Neil El Aynaoui

El Aynaoui urodził się 2 lipca 2001 roku w Nancy we Francji. Jest synem tenisisty Younesa El Aynaouiego oraz francuskiej matki pochodzącej z Nancy^[1][2]. Od strony ojca ma marokańskie korzenie, a jego ojciec mieszka w Rabacie^[3]. Jest drugim z czworga rodzeństwa^[4]. Gdy miał zaledwie dwa lata, jego rodzina, licząca wówczas troje dzieci, przeprowadziła się do Gavà, niewielkiego miasta położonego w pobliżu Barcelony. To właśnie tam, w wieku czterech lat, El Aynaoui rozpoczął grę w amatorskim klubie CF Gavà^[4].

W dzieciństwie regularnie łączył piłkę nożną z tenisem, który odziedziczył po ojcu. W jednym z wywiadów powiedział później: „Od razu zakochałem się w piłce i sam nie wiem, skąd mi się to wzięło, bo w rodzinie nikt szczególnie w nią nie grał”^[5]. Korzystał z rad ojca, które miały pomóc mu osiągnąć wysoki poziom sportowy i zachować odpowiedni styl życia^[6].

W czasie młodości spędzonej w Hiszpanii inspirował się Andrésem Iniestą i rolą klasycznej „ósemki”, z którą szczególnie się utożsamiał i którą bardzo cenił, często odwołując się do katalońskiego pomocnika^[7][8].

Rodzina El Aynaouiego wróciła do Nancy w 2009 roku. Przeszedł przez ośrodek szkoleniowy w CREPS d’Essey-lès-Nancy, a następnie trafił do akademii AS Nancy-Lorraine w Forêt de Haye. W tym czasie biegle mówił po hiszpańsku^[9].

W ramach dalszego rozwoju po raz pierwszy został włączony do drużyny rezerw w sezonie 2018/19. W wieku 17 lat stopniowo umacniał swoją pozycję, do tego stopnia, że we wrześniu 2020 roku dwukrotnie wyprowadzał zespół na boisko jako kapitan w rozgrywkach National 3.

31 lipca 2021 roku El Aynaoui zadebiutował w zawodowej piłce podczas domowego meczu z Toulouse FC, wchodząc na boisko w 46. minucie za Samira Bouzara. Nancy przegrało to spotkanie 0:4^[10]. 11 sierpnia po raz pierwszy wyszedł w podstawowym składzie przeciwko SC Bastia (1:1)^[11]. 15 marca 2022 roku zdobył swoją pierwszą bramkę w karierze seniorskiej w meczu z Paris FC, po asyście Thomasa Basili, a Nancy wygrało 3:0^[12].

Choć sezon był trudny dla drużyny jako całości, młody zawodnik pokazał, że ma odpowiedni poziom, by grać na tym szczeblu. Po kilku powrotach do rezerw na dobre zadomowił się w zespole prowadzonym przez Alberta Cartiera w drugiej części rozgrywek.

Po obiecującym początku stał się ważną postacią zespołu, a nawet założył opaskę kapitańską^[13]. Mógł potwierdzić swój nowy status w sezonie 2022/23, już na poziomie National, po spadku Nancy. W ustawieniu 4-2-3-1 pełnił funkcję cofniętego pomocnika i zyskał dużą regularność, stając się niepodważalnym podstawowym graczem. Jako zawodnik odpowiedzialny za regulowanie tempa gry wnosił do zespołu spokój i równowagę. Stał się pewniejszy przy przyjęciu piłki, szybciej podejmował decyzje i potrafił przytrzymać akcję, by wybrać najlepsze rozwiązanie^[1].

29 czerwca 2023 roku związał się z RC Lens czteroletnim kontraktem. Klub był wówczas wicemistrzem Francji, prowadzonym przez Francka Haise’a, i przygotowywał się do gry w Lidze Mistrzów^[14].

Z powodu zawieszenia na pięć meczów, nałożonego przez FFF jeszcze za czerwoną kartkę z czasów gry w Nancy, pierwszy mecz w Ligue 1 w barwach Lens rozegrał dopiero 24 września 2023 roku przeciwko Toulouse FC, wchodząc w 77. minucie za Adriena Thomassona. Lens wygrało 2:1^[15].

28 października 2023 roku zdobył swojego pierwszego gola dla klubu w lidze, trafiając przeciwko FC Nantes po asyście Óscara Cortésa. Lens wygrało 4:0^[16].

8 listopada 2023 roku rozegrał swój pierwszy mecz w Lidze Mistrzów przeciwko PSV Eindhoven, zakończony porażką 0:1.

Po serii bardzo dobrych występów po raz pierwszy wyszedł w podstawowym składzie 13 listopada 2023 roku w meczu z Olympique Marsylia, wygranym 1:0. Rozegrał pełne spotkanie i został wybrany „Lensois du match”^[17]. Znalazł się także w jedenastce kolejki według „L’Équipe”, które poświęciło mu osobny materiał, przedstawiając go szerzej francuskiej publiczności^[18].

12 grudnia 2023 roku, w ostatnim meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów, wszedł na boisko już w 23. minucie za Nampalysa Mendy’ego w spotkaniu z Sevillą i pomógł Lens wygrać u siebie 2:1^[19]. Dzięki temu zwycięstwu francuski klub zajął trzecie miejsce w grupie i zapewnił sobie awans do Ligi Europy^[20].

20 lipca 2025 roku El Aynaoui podpisał pięcioletni kontrakt z AS Romą, obowiązujący do czerwca 2030 roku^[21]. Kwotę transferu oszacowano na 23,5 miliona euro^[22]. Otrzymał numer 8, wcześniej noszony przez Edoardo Bove w sezonie 2024/25^[23].

23 sierpnia 2025 roku zadebiutował w nowych barwach, wchodząc na boisko w meczu z Bologną za Stephana El Shaarawy’ego. Roma wygrała 1:0^[24]. 14 września trener Gian Piero Gasperini po raz pierwszy wystawił go w podstawowym składzie w spotkaniu z Torino, przegranym 0:1^[25]. Niespełna dwa miesiące później zdobył swoją pierwszą bramkę dla klubu, trafiając w meczu Ligi Europy z FC Midtjylland, wygranym 2:1^{[26][27][28][29]}. Po tym spotkaniu jego trener powiedział o nim: „Bardzo się rozwinął i stał się kluczowym zawodnikiem naszej drużyny”^[30][31].

Nie biorąc udziału w Pucharze Narodów Afryki U-23 w czerwcu 2023 roku, po raz pierwszy został powołany do reprezentacji olimpijskiej Maroka we wrześniu tego samego roku przez selekcjonera Issame’a Charaïa na mecz z olimpijską reprezentacją Brazylii w Fezie. W spotkaniu towarzyskim wszedł na boisko w 89. minucie za Amine’a El Ouazaniego, a Maroko wygrało 1:0^[34][35][36].

Drugie spotkanie towarzyskie z tym samym rywalem, zaplanowane na 11 września w tym samym mieście, zostało odwołane przez marokańską federację z powodu trzęsienia ziemi w Maroku^[37][38]. El Aynaoui, który osobiście przeżył to wydarzenie, opisywał sytuację słowami: „Byłem w pokoju hotelowym po meczu z Brazylią w Fezie. Nagle zobaczyłem, jak telewizor w pokoju zaczął się ruszać, omal nie spadł. Wyszedłem, żeby zrozumieć, co się dzieje, wszędzie była panika”^[39].

W październiku 2023 roku ponownie został powołany do olimpijskiej reprezentacji Maroka na mecze towarzyskie z Irakiem i Dominikaną, ale nie pojawił się na boisku^[40].

W grudniu 2023 roku znalazł się na szerokiej, 55-osobowej liście Walida Regraguiego przed Pucharem Narodów Afryki 2023 na Wybrzeżu Kości Słoniowej^[41].

Choć zabiegało o niego Maroko, francuska prasa ujawniła 21 sierpnia 2025 roku, że definitywnie wybrał reprezentację Maroka^[42]. 28 sierpnia 2025 roku informację tę potwierdzono po ogłoszeniu oficjalnej listy zawodników powołanych przez Regraguiego na wrześniowe mecze eliminacji mistrzostw świata 2026^[43].

5 września 2025 roku wyszedł w podstawowym składzie w meczu eliminacji mistrzostw świata 2026 przeciwko Nigrowi i rozegrał pełne 90 minut. Maroko wygrało 5:0^[44], a wynik ten przypieczętował awans drużyny na mundial 2026 jako pierwszej zakwalifikowanej reprezentacji z Afryki^[45][46][47].

11 grudnia 2025 roku został powołany przez Walida Regraguiego do ostatecznej kadry Maroka na domowy Puchar Narodów Afryki^[48][49][50]. W fazie grupowej występował jako podstawowy zawodnik, grając pełne mecze przeciwko Komorom (2:0), Mali (1:1) i Zambii (3:1). W tym etapie turnieju był postrzegany jako jeden z kluczowych elementów jedenastki selekcjonera, a po meczu z Mali otrzymał nagrodę dla zawodnika spotkania^{[51][52][53][54]}. Po znakomitej drodze do finału, w której Maroko wyeliminowało kolejno Tanzanię, Kamerun i Nigerię, zespół przegrał decydujący mecz 0:1 po dogrywce z Senegalem. W końcówce regulaminowego czasu gry Brahim Díaz nie wykorzystał rzutu karnego w stylu panenki, co mogło przesądzić o triumfie Maroka^[55]. Marokański pomocnik rozegrał całe spotkanie mimo rozciętego łuku brwiowego po mocnym starciu z El Hadjim Malickiem Dioufem i grał do końca z opatrunkiem.