National Recording Registry

National Recording Registry – lista nagrań dźwiękowych o istotnym dziedzictwie kulturowym, prowadzona przez amerykańską Bibliotekę Kongresu. Jest nadzorowana przez podległą Bibliotece Kongresu jednostkę National Recording Preservation Board, powołaną w 2000 przez Kongres Stanów Zjednoczonych na mocy uchwały National Recording Preservation Act^[1]. W jej skład wchodzi co najmniej 18 członków, w tym od jednego do pięciu powołanych przez Bibliotekę Kongresu i po jednym powołanym przez 17 organizacji reprezentujących przemysł muzyczny lub archiwa^[2]. Każdego roku, począwszy od 2002, rada wybiera na listę 25 nagrań w celu zwiększenia świadomości społecznej na ich temat i zachowania ich na przyszłość^[3].

Ranking obejmuje nagrania „mające znaczenie kulturowe, historyczne lub estetyczne”. National Recording Preservation Board precyzuje: „Nagrania te nie są koniecznie wybierane jako «najlepsze» w historii, ale raczej jako dzieła o trwałym znaczeniu dla kultury amerykańskiej, a zatem wymagające trwałego zachowania”. Aby zostać wprowadzonym, nagranie musi spełniać dwa warunki: istnieć od co najmniej 10 lat i nadal funkcjonować w pewnej formie (to znaczy nie klasyfikować się jako lost media). Coroczny wybór 25 pozycji jest dokonywany na podstawie nominacji, które może zgłosić każdy poprzez formularz^[4]. Nagrania są przechowywane w Packard Campus, stanowiącym część centrum National Audio-Visual Conservation Center, prowadzonego przez Bibliotekę Kongresu w Culpeper w stanie Wirginia^[5].

W 2025 National Recording Registry obejmowała 675 nagrań^[1]. Najstarszym obiektem na liście jest fonautograf Édouarda-Léona Scotta de Martinville’a, datowany na około 1853–1861, zaś najmłodszym album z muzyką z musicalu Hamilton, wydany w 2015^[6][1].

Uchodzi za jedną z dwóch najważniejszych list istotnych kulturowo nagrań muzycznych, obok Grammy Hall of Fame^[3].

• National Film Registry

• Strona internetowa (ang.)
• Pełna lista wprowadzonych nagrań (ang.)