Neverwinter

Pierwsze osady na terenie Dzikiego Pogranicza to elfickie miasto Illefarn, które po Wojnach Koron (ang. Crown Wars) podzieliło się na trzy kraje, z których najważniejszym było Iliyanbruen^[14]. Osłabione inwazjami orków, tereny te zostały zasiedlone w 87 DR przez wielorasową osadę Eigersstor pod przywództwem Haluetha Nevera. Miejscowość z czasem przekształciła się w Neverwinter, które szybko stało się centrum cywilizacji, pokoju i kultury^[15][16].

W 1372 DR miasto dotknęła epidemia Wyjącej Śmierci, która zdziesiątkowała jego mieszkańców^[17]. W 1385 DR Czaroplagia, spowodowana śmiercią bogini Mystry, dotknęła cały Faerûn, w tym Neverwinter^[18]. W 1451 DR wybuch wulkanu Góra Hotenow zrównał miasto z ziemią, zabijając rodzinę panującą Alagondarów i tworząc ogromną rozpadlinę^[14] w dzielnicy Żebracze Gniazdo^[16].

Od 1468 DR Lord Dagult Neverember, podający się za potomka Alagondarów, podjął się odbudowy miasta w ramach kampanii Nowe Neverwinter (ang. New Neverwinter). Dzięki jego inwestycjom i wsparciu najemników z Mintarn, miasto stopniowo odzyskało swoją pozycję jako ośrodek cywilizacji na północy Wybrzeża Mieczy^[14]. W 1484 DR Przepaść została magicznie zamknięta, choć kosztowało to miasto prawie bankructwo^[19].

Neverwinter położone jest w północno-wschodniej części Wybrzeża Mieczy, na Wysokiej Drodze^[20], między miastami Leilon a Port Llast, a także na północ od Wrót Baldura^[21]. Od wschodu graniczy z Knieją Neverwinter, w którego sercu znajduje się wulkan Góra Hotenow. Przez miasto przepływa Rzeka Neverwinter^[19], podgrzewana przez ogniste elementale zamieszkujące pod wulkanem. Dzięki temu rzeka i port nigdy nie zamarzają, a ogrody miasta kwitną przez cały rok, zapewniając łagodny klimat w okolicy^[22][23]. Na południe od miasta znajduje się klasztor Twierdza Helma^[24], a wzdłuż Drogi Górskiej – wioski Vilnask, Floodblest, Windycliffs i Rothé Valley^[25].

Dzięki podgrzewaniu Rzeki Neverwinter przez ogniste żywiołaki z Góry Hotenow, miasto cieszy się ciepłym klimatem przez cały rok. Port i rzeka nigdy nie zamarzają zimą, co pozwala roślinom i uprawom kwitnąć bez przerwy^[21][19][26].

Neverwinter jest miastem wielokulturowym, zamieszkanym głównie przez ludzi, półelfy i krasnoludy, z mniejszościami takimi jak gnomy, drakoni, eladrin, diabelstwa, orkowie i półorkowie. Miasto słynie z rzemieślników, ogrodników oraz produkcji witrażowych lamp, precyzyjnych zegarów wodnych, biżuterii i ogrodów, które kwitną nawet zimą, zaopatrując rynek w świeże owoce przez cały rok. Dzięki wysokiej jakości rzemiosła i innowacjom magicznym zyskało miano Miasta Wprawnych Rąk^[19].

Neverwinter od zawsze było rządzone przez mianowanego Lorda, z wyjątkiem okresu między 1385 DR a 1451 DR, kiedy to panowała monarchia z rodziny Alagondarów. Po Zagładzie i wymarciu rodziny, miasto przez krótki czas rządził Lord Jelvus Grinch, a następnie Lord Protektor Dagult Neverember, który podawał się za potomka Alagondarów^[21]. Rzeczywista władza polityczna spoczywa jednak w rękach Gwieździstego Płaszcza, gildii użytkowników magii arkanicznej, która wspiera przywódców miasta i chroni Neverwinter^[27].

Podczas rządów Neverembera obrona i wojsko miasta zostały powierzone Generał Sabine, a podatek i nadzór nad własnością sprawował krasnoludzki burmistrz Soman Galt^[14].

Przed Zagładą armia i marynarka Neverwinter nosiły nazwę Szare Płaszcze i liczyły około 400 żołnierzy, znanych z profesjonalizmu i cichej efektywności^[28]. Gwieździsty Płaszcz również angażował się w obronę miasta, a elitarna jednostka Dziewiątki Neverwinter pełniła rolę osobistych ochroniarzy władców^[19].

Po 1451 DR Neverwinter nie posiadało formalnej milicji. Ochronę zapewniali lokalni mieszkańcy, najemnicy i awanturnicy zatrudniani przez Neverembera, np. Straż Neverwinter (ang. Neverwinter Guard), składająca się głównie z najemników z Mintarn. Ze względu na brutalność najemników, Straż była niepopularna i budziła lęk wśród mieszkańców. W późnych latach 1480 DR powołano Wintershield Watchmen), lokalną straż miejską, co zmniejszyło zależność od najemników. Inne grupy obronne to paladyni i klerycy Tyra w Sądzie Sprawiedliwości oraz agenci Przymierza Lordów^[29][19].

W XIV–XV wieku DR Neverwinter kontrolowało znaczną część handlu górniczego, rybołówstwa i wyrębu drewna z Kniei Neverwinter. Miasto handlowało głównie za pośrednictwem kupców z Waterdeep. Sławę zyskało dzięki zegarom wodnym, lampom i biżuterii, a także ogrodom, które dostarczały żywność na targowiska przez cały rok. Prawdziwym atutem gospodarczym miasta było jednak rzemiosło, nauka i innowacje magiczne, co przyniosło mu tytuł Miasta Wprawnych Rąk^[19].

Po Zagładzie handel w Neverwinter został całkowicie wstrzymany. Od 1461 DR, w ramach kampanii Nowe Neverwinter, Lord Dagult Neverember pracował nad przywróceniem handlu i gospodarki. Kampania odniosła sukces, a gospodarka miasta zaczęła ponownie kwitnąć. Najemnicy stali się ważnym importem, aby uzupełnić brak oficjalnej milicji. Dzięki braku gildiów ograniczających handel i budownictwo, założenie nowego biznesu w Neverwinter było wyjątkowo łatwe, co przyczyniło się do obfitości przedsiębiorstw i popytu na pracowników^[19].