Mokrzyca rozchodnikowata

Mokrzyca rozchodnikowata
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

goździkopodobne

Rząd

goździkowce

Rodzina

goździkowate

Rodzaj

Cherleria

Gatunek

mokrzyca rozchodnikowata

Nazwa systematyczna
Cherleria sedoides L.
Sp. Pl.: 425 (1753)[3][4]

Mokrzyca rozchodnikowata[5], mokrzyca poduszkowa[6] (Cherleria sedoides L.) – gatunek rośliny z rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae). Występuje tylko w wysokich górach środkowej i południowej Europy oraz w górach Szkocji[7][3]. W Polsce rośnie wyłącznie w Tatrach[8].

Morfologia

Pokrój
Roślina poduszkowa – łodygi wyrastają w gęsto zbitej poduszce o wysokości do 8 cm i szerokości do ok. 20 cm[6]. Pędy są nagie, w dole drewniejące i tu okryte obumarłymi liśćmi[9].
Liście
Pojedyncze, 3-graniaste. Mają długość 5-6 mm i szerokość około 1 mm. Na łodydze wyrastają gęsto[8].
Kwiaty
Pojedyncze (czasem po dwa), zielonożółte, wyrastają na szczycie łodygi[9]. Mają tępe, 3-nerwowe działki kielicha o jajowatym kształcie, długości do 3 mm i kapturkowatym szczycie. Płatków korony brak lub zredukowane do wyrostków[8][9]. Występują kwiaty obupłciowe i tylko żeńskie. W tych pierwszych obecnych jest 10 pręcików i słupek z krótką szyjką, w tych drugich obecny jest tylko słupek i to z długą szyjką[9].
Owoce
Torebki dłuższe od kielicha (do 4,5 mm długości), zawierające 4–6 drobnych i niemal gładkich nasion o średnicy ok. 1 mm[9].

Biologia i ekologia

Rozwój
Bylina, kwitnie od czerwca do sierpnia[8][9].
Siedlisko
Typowy oreofit. W Tatrach występuje głównie w piętrze halnym i turniowym. Rośnie zarówno na podłożu wapiennym, jak i granitowym[7] (częściej na tym drugim[9]).
Fitosocjologia
Gatunek charakterystyczny dla klasy Juncetea trifidi i zespołu Oreochloetum distichae[10].

Przypisy

  1. ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. ↑ Peter F. Stevens, Caryophyllales, [w:] Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-10-07] (ang.).
  3. 1 2 3 4 Cherleria sedoides L., [w:] Plants of the World online [online], Royal Botanic Gardens, Kew [dostęp 2026-05-31].
  4. ↑ Kadereit J. W., Albach D. C., Ehrendorfer F., Galbany-Casals M. i inni. Which changes are needed to render all genera of the German flora monophyletic?. „Willdenowia”. 46, s. 39–91, 2016. DOI: 10.3372/wi.46.46105.
  5. ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając, Vascular plants of Poland. An annotated checklist, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2020, s. 117, ISBN 978-83-62975-45-7.
  6. 1 2 Bogumił Pawłowski, Flora Tatr, t. I, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1956, s. 231.
  7. 1 2 Władysław Szafer: Tatrzański Park Narodowy. Zakład Ochrony Przyrody PAN, 1962.
  8. 1 2 3 4 Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  9. 1 2 3 4 5 6 7 Maria Sychowa, Minuartia Loefl., Mokrzyca, [w:] Adam Jasiewicz (red.), Flora Polski. Rośliny naczyniowe, t. III, Kraków: PAN, 1992, s. 297-298, ISBN 83-85444-06-8, OCLC 749726292.
  10. ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.