Chemsdine Talbi

Chemsdine Talbi urodził się 9 maja 2005 roku w Sambreville^[1]. Jego ojciec, Abdallah Talbi, jest pochodzenia marokańskiego i dorastał w Molenbeek-Saint-Jean^[2], natomiast matka, Evelyne Castiau, jest Belgijką pochodzącą z Namur^[3].

Krótko po jego narodzinach rodzina przeprowadziła się najpierw do Beersel^[3], a następnie do regionu brukselskiego, osiedlając się w Molenbeek-Saint-Jean, gdzie Chemsdine dorastał^[4][5]. Talbi uczył się w języku niderlandzkim i raz w roku wyjeżdżał do Maroka, by odwiedzać rodzinę ze strony ojca, z którą utrzymywał bliskie relacje^[6][7].

Talbi został zapisany przez ojca do AFC Tubize, po czym kontynuował szkolenie w Club Brugge, do którego dołączył w 2015 roku^[8]. Po kilku latach spędzonych w młodzieżowych zespołach klubu, 27 lipca 2022 roku przedłużył kontrakt z klubem, wiążąc się z nim do czerwca 2025 roku^[9].

Pierwszy mecz w pierwszej drużynie rozegrał 18 marca 2023 roku w spotkaniu ligowym z KV Kortrijk. Wszedł na boisko za Tajona Buchanana, a jego zespół przegrał tego dnia 0:1^[10]. Jako zawodnik Club NXT^[11], czyli drużyny rezerw, regularnie znajdował się także na ławce pierwszego zespołu^[12][13][14]. Na koniec sezonu 2023/2024 zdobył mistrzostwo Belgii^[15]. Mimo sukcesu rozegrał jednak tylko 315 minut z powodu zerwania więzadeł w kolanie, które wykluczyło go z gry na osiem miesięcy^[16].

Po powrocie po kontuzji, już po rozpoczęciu sezonu 2024/2025, ponownie pełnił głównie rolę zmiennika^[17][18][19]. Otrzymywał minuty z ławki^[20], a pierwsze występy w podstawowym składzie zanotował w listopadzie pod wodzą trenera Nicky’ego Hayena^[21][22].

W pierwszym meczu z Atalantą w Lidze Mistrzów UEFA, rozegranym 12 lutego 2025 roku, zdobył swoją pierwszą asystę^[23] w tych rozgrywkach i został wybrany zawodnikiem meczu^[24][25]. 18 lutego strzelił dublet w spotkaniu Ligi Mistrzów z Atalantą Bergamo, trafiając w 3. i 27. minucie^[26]. Były to jego pierwsze gole w tych rozgrywkach, a Club Brugge awansowało do 1/8 finału^[27][28]. Talbi po raz drugi z rzędu otrzymał też wyróżnienie dla zawodnika meczu w Lidze Mistrzów^[21]. Został również najmłodszym Belgiem w historii, który zdobył dublet w tych rozgrywkach^[29]. W lutym po raz pierwszy otrzymał nagrodę dla najlepszego piłkarza miesiąca w Club Brugge^[30][31][32].

4 maja 2025 roku wygrał finał Pucharu Belgii z RSC Anderlecht na Stade Roi Baudouin, po zwycięstwie 2:1^[33]. Pod koniec sezonu 2024/2025 znalazł się w gronie zawodników, którzy mogli opuścić klub, przyciągając oferty z zagranicy, zarówno z Europy^[34], jak i z Arabii Saudyjskiej^{[35][36][37][38][39]}.

9 lipca 2025 roku odszedł z Club Brugge i został zawodnikiem Sunderlandu AFC, beniaminka Premier League^[40][41]. Kwota transferu wyniosła 20 milionów euro, a zawodnik podpisał pięcioletni kontrakt, obowiązujący do 2030 roku^[42][43][44]. Przy okazji podpisania umowy stwierdził, że Premier League jest najlepszą ligą świata^[45].

16 sierpnia 2025 roku rozegrał swój pierwszy mecz przeciwko West Ham United, wychodząc w podstawowym składzie wystawionym przez Régisa Le Brisa. W tym spotkaniu zaliczył asystę przy trzeciej bramce Wilsona Isidora, a Sunderland wygrał 3:0^[46][47]. 25 października zdobył swoją pierwszą bramkę w Premier League w meczu z Chelsea, dając swojej drużynie zwycięstwo 2:1 na Stamford Bridge^[48][49][50]. Kilka tygodni później ponownie wpisał się na listę strzelców, tym razem w doliczonym czasie gry meczu z Liverpoolem, zapewniając Sunderlandowi remis 1:1 na Anfield^[51][52]. 2 lutego 2026 strzelił kolejną bramkę w Premier League, tym razem przeciwko FC Burnley (3:0)^[53]. Do marca 2026 roku rozegrał 22 spotkania w Premier League^[54], strzelił 3 bramki i zaliczył 2 asysty^[55][56].

Talbi został powołany do reprezentacji Belgii do lat 17 na mistrzostwa Europy U-17 w 2022 roku. Podczas turnieju rozegranego w Izraelu wystąpił w trzech spotkaniach^[59][60] i zdobył jedną bramkę w trzecim meczu grupowym z Turcją, wygranym 3:1^[61]. Belgowie odpadli już na tym etapie rozgrywek, notując remis, porażkę i zwycięstwo^[62]. Łącznie w latach 2021–2022 rozegrał 11 meczów i strzelił 4 gole dla reprezentacji U-17^[63].

W latach 2022–2023 występował również w meczach towarzyskich reprezentacji Belgii do lat 18 prowadzonej przez Wesleya Soncka^[64]. W sześciu spotkaniach zdobył trzy bramki: jedną przeciwko Anglii U-18^[65] i dwie przeciwko Wyspom Owczym U-18^[66].

Powołany do reprezentacji Belgii do lat 19^[67] odmówił przyjazdu na zgrupowanie, tłumacząc to „wydarzeniami, które spowodowały pęknięcie” w relacjach, jak sam powiedział belgijskiej prasie^[68][69]. W kwestii wyboru reprezentacji między Belgią a Marokiem wyjaśniał jednak, że decyzję dopiero podejmie i że prowadził już rozmowy zarówno z Królewskim Belgijskim Związkiem Piłki Nożnej oraz Vincentem Mannaertem, jak i z Królewską Marokańską Federacją Piłkarską^[70][71][72].

Kilka dni później jego ojciec Abdallah doprecyzował przyczyny ochłodzenia relacji z Belgią, wskazując na brak zainteresowania ze strony belgijskiej federacji w trakcie rehabilitacji Chemsdine’a po zerwaniu więzadeł krzyżowych w sezonie 2023/2024. Jednocześnie zaznaczył, że selekcjonerzy marokańskich reprezentacji U-20 i U-23, Mohamed Ouahbi i Tarik Sektioui, a także wiceprezes federacji, pozostawali z zawodnikiem w stałym kontakcie^[73][74][75].

1 marca 2025 roku były reprezentant Belgii, a później ekspert telewizyjny Nordin Jbari, ujawnił w belgijskich mediach wybór Chemsdine’a Talbiego na korzyść reprezentacji Maroka za pośrednictwem publikacji na Instagramie^[76][77][78]. Dzień później informację tę oficjalnie potwierdziła większość belgijskich mediów^[79][80]. W następstwie tej decyzji belgijski pion techniczny podjął zdecydowane działania, tym bardziej że zmiana sportowej przynależności Talbiego została ogłoszona zaledwie kilka dni po podobnym przypadku Konstantinosa Karetsasa, który również zdecydował się reprezentować Grecję po grze w młodzieżowych kadrach Belgii^[81][82][83]. Vincent Mannaert stwierdził, że w młodzieżowych reprezentacjach Belgii będą powoływani wyłącznie zawodnicy, którzy jasno deklarują chęć gry dla tego kraju. Dodał również, że próbował odbudować zaufanie w relacjach z Talbim, lecz ostatecznie nie wystarczyło to, by przekonać go do wyboru Belgii^{[84][85][86][87]}.

14 marca 2025 roku Talbi został powołany przez selekcjonera Walida Regraguiego do kadry Maroka na mecze z Nigrem i Tanzanią w eliminacjach do mistrzostw świata 2026^[57][58]. Ze strony belgijskiej selekcjoner Rudi Garcia przyznał na konferencji prasowej, że Chemsdine Talbi mógłby znaleźć się na liście jego powołanych zawodników^[88]. Po dołączeniu do reprezentacji Maroka zawodnik stwierdził w wywiadzie, że spełnił „marzenie z dzieciństwa”^[89]. W obu tych spotkaniach znalazł się jednak na trybunach z powodu niepewności związanych z urazem^[90].

Ponownie powołany podczas wrześniowego zgrupowania reprezentacji w 2025 roku, pojawił się na boisku w meczu eliminacyjnym do mistrzostw świata 2026 przeciwko Nigrowi^[91]. Zmienił Brahima Díaza i rozegrał ostatnich trzynaście minut spotkania, zakończonego zwycięstwem 5:0^[92]. Wygrana ta przypieczętowała awans Maroka na mundial 2026 jako pierwszej afrykańskiej reprezentacji, która zapewniła sobie kwalifikację^{[93][94][95][96]}.

11 grudnia 2025 roku został powołany przez Walida Regraguiego do ostatecznej kadry Maroka na domowy Puchar Narodów Afryki^{[97][98][99][100]}. W turnieju zadebiutował jako rezerwowy w trzecim meczu grupowym z Zambią^[101], wygranym 3:0, po którym Maroko awansowało do 1/8 finału^[102]. Reprezentacja Maroka zakończyła udział w rozgrywkach dopiero w finale, przegranym z Senegalem^[103]. W spotkaniu rozegranym 18 stycznia 2026 roku Talbi znalazł się na ławce rezerwowych^[103]. Turniej zakończył więc jako finalista Pucharu Narodów Afryki 2025 z reprezentacją Maroka^[104][105].