Nikola Filipović

Nikola S. Filipović (serb. Никола Филиповић; ur. 15 października 1926 w Gradacu koło Posušje^[1], zm. 21 maja 2001) – jugosłowiański (bośniacki) pedagog i polityk narodowości chorwackiej, profesor, przewodniczący Prezydium (prezydent) Socjalistycznej Republiki Bośni i Hercegowiny w latach 1988–1989.

W okresie II wojny światowej aktywny w ruchu oporu^[2]. Absolwent szkoły nauczycielskiej w Mostarze i pedagogiki na wydziale filozofii Uniwersytetu w Belgradzie (1958). Był następnie dyrektorem szkoły politycznej w Mostarze, a od 1959 do 1963 asystentem na wydziale filozoficznym Uniwersytetu w Sarajewie. W 1962 obronił doktorat w zakresie pedagogiki, później awansował, w 1973 uzyskując pełną profesurę. Na Uniwersytecie w Sarajewie kierował jednostką organizacyjną zajmującą się pedagogiką (przekształconą w departament)^[3]. Specjalizował się w zakresie dydaktyki i teorii nauczania oraz wychowania młdodzieży. Autor kilkudziesięciu książek prac naukowych, a także innych publikacji o tematyce politycznej i poświęconych Chorwatom w Bośni i Hercegowinie. Współpracował z różnymi czasopismami naukowymi, w tym z pismem „Naša škola”. W 1993 został członkiem chorwackiego stowarzyszenia na rzecz nauki i kultury w Sarajewie. Nauczał na uczelni również po rozpoczęciu wojny domowej, w 1994 przeszedł na emeryturę^[1].

Związany z oddziałem Socjalistycznego Sojuszu Ludu Pracującego Jugosławii w Socjalistycznej Republice Bośni i Hercegowiny, w latach 70. był wiceprzewodniczącym tego oddziału. Wstąpił do Związku Komunistów Jugosławii, działał w strukturach Związku Komunistów Bośni i Hercegowiny. Zajmował stanowiska sekretarza komitetów ZKJ przy fakultetach filozoficznych w Belgradzie i Sarajewie, znalazł się w składzie Komitetu Centralnego Związku Komunistów Bośni i Hercegowiny^[2]. W marcu 1988 został członkiem Prezydium SR Bośni i Hercegowiny (kolegialnej głowy państwa), od kwietnia 1988 do kwietnia 1989 był przewodniczącym Prezydium^[4][5]. W tym organie zasiadał do końca kadencji w 1990.