Nina Derwael
| Data i miejsce urodzenia | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wzrost |
168 cm | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Nina Derwael (ur. 26 marca 2000 w Sint-Truiden) – belgijska gimnastyczka, złota medalistka igrzysk olimpijskich (2020), dwukrotna mistrzyni świata (2018, 2019), trzykrotna mistrzyni Europy (2017, 2018, 2025) na poręczach. Mistrzyni Europy (2025) na równoważni.
Została pierwszą reprezentantką Belgii w gimnastyce, która zdobyła złoty medal na mistrzostwach Europy, co uczyniła podczas rozgrywanego w 2017 roku europejskiego czempionatu w Klużu-Napoce[1], później okazała się pierwszą Belgijką, która wywalczyła medal mistrzostw globu[2]. Została także pierwszą belgijską gimnastyczką, która zdobyła złoty medal olimpijski[3].
15 lipca 2025 roku Derwael ogłosiła zakończenie kariery sportowej[4], argumentując, że nie chce już poddawać swojego ciała ogromnej i długotrwałej presji treningów na najwyższym poziomie[3].
Dzieciństwo
Nina Derwael urodziła się 26 marca 2000 roku w Sint-Truiden. Zaczęła trenować gimnastykę artystyczną w wieku dwóch lat, mimo obowiązującej w klubie zasady, że dzieci powinny zacząć treningi dopiero od trzeciego roku życia[5]. W wieku jedenastu lat przeprowadziła się do Gandawy[2].
Igrzyska olimpijskie
W 2016 roku wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro. W finale wieloboju indywidualnego zajęła 19. pozycję, w pozostałych konkurencjach nie zdołała awansować do finałów. W zawodach drużynowych zajęła 12. miejsce[6].
W 2021 roku wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Tokio, tam osiągnęła swój największy sukces, zdobywając złoty medal w ćwiczeniach na poręczach asymetrycznych. Kolejne lata Derwael okupiła kontuzjami, mimo to udało jej się zakwalifikować na igrzyska olimpijskie w Paryżu, na których zajęła 4. miejsce[3].
| Igrzyska | Miejsce | Konkurencja | Kwalifikacje | Finał | ||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Punkty | Pozycja | Punkty | Pozycja | |||
| IO 2016 |  Rio de Janeiro | Wielobój indywidualny | 56,532 | 21. Q | 56,299 | 19. |
| Ćwiczenia na poręczach asymetrycznych | 15,133 | 12. | NQ | |||
| Ćwiczenia na równoważni | 13,966 | 28. | NQ | |||
| Ćwiczenia wolne | 13,533 | 39. | NQ | |||
| Skoki | 167,838 | 12. | NQ | |||
| IO 2020 |  Tokio |
Wielobój indywidualny | 56,598 | 7. Q | 55,965 | 6. |
| Ćwiczenia na poręczach asymetrycznych | 15.366 | 1. Q | 15.200 | 1. | ||
| Ćwiczenia na równoważni | 13.766 | 15. | NQ | |||
| Ćwiczenia wolne | 13.566 | 12. | NQ | |||
| IO 2024 |  Paryż |
Ćwiczenia na poręczach asymetrycznych | 14.733 | 4. Q | 14.766 | 4. |
| Ćwiczenia na równoważni | 12.766 | 43. | NQ | |||
Źródło: [7]
Przypisy
- ↑ Derwael claims Belgium's first-ever European Artistic Gymnastics Championships gold. insidethegames.biz. [dostęp 2025-07-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-09-09)]. (ang.).
- 1 2 Mondiaux de gym: Pour Nina Derwael, «cette médaille de bronze vaut de l’or» [online], Le Soir, 9 października 2017 [dostęp 2025-07-18] (fr.).
- 1 2 3 Farewell, Nina Derwael! [online], www.gymnastics.sport [dostęp 2025-07-19].
- ↑ Olympic champ Derwael retires from gymnastics [online], ESPN.com, 15 lipca 2025 [dostęp 2025-07-19] (ang.).
- ↑ Elaine Lies, Gymnastics-Belgium's Derwael: From 2-year-old tumbler to top of the world, „Reuters”, 1 sierpnia 2021 [dostęp 2025-07-19] (ang.).
- ↑ Olympedia – Nina Derwael. olympedia.org. [dostęp 2025-07-19]. (ang.).
- ↑ Profil zawodniczki na stronie Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej (ang.)