Muchotrzew trwały

Muchotrzew trwały
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

goździkopodobne

Rząd

goździkowce

Rodzina

goździkowate

Rodzaj

muchotrzew

Gatunek

muchotrzew trwały

Nazwa systematyczna
Spergularia media (L.) C. Presl
Fl. Sicul.: 161 (1826)[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]

Muchotrzew trwały (Spergularia media (L.) C. Presl) – gatunek rośliny z rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae). Występuje wzdłuż wybrzeży i na śródlądowych solniskach w Europie, północnej Afryce, zachodniej i środkowej Azji. Jako gatunek introdukowany rośnie w Ameryce Północnej, w południowej Afryce, w Chile i Nowej Zelandii[3][5]. W Polsce ma status gatunku wymarłego[6].

Morfologia

Kwiaty
Pokrój
Roślina zielna osiągająca od kilkunastu do 40 cm wysokości. Łodyga rozgałęzia się od nasady, podnosi się lub płoży, jest nieco groniasta i rozszerzona w węzłach, zwykle ogruczolona w górnej części, rzadko naga[7].
Liście
Równowąskie, mięsiste, bez ości na końcu, do 8 mm długości i 2 mm szerokości. U nasady z jajowato-lancetowatymi przylistkami[7].
Kwiaty
Szypułki i działki kielicha ogruczolone, działki podługowato jajowate, szeroko obłonione[7], długości 4–6 mm[8]. Płatki korony różowe lub liliowe, rzadko białe, dłuższe od kielicha. Pręcików zwykle 10[7].
Owoce
Torebki do dwóch razy dłuższe od kielicha, ale 2–3 razy krótsze od szypułki. Nasiona okrągławe, spłaszczone, o średnicy ok. 0,6 mm, oskrzydlone błoniastym, brązowym rąbkiem[7].
Gatunki podobne
Inne gatunki z tego rodzaju rosnące w Europie Środkowej mają przynajmniej najwyższe liście zakończone ością[7], a mający też bezostne liście i rosnący w podobnych siedliskach muchotrzew solniskowy S. marina różni się płatkami krótszymi od kielicha, którego działki osiągają od 2,5 do 4 mm; obecnością 3–5 pręcików[7][8]; mniejszym owocem do ok. 4 mm długości; szerokojajowatymi przylistkami[8].

Biologia i ekologia

Bylina, hemikryptofit[8], halofit. Kwitnie od lipca do października[7].

Rośnie na słonych mokradłach[7]. Gatunek wyróżniający klasy Asteretea tripolium[9].

Liczba chromosomów 2n = 18[10].

Zagrożenia

Kategorie zagrożenia gatunku:

Przypisy

  1. ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. ↑ Peter F. Stevens, Caryophyllales, [w:] Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-02-12] (ang.).
  3. 1 2 Spergularia media (L.) C.Presl, [w:] Plants of the World online [online], Royal Botanic Gardens, Kew [dostęp 2026-05-01].
  4. ↑ Spergularia media, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  5. ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
  6. ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając, Vascular plants of Poland. An annotated checklist, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2020, s. 171, ISBN 978-83-62975-45-7.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Marian Szewczyk, Spergularia (Pers.) J. et C. Presl, Muchotrzew, [w:] Adam Jasiewicz (red.), Flora Polski. Rośliny naczyniowe, t. III, Kraków: PAN, 1992, s. 311-312, ISBN 83-85444-06-8, OCLC 749726292.
  8. 1 2 3 4 Lucjan Rutkowski, Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 147, ISBN 83-01-14342-8.
  9. ↑ Władysław Matuszkiewicz, Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059.
  10. ↑ Spergularia media na Flora of China [dostęp 2013-12-13].
  11. ↑ Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  12. ↑ Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  13. ↑ Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.