiony

Min Aung Hlaing (birm. မင်းအောင်လှိုင်; ur. 3 lipca 1956 w Tawè^[2]^[3]) – mjanmański prawnik i wojskowy, starszy generał, od 2011 głównodowodzący Sił Zbrojnych Mjanmy. W 2021 roku wraz z grupą podległych mu wojskowych dokonał udanego zamachu stanu w Mjanmie, przejmując władzę w kraju^[4]^[5]. ^[6]^[7]^[8]. Od sierpnia 2021 do lipca 2025 pełnił funkcję premiera Mjanmy^[9], w latach 2024-2026 był pełniącym obowiązki prezydenta, a od 2026 Prezydent Mjanmy, sprawujący władzę autorytarną ^[10].

Życiorys

Ma wykształcenie prawnicze, jest absolwentem Uniwersytetu Ranguńskiego^[11]^[12]. Ukończył Akademię Obrony Mjanmy w 1977 ze stopniem porucznika. Służył jako oficer w lokalnych strukturach sił lądowych w stanach Mon oraz Szan, gdzie dowodził także jako pułkownik w walce przeciwko producentom opium na terenie Złotego Trójkąta. Był kluczową postacią w wypracowaniu porozumień pokojowych z secesjonistami ze stanu Szan oraz już jako generał dowodził siłami birmańskimi w walkach przeciwko Armii Narodowego Sojuszu Demokratycznego w regionie Kokang, także w stanie Szan^[13]. Był zaangażowany w Konflikt etniczny z mniejszością Rohindżów, podczas którego bronił działania armii^[14].

Od 2010 obejmował stanowiska kolejno naczelnika kwatery głównej, sił powietrznych i marynarki wojennej, a 3 lata później otrzymał stopień starszego generała, najwyższy w Mjanmie. 1 lutego 2021 po zamachu stanu na rok wprowadzony został stan wyjątkowy, na okres którego tymczasowy prezydent Myint Swe przekazał władzę w kraju Min Aung Hlaingowi^[14]^[13].

Według Indeksu Demokracji z 2022 Mjanma pod rządami Min Aung Hlainga jest po Afganistanie, drugim najbardziej autorytarnym reżimem na świecie^[15].

Departament Skarbu USA, rząd Kanady i Rada Unii Europejskiej nałożył na Hlianga z powodu poważnych naruszeń praw człowieka w Mjanmie, szereg sankcji obejmujących m.in. zamrożenie aktywów finansowych oraz zakaz wjazdu na ich terytorium^[16]^[17]^[18].

Odznaczenia i wyróżnienia

Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Tajlandii^[19]
Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Słonia Białego (Tajlandia)^[20]
Medal Ministerstwa Obrony Federacji Rosyjskiej^[21]
Order za Służbę Wojskową I klasy (Malezja)^[22]

Przypisy

↑ Jako szefowa rządu
↑ The game of Myanmar’s Senior General [online], The Myanmar Times, 19 lutego 2020 [dostęp 2021-02-01] .
↑ Min Aung Hlaing: the heir to Myanmar’s military junta [online], France 24, 1 lutego 2021 [dostęp 2021-02-02] (ang.).
↑ Commander-in-chief of Myanmar Defence Forces visits Eastern Naval Command, „The Economic Times” [dostęp 2021-02-01] .
↑ Military Chief’s Family Members Spend Big on Blockbuster Movies, Beauty Pageants [online], Myanmar NOW [dostęp 2021-02-01] (ang.).
↑ AndrewA. Nachemson AndrewA., What’s Next for Myanmar [online], Foreign Policy [dostęp 2021-02-01] (ang.).
↑ Pucz w Birmie. Laureatka pokojowego Nobla zatrzymana, wojsko wprowadza stan wyjątkowy "na rok" [online], gazetapl [dostęp 2021-02-01] (pol.).
↑ Myanmar coup: Aung San Suu Kyi detained as military seizes control, „BBC News”, 1 lutego 2021 [dostęp 2021-02-01] (ang.).
↑ Myanmar junta lifts emergency rules, paving way for elections [online], straitstimes.com [dostęp 2025-08-01] (ang.).
↑ The leader of Myanmar's army government is named acting president so he can renew state of emergency [online], The Independent, 22 lipca 2024 [dostęp 2024-07-28] (ang.).
↑ Myanmar army chief Min Aung Hlaing was headed for retirement before coup [online], South China Morning Post, 2 lutego 2021 [dostęp 2021-02-02] (ang.).
↑ Explainer: All Eyes on Myanmar Army Chief Min Aung Hlaing as Military Seizes Power [online], US News, 31 stycznia 2021 [dostęp 2021-02-02] (ang.).
1 2 Myanmar coup: Min Aung Hlaing, the general who seized power. bbc.com. [dostęp 2021-02-02]. (ang.).
1 2 Min Aung Hlaing: the heir to Myanmar’s military junta. france24.com. [dostęp 2021-02-02]. (ang.).
↑ Min Aung Hlaing Is on the 2023 TIME 100 List | TIME [online], web.archive.org, 16 kwietnia 2023 [dostęp 2024-07-28] [zarchiwizowane z adresu 2023-04-16] .
↑ United States Targets Leaders of Burma’s Military Coup Under New Executive Order | U.S. Department of the Treasury [online], web.archive.org, 13 kwietnia 2021 [dostęp 2024-07-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-04-13] .
↑ Canada Gazette, Part 2, Volume 155, Number 5: Regulations Amending the Special Economic Measures (Burma) Regulations [online], web.archive.org, 11 kwietnia 2021 [dostęp 2024-07-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-04-11] .
↑ Myanmar/Burma: EU sanctions 11 people over the recent military coup and ensuing repression - Consilium [online], web.archive.org, 22 marca 2021 [dostęp 2024-07-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-03-22] .
↑ Burmese Military Chief Receives Top Thai Honor [online], The Irrawaddy, 31 maja 2013 [dostęp 2021-02-01] (ang.).
↑ Thailand decorates Myanmar's army chief amid Rohingya crisis [online], Reuters, 17 lutego 2018 [dostęp 2021-02-01] (ang.).
↑ Military chief awarded Medal of the Ministry of Defence of Russia [online], Eleven Media Group Co., Ltd [dostęp 2021-02-01] (ang.).
↑ Revoke military awards given to Min Aung Hlaing [online], Burma Campaign UK [dostęp 2021-02-01] (ang.).

[1] Jako szefowa rządu

[2] The game of Myanmar’s Senior General [online], The Myanmar Times, 19 lutego 2020 [dostęp 2021-02-01] .

[3] Min Aung Hlaing: the heir to Myanmar’s military junta [online], France 24, 1 lutego 2021 [dostęp 2021-02-02] (ang.).

[4] Commander-in-chief of Myanmar Defence Forces visits Eastern Naval Command, „The Economic Times” [dostęp 2021-02-01] .

[5] Military Chief’s Family Members Spend Big on Blockbuster Movies, Beauty Pageants [online], Myanmar NOW [dostęp 2021-02-01] (ang.).

[6] AndrewA. Nachemson AndrewA., What’s Next for Myanmar [online], Foreign Policy [dostęp 2021-02-01] (ang.).

[7] Pucz w Birmie. Laureatka pokojowego Nobla zatrzymana, wojsko wprowadza stan wyjątkowy "na rok" [online], gazetapl [dostęp 2021-02-01] (pol.).

[8] Myanmar coup: Aung San Suu Kyi detained as military seizes control, „BBC News”, 1 lutego 2021 [dostęp 2021-02-01] (ang.).

[9] Myanmar junta lifts emergency rules, paving way for elections [online], straitstimes.com [dostęp 2025-08-01] (ang.).

[10] The leader of Myanmar's army government is named acting president so he can renew state of emergency [online], The Independent, 22 lipca 2024 [dostęp 2024-07-28] (ang.).

[11] Myanmar army chief Min Aung Hlaing was headed for retirement before coup [online], South China Morning Post, 2 lutego 2021 [dostęp 2021-02-02] (ang.).

[12] Explainer: All Eyes on Myanmar Army Chief Min Aung Hlaing as Military Seizes Power [online], US News, 31 stycznia 2021 [dostęp 2021-02-02] (ang.).

[bbc-13] 1 2 Myanmar coup: Min Aung Hlaing, the general who seized power. bbc.com. [dostęp 2021-02-02]. (ang.).

[f24-14] 1 2 Min Aung Hlaing: the heir to Myanmar’s military junta. france24.com. [dostęp 2021-02-02]. (ang.).

[15] Min Aung Hlaing Is on the 2023 TIME 100 List | TIME [online], web.archive.org, 16 kwietnia 2023 [dostęp 2024-07-28] [zarchiwizowane z adresu 2023-04-16] .

[16] United States Targets Leaders of Burma’s Military Coup Under New Executive Order | U.S. Department of the Treasury [online], web.archive.org, 13 kwietnia 2021 [dostęp 2024-07-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-04-13] .

[17] Canada Gazette, Part 2, Volume 155, Number 5: Regulations Amending the Special Economic Measures (Burma) Regulations [online], web.archive.org, 11 kwietnia 2021 [dostęp 2024-07-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-04-11] .

[18] Myanmar/Burma: EU sanctions 11 people over the recent military coup and ensuing repression - Consilium [online], web.archive.org, 22 marca 2021 [dostęp 2024-07-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-03-22] .

[19] Burmese Military Chief Receives Top Thai Honor [online], The Irrawaddy, 31 maja 2013 [dostęp 2021-02-01] (ang.).

[20] Thailand decorates Myanmar's army chief amid Rohingya crisis [online], Reuters, 17 lutego 2018 [dostęp 2021-02-01] (ang.).

[21] Military chief awarded Medal of the Ministry of Defence of Russia [online], Eleven Media Group Co., Ltd [dostęp 2021-02-01] (ang.).

[22] Revoke military awards given to Min Aung Hlaing [online], Burma Campaign UK [dostęp 2021-02-01] (ang.).

[mini1-23] 1 2 3 Głową państwa w latach 1962–1974 był Przewodniczący Zjednoczonej Rady Rewolucyjnej, w latach 1988–1997 Przewodniczący Państwowej Rady Przywrócenia Ładu i Porządku, w latach 1997–2011 Przewodniczący Państwowej Rady Pokoju i Rozwoju.

[b-24] 1 2 Republika Chińska (Tajwan) jest uznawana przez 11 państw członkowskich ONZ oraz Stolicę Apostolską.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[A]

[A]

Premierzy	U Nu (1948–1956) Ba Swe (1956–1957) U Nu (1957–1958) Ne Win (1958–1960) U Nu (1960–1962) Ne Win (1962–1974) Sein Lwin (1974–1977) Maung Maung Kha (1977–1988) Tun Tin (1988) Saw Maung (1988–1992) Than Shwe (1992–2003) Khin Nyunt (2003–2004) Soe Win (2004–2007) Thein Sein (2007–2011)
Szefowie Rządu	Aung San Suu Kyi (2016–2021)
Premierzy	Min Aung Hlaing (2021–2025) Nyo Saw (od 2025)