Natrojarosyt

Natrojarosyt

okaz z Chile
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	NaFe3(SO4)2(OH)6[1][2]
Twardość w skali Mohsa	2,5–4[1][2]
Przełam	nierówny[1], muszlowy[2]
Łupliwość	niewyraźna wg dwuścianu podstawowego[1], doskonała[2]
Pokrój kryształu	tabliczkowy, wrzecionowaty[1], pseudosześcienny, łuskowaty[2]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[2]
Układ krystalograficzny	trygonalny[1][2]
Klasa krystalograficzna	dwutrygonalna dwupiramida[2]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	3,1–3,3 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	żółta, brunatna[1], żółtobrązowa, czerwonobrązowa[2]
Rysa	żółta[1]
Połysk	szklisty[1][2]
Współczynnik załamania	1,750–1,830 (jednoosiowy)[2]
Inne	dwójłomność: 0,080[2]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	7.BC.10[2]

Natrojarosyt – minerał klasy siarczanów^[2].

Nazwa nawiązuje do jego składu z dominującym sodem (łac. natrium) i podobieństwa do jarosytu^[2].

Krystalizuje w układzie trygonalnym^[2]. Wykształca kryształy o pokroju tabliczkowym, wrzecionowatym^[1], pseudosześciennym oraz łuskowatym^[2]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do przeświecającego^[2]. Posiada białą rysę oraz szklisty połysk^[1]. Rozpuszcza się wolno w kwasie solnym^[2].

Występuje w strefie utleniania wystąpień hydrotermalnych^[1]. Towarzyszą mu jarosyt, kwarc, goethyt, skorodyt, arseniosyderyt, farmakosyderyt, gips, epsomit i skamieniałe drewno^[1][2].

Typową lokalizacja występowania natrojarosytu jest Nevada^[2]. Poza tym na terenie USA spotykany jest także w Kalifornii, Utah i Kolorado^[2]. Na świecie występuje ponadto w Australii, Austrii, Belgii, Anglii, Hiszpanii, Rosji, Norwegii, Namibii, we Włoszech, Grecji, Niemczech, Kanadzie oraz Chile^[2]. W Polsce stwierdzony na Śląsku^[2].