Eden Hazard

Eden Hazard
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Eden Michael Hazard

Data i miejsce urodzenia

7 stycznia 1991
La Louvière

Wzrost

175 cm[1]

Pozycja

Napastnik

Kariera juniorska
Lata Klub
1995–2003 Royal Stade Brainois
2003–2005 AFC Tubize
2005–2007 Lille OSC
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2007–2008 Lille OSC B 13 (1)
2007–2012 Lille 147 (36)
2012–2019 Chelsea FC 245 (85)
2019–2023 Real Madryt 54 (4)
W sumie: 459 (126)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2006  Belgia U-15 5 (1)
2006  Belgia U-16 4 (2)
2006–2008  Belgia U-17 17 (2)
2007–2009  Belgia U-19 11 (6)
2008–2022  Belgia 126 (33)
W sumie: 163 (44)
  1. ↑ Aktualne na: 13 maja 2023. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
III miejsceRosja 2018piłka nożna

Eden Michael Hazard (wym. [edɛn azɑʁ], ur. 7 stycznia 1991 w La Louvière) – belgijski piłkarz, który występował na pozycji napastnika. W latach 2008–2022 reprezentant Belgii. Brązowy medalista Mistrzostw Świata w Rosji w 2018. Zakończył karierę 10 października 2023 roku.

Kariera klubowa

Początek kariery

Karierę piłkarską rozpoczął w Royal Stade Brainois, w latach 2003–2005 występował w Tubize. W 2005 roku został zawodnikiem Lille OSC. 24 listopada 2007 zadebiutował w jego barwach w Ligue 1 (Liga francuska) w przegranym 0:2 meczu z AS Nancy, w którym w drugiej połowie zmienił Nicolasa Fauverguea[2]. W sezonie 2008/2009 wywalczył miejsce w podstawowym składzie francuskiego klubu, strzelił również swojego pierwszego gola w ekstraklasie – 20 września 2008 zdobył bramkę w spotkaniu z AJ Auxerre (3:2)[3]. 18 listopada 2008 roku podpisał pierwszy profesjonalny kontrakt z francuskim klubem do 2012 roku[4].Ponadto został uznany za najlepszego młodego gracza Ligue 1[5].

Pierwszy skład Lille i pierwsze sukcesy

W sezonie 2009/2010 Hazard zadebiutował w Lidze Europy, strzelił również w tych rozgrywkach dwa gole, m.in. jednego w spotkaniu 1/8 finału z Liverpoolem, zapewniając swojemu zespołowi zwycięstwo 1:0[6]. W Ligue 1 wystąpił w 37 spotkaniach i ponownie został uznany za najlepszego młodego gracza. Ponadto trafił do „jedenastki sezonu” francuskiej ekstraklasy. W kolejnych rozgrywkach (2010/2011), w których zdobył siedem bramek (m.in. w meczu z Nancy (1:0)[7] i spotkaniu z Valenciennes FC w 92. minucie (2:1)[8]) wraz z Lille został mistrzem Francji. Wywalczył również puchar kraju – w finałowym pojedynku z Paris Saint-Germain wystąpił w podstawowym składzie[9]. Po raz drugi znalazł się w „jedenastce sezonu”, został również wybrany najlepszym graczem Ligue 1[10]. W lipcu 2011 roku zagrał w meczu o Superpuchar Francji z Olympique Marsylia, w którym strzelił gola, lecz Lille przegrało 4:5[11].

W sezonie 2011/2012 Hazard rozegrał w Ligue 1 38 meczów i strzelił 20 goli (m.in. trzy w spotkaniu z Nancy, zapewniając swojemu zespołowi zwycięstwo 4:1[12]). Ponownie został wybrany najlepszym graczem francuskiej ekstraklasy i po raz trzeci trafił do „najlepszej jedenastki rozgrywek”[13]. Zadebiutował również w Lidze Mistrzów – 14 września 2011 wystąpił w spotkaniu z CSKA Moskwa[14]. W 2011 otrzymał także nagrodę Bravo Award[15].

Chelsea

Sezon 2012/2013

4 czerwca 2012 roku Hazard podpisał kontrakt z Chelsea[16]. Pierwszy mecz w nowych barwach rozegrał 12 sierpnia w przegranym 2:3 meczu o Tarczę Wspólnoty przeciwko Manchesterowi City. W Premier League zadebiutował 19 sierpnia w meczu przeciwko Wigan Athletic, w którym zaliczył asystę oraz wywalczył wykorzystany przez Franka Lamparda rzut karny. Swojego pierwszego gola zdobył sześć dni później przeciwko Newcastle United z rzutu karnego. W fazie grupowej Ligi Mistrzów Belg zagrał we wszystkich meczach. Chelsea zakończyła rozgrywki grupowe na trzecim miejscu i nie wyszła z grupy, przechodząc do Ligi Europy.

23 stycznia 2013 Hazard po starciu z chłopcem od podawania piłek otrzymał pierwszą w swojej karierze czerwoną kartkę[17]. W rozegranym 11 maja meczu Premier League przeciwko Aston Villi asystował przy obu golach Franka Lamparda, który tym samym został rekordzistą pod względem liczby goli strzelonych dla Chelsea[18].

W swoim pierwszym sezonie na Stamford Bridge zdobył 13 bramek i 19 asyst w 62 rozegranych spotkaniach oraz wygrał Ligę Europy – w finałowym meczu przeciwko Benfice nie zagrał z powodu kontuzji. Został również wybrany do najlepszej jedenastki sezonu Premier League[19].

Sezon 2013/2014

Hazard wystąpił w meczu o Superpuchar Europy UEFA 2013 przeciwko Bayernowi Monachium, w którym strzelił bramkę na 2:1, jednak Chelsea przegrała ten mecz w rzutach karnych.

4 grudnia w meczu przeciwko Sunderlandowi Hazard dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, pomagając drużynie w zwycięstwie 4:3. 8 lutego 2014 roku w meczu przeciwko Newcastle zanotował pierwszego dla Chelsea hat-tricka[20].

Na koniec sezonu Hazard został wybrany Młodym Piłkarzem Roku według PFA oraz najlepszym zawodnikiem sezonu w Chelsea, a także drugi raz z rzędu znalazł się w najlepszej jedenastce sezonu[19].

Sezon 2014/2015

Przed sezonem Hazard zmienił numer na koszulce z 17 na 10. Pierwszego gola w sezonie strzelił przeciwko Leicester City.

12 lutego przedłużył kontrakt z klubem do 2020 roku[21].

1 marca wywalczył z klubem Puchar Ligi Angielskiej – w meczu finałowym grał przez całe 90 minut.

26 kwietnia Belg został wybrany przez PFA najlepszym piłkarzem roku w Anglii. Tydzień później w wygranym 1:0 meczu z Crystal Palace Hazard zdobył jedynego gola meczu, dobijając niewykorzystany wcześniej przez siebie rzut karny. Zwycięstwo to zapewniło Chelsea tytuł mistrza Anglii[19]. Sezon zakończył z 19 golami w 54 meczach we wszystkich rozgrywkach, w tym 14 w 38 spotkaniach ligowych. Indywidualnie Hazard oprócz nagrody piłkarza roku w Anglii otrzymał nagrody najlepszego zawodnika sezonu w Chelsea.

Sezon 2015/2016

Przez cały sezon 2015/2016 Hazard nie mógł znaleźć optymalnej formy. Swojego pierwszego gola w sezonie zawodnik zdobył dopiero 31 stycznia 2016 roku z rzutu karnego przeciwko MK Dons w meczu Pucharu Anglii – wcześniej nie wpisał się na listę strzelców przez 2358 minut meczowych[22]. Pierwsze dwie bramki w Premier League Belg zdobył w kwietniu przeciwko Bournemouth.

2 maja w meczu przeciwko Tottenhamowi jego gol zdobyty w 83 minucie meczu zapewnił Chelsea remis 2:2. Ten wynik sprawił, że Leicester City zostało mistrzem Anglii.

Sezon 2016/2017

W pierwszym meczu nowego sezonu przeciwko West Hamowi Hazard wykorzystał rzut karny, przyczyniając się do zwycięstwa Chelsea 2:1[23].

Od 1 października do 31 grudnia 2016 Chelsea zanotowała 13 zwycięstw z rzędu w lidze – w meczach tych Hazard zdobył siedem bramek, a w październiku zdobył nagrodę Premier League Player of the Month. 4 lutego 2017 w meczu przeciwko Arsenalowi zdobył bramkę po indywidualnej akcji, pomagając swojej drużynie w zwycięstwie 3:1. Gol ten został wybrany bramką miesiąca w lidze.

Na koniec sezonu Hazard został po raz drugi mistrzem Anglii. Pomógł też Chelsea dojść do finału Pucharu Anglii, który Chelsea przegrała 1:2 z Arsenalem[19]. W lidze strzelił 16 bramek i zanotował pięć asyst. Hazard został po raz czwarty wybrany do najlepszej jedenastki sezonu Premier League i po raz trzeci został piłkarzem sezonu Chelsea[19].

Sezon 2017/2018

Hazard pierwszą część sezonu stracił z powodu kontuzji. Pierwszego gola w lidze zdobył 28 października przeciwko Bournemouth. W wygranym 4:0 meczu przeciwko Brighton & Hove Albion strzelił swojego setnego ligowego gola w profesjonalnej karierze[24].

19 maja wygrał z Chelsea Puchar Anglii – w wygranym 1:0 finale przeciwko Manchesterowi United zdobył z rzutu karnego jedynego gola tego meczu[19].

Dzięki udanym dla Belgii mistrzostwom świata Hazard znalazł się w wybranej przez FIFPro najlepszej jedenastce sezonu na świecie, wraz z kolegą klubowym N’Golo Kanté[25].

Sezon 2018/2019

Pierwszego gola w sezonie 2018/19 Hazard strzelił przeciwko Newcastle. We wrześniu Hazard zdobył 5 goli w czterech meczach (w tym hat-tricka w meczu przeciwko Cardiff City), dzięki czemu został wybrany piłkarzem miesiąca Premier League[26]. 26 grudnia przeciwko Watfordowi zdobył dwa gole – pierwszy z nich był jego setnym trafieniem dla Chelsea[27].

Na koniec 2018 Hazard został wybrany Sportowcem Roku w Belgii[28]. W kwietniu 2019 roku jego gol przeciwko West Hamowi po indywidualnej akcji został wybrany najładniejszym golem miesiąca w lidze[29].

29 maja Hazard po raz drugi w barwach Chelsea świętował zwycięstwo w Lidze Europy. W wygranym 4:1 finale przeciwko Arsenalowi strzelił dwa gole i zaliczył asystę przy trafieniu Pedro, dzięki czemu został wybrany zawodnikiem meczu[30]. W całym sezonie Hazard zdobył 21 goli, z czego w Premier League zaliczył 16 trafień. Oprócz tego, 15 ligowych asyst pozwoliło Belgowi na zdobycie nagrody Playmaker Award dla najlepszego asystenta ligi[31]. Na koniec sezonu po raz czwarty został wybrany najlepszym zawodnikiem sezonu w Chelsea[19].

Łącznie przez siedem lat gry w Chelsea Hazard wystąpił w 352 meczach, w których strzelił 110 bramek i zanotował 92 asysty[32]. W momencie odejścia z Chelsea był dziewiątym najlepszym strzelcem drużyny ze Stamford Bridge[33].

Real Madryt

7 czerwca 2019 oficjalnie został ogłoszony transfer Hazarda do Realu Madryt[33]. 3 czerwca 2023 hiszpański klub podał do wiadomości, że z dniem 30 czerwca Hazard opuści drużynę Królewskich[34].

Kariera reprezentacyjna

W barwach narodowych po raz pierwszy wystąpił 29 marca 2006 w meczu reprezentacji do lat 15 z Luksemburgiem, w którym strzelił gola, przyczyniając się do zwycięstwa 2:0[35]. W 2007 wraz z kadrą do lat 17 uczestniczył w mistrzostwach Europy – Belgowie wywalczyli w nich brązowe medale, a Hazard zdobył bramkę z rzutu karnego w grupowym spotkaniu z Holandią (2:2)[36]. Ponadto zdobył gola w serii rzutów karnych przegranego pojedynku półfinałowego z Hiszpanią[37].

Również w 2007 Hazard brał udział w mistrzostwach świata do lat 17 – w turnieju, który odbył się w Korei Południowej, rozegrał trzy mecze, zaś Belgowie nie wywalczyli awansu do fazy pucharowej[38]. W latach 2007–2009 regularnie występował w reprezentacji U-19 – m.in. 10 października 2008 strzelił dla niej dwa gole w zremisowanym 2:2 spotkaniu z Chorwacją[39]. 17 listopada 2008 roku został po raz pierwszy powołany do reprezentacji Belgii[40], a dwa dni później zadebiutował w kadrze seniorskiej w pojedynku z Luksemburgiem, w którym wszedł na boisko w drugiej połowie[41], dzięki temu został siódmym najmłodszym "Czerwonym Diabłem" w historii[40].

W 2009 rozegrał pięć meczów w kwalifikacjach do mistrzostw świata w RPA[38]. 7 października 2011 w spotkaniu eliminacji do mistrzostw Europy w Polsce i na Ukrainie z Kazachstanem strzelił swojego pierwszego gola w reprezentacji, przyczyniając się do zwycięstwa 4:1[42]. 25 maja 2012 w towarzyskim pojedynku z Czarnogórą (2:2) strzałem z rzutu karnego zdobył swoją drugą bramkę[43].

W 2018 został powołany do reprezentacji Belgii na Mistrzostwa Świata w Rosji, na których jego drużyna zajęła trzecie miejsce[44]. Sam Hazard na turnieju strzelił trzy bramki (dwie w meczu grupowym z Tunezją i jedną w meczu o 3. miejsce przeciwko Anglii) i zaliczył dwie asysty. Został też nagrodzony Srebrną Piłką jako drugi najlepszy piłkarz turnieju, za Luką Modriciem.

Podczas Mistrzostw Europy w 2020 r. gdzie reprezentacja Belgii doszła do ćwierćfinału zaliczył tylko jedną asystę w grupowym spotkaniu z Danią przy zwycięskiej bramce Kevina de Bruyne na 2:1. Hazard rozpoczął turniej na ławce rezerwowych, a w meczu 1/8 finału z Portugalią (1:0) nabawił się kontuzji, która wykluczyła go z następnego meczu z późniejszymi zwycięzcami rozgrywek Włochami (1:2)[45].

Brał udział również na mundialu w 2022 roku w Katarze. Tam Belgowie zawiedli nie wychodząc nawet z grupy i zdobywając zaledwie jedną bramkę w przeciągu trzech spotkań w wygranym 1:0 meczu z Kanadą. Następnie po bezbramkowym remisie 0:0 z wicemistrzami świata Chorwacją przegrali 0:2 z nieoczekiwanym zwycięzcą grupy Marokiem. Po nieudanym turnieju Eden postanowił zakończyć karierę reprezentacyjną[46].

10 października 2023 Eden Hazard ogłosił zakończenie kariery sportowej[47].

Statystyki kariery

aktualne na 13 maja 2023

Zespół Sezon Liga Puchar kraju Puchar Ligi Europa[a] Inne[b] Łącznie
WystępyGoleWystępyGoleWystępyGoleWystępyGoleWystępyGoleWystępyGole
Lille B 2007/08 111––––111
2008/09 20––––20
Łącznie 131––––131
Lille OSC 2007/08 400000––40
2008/09 3044210––356
2009/10 3751021124–5210
2010/11 387532290–5412
2011/12 3820311060114922
Łącznie 14736136632741119450
Chelsea 2012/13 3496152131406213
2013/14 3514301092114917
2014/15 3814106273–5219
2015/16 31422108010436
2016/17 36164130––4317
2017/18 3412514183005117
2018/19 3716205382005221
Łącznie 24585235258531161352110
Real Madryt 2019/20 16100–6000221
2020/21 14310–5110214
2021/22 18021–3000231
2022/23 6010–3100101
Łącznie 54441–17210767
Łącznie w karierze 45912640123111971782635168

Sukcesy

Lille OSC

Chelsea

Real Madryt

Reprezentacyjne

Indywidualne

  • Wicekról strzelców Ligue 1: 2011/2012 (20 goli)
  • Gracz roku Ligue 1:2010/2011, 2011/2012
  • Młody gracz roku Ligue 1:2008/2009, 2009/2010
  • Młody gracz roku Barclays Premier League: 2013/2014
  • Jedenastka roku Ligue 1:2009/2010, 2010/2011, 2011/2012
  • Bravo Award: 2011
  • Jedenastka roku Premier League: 2012/2013. 2013/2014, 2014/2015, 2016/2017
  • Gracz roku Chelsea FC: 2013/2014, 2014/2015, 2016/2017, 2018/2019
  • Gracz roku Premier League: 2014/2015
  • Premier League Player of the Month: październik 2016, wrzesień 2018
  • FIFA World XI: 2018
  • Premier League Goal of the Month: luty 2017, kwiecień 2019
  • Srebrna Piłka Mistrzostw Świata: 2018
  • Sportowiec Roku w Belgii: 2018
  • Premier League Playmaker of the Season: 2018/2019

Życie prywatne

26 kwietnia 2012 poślubił Natachę Van Honacker[48].

Pochodzi z piłkarskiej rodziny – ojciec Thierry grał w drugiej lidze belgiskiej, zaś matka Carine występowała w najwyższej klasie rozgrywkowej kobiet. Po zakończeniu karier zostali nauczycielami wychowania fizycznego. Jest najstarszym spośród czwórki rodzeństwa; jego bracia, Thorgan, Kylian i Ethan również są piłkarzami.

Od lat uchodzi za zagorzałego sympatyka kolarstwa i wyścigu Tour de France. W maju 2026 roku ogłoszono, że 7 czerwca 2026 weźmie udział w liczącej 168 km randonee kolarskiej Lille–Hardelot, startującej w Lille, gdzie rozpoczynał profesjonalną karierę[49].

Uwagi

  1. ↑ Uwzględniono:
    Liga Mistrzów UEFA – 61 (10)
    Liga Europy UEFA – 31 (5)
    kwalifikacje do Ligi Europy UEFA – 5 (2).
  2. ↑ Uwzględniono:
    Superpuchar Francji – 1 (1)
    Tarcza Wspólnoty – 2 (0)
    Superpuchar Hiszpanii – 1 (0)
    Superpuchar Europy UEFA – 2 (1)
    Klubowe mistrzostwa świata – 2 (0).

Przypisy

  1. ↑ Eden Hazard. realmadrid.com. [dostęp 2019-07-24]. (hiszp.).
  2. ↑ AS Nancy Lorraine 2-0 LOSC Lille Métropole. lfp.fr. [dostęp 2012-05-28]. (fr.).
  3. ↑ LOSC Lille Métropole 3-2 AJ Auxerre. lfp.fr. [dostęp 2012-05-28]. (fr.).
  4. ↑ https://www.lequipe.fr/Football/Actualites/Eden-hazard-va-prolonger/1623 [online], L'Équipe [dostęp 2026-03-24] (fr.).
  5. ↑ Hazard named Young Player of Year. ligue1.com. [dostęp 2012-05-28]. (ang.).
  6. ↑ Lille 1 – 0 Liverpool. news.bbc.co.uk. [dostęp 2012-05-28]. (ang.).
  7. ↑ AS Nancy Lorraine 0-1 LOSC Lille Métropole. lfp.fr. [dostęp 2012-05-28]. (ang.).
  8. ↑ LOSC Lille Métropole 2-1 Valenciennes FC. lfp.fr. [dostęp 2012-05-28]. (ang.).
  9. ↑ Paris Saint-Germain 0-1 LOSC Lille Métropole. fff.fr. [dostęp 2012-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-17)]. (fr.).
  10. ↑ UNFP: Trophées UNFP du football Un petit coin de paradis.... unfp.org. [dostęp 2012-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-18)]. (fr.).
  11. ↑ LOSC Lille 4-5 Olympique de Marseille. lfp.fr. [dostęp 2012-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-18)]. (fr.).
  12. ↑ LOSC Lille Métropole 4-1 AS Nancy Lorraine. lfp.fr. [dostęp 2012-05-28]. (fr.).
  13. ↑ UNFP: Trophées UNFP du football Le palmarès complet.... unfp.org. [dostęp 2012-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-03)]. (fr.).
  14. ↑ Doumbia at the double as CSKA deny Lille. uefa.com. [dostęp 2012-05-28]. (ang.).
  15. ↑ The „Bravo” Award. rsssf.com. [dostęp 2012-05-28]. (ang.).
  16. ↑ Eden Hazard: Chelsea complete transfer of Lille midfielder [online], 4 czerwca 2012 [dostęp 2019-06-07] (ang.).
  17. ↑ Dominic Fifield at Liberty Stadium, Swansea ballboy incident leads to red card for Eden Hazard, „The Guardian”, 23 stycznia 2013, ISSN 0261-3077 [dostęp 2019-06-07] (ang.).
  18. ↑ Frank Lampard sets Chelsea scoring record to keep Aston Villa in murk. [dostęp 2013-05-11]. (ang.).
  19. 1 2 3 4 5 6 7 Eden Hazard’s Career at Chelsea. [dostęp 2019-06-07]. (ang.).
  20. ↑ Chelsea 3-0 Newcastle United [online], 8 lutego 2014 [dostęp 2019-06-07] (ang.).
  21. ↑ Eden Hazard Signs New 5-and-a-Half-Year Chelsea Deal [online], 90min.com, 12 lutego 2015 [dostęp 2019-06-08] (ang.).
  22. ↑ Dominic Fifield at Stadium MK, Oscar scores hat-trick in Chelsea rout of sorry MK Dons, „The Guardian”, 31 stycznia 2016, ISSN 0261-3077 [dostęp 2019-06-07] (ang.).
  23. ↑ Chelsea vs. West Ham United – Football Match Report – August 15, 2016 – ESPN [online], ESPN.com [dostęp 2019-06-07] (ang.).
  24. ↑ Adrian Kajumba, Key talking points from Chelsea’s win at Brighton [online], mirror, 20 stycznia 2018 [dostęp 2019-06-07].
  25. ↑ FIFPro World XI Named at Prestigious FIFA Best Awards Ceremony in London [online], 90min.com, 24 września 2018 [dostęp 2019-06-08] (ang.).
  26. ↑ Hazard named September 2018 EA SPORTS Player of the Month [online], premierleague.com [dostęp 2019-06-07] (ang.).
  27. ↑ Hazard scores 100th goal for Chelsea. goal.com. [dostęp 2019-06-08]. (ang.).
  28. ↑ Flanders News, Eden Hazard is Sportsman and Nina Derwael Sportswoman of the year. [online], vrtnws.be, 23 grudnia 2018 [dostęp 2019-06-08] (ang.).
  29. ↑ Hazard wins April 2019 Carling Goal of the Month award [online], premierleague.com [dostęp 2019-06-08] (ang.).
  30. ↑ Chelsea beat Arsenal 4-1 to win Europa League final [online], 29 maja 2019 [dostęp 2019-06-07] (ang.).
  31. ↑ Hazard wins 2018/19 Premier League Playmaker of the Season Award [online], premierleague.com [dostęp 2019-06-08] (ang.).
  32. ↑ Wirtualna Polska Media, Oficjalnie: Eden Hazard piłkarzem Realu Madryt! – WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 7 czerwca 2019 [dostęp 2019-06-07] (pol.).
  33. 1 2 Eden Hazard transfer deal agreed. [dostęp 2019-06-08]. (ang.).
  34. ↑ Comunicado Oficial: Hazard | Real Madrid CF [online], Real Madrid C.F. - Web Oficial [dostęp 2023-06-03] (hiszp.).
  35. ↑ Luxemburg 0 – 2 België. static.belgianfootball.be. [dostęp 2012-05-28]. (niderl.).
  36. ↑ European U-17 Championship 2007. rsssf.com. [dostęp 2012-05-28]. (ang.).
  37. ↑ Home heartache as Spain prevail. uefa.com. [dostęp 2012-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-09)]. (ang.).
  38. 1 2 Eden HAZARD. fifa.com. [dostęp 2012-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-21)]. (ang.).
  39. ↑ Kroatië 2 – 2 België. static.belgianfootball.be. [dostęp 2012-05-28]. (niderl.).
  40. 1 2 https://www.lequipe.fr/Football/Actualites/Le-lillois-hazard-en-selection/1502 [online], L'Équipe [dostęp 2026-03-24] (fr.).
  41. ↑ Luxemburg 1 – 1 België. static.belgianfootball.be. [dostęp 2012-05-28]. (niderl.).
  42. ↑ België 4 – 1 Kazachstan. static.belgianfootball.be. [dostęp 2012-05-28]. (niderl.).
  43. ↑ België-Montenegro: 2-2. belgianfootball.be. [dostęp 2012-05-28]. (niderl.).
  44. ↑ Wirtualna Polska Media, Mundial 2018. Belgia trzecią drużyną świata! Sukces szyty na miarę – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 14 lipca 2018 [dostęp 2018-07-14] (pol.).
  45. ↑ Telewizja Polska S.A, Wielki kłopot Belgów. Gwiazda kontuzjowana [online], sport.tvp.pl, 28 czerwca 2021 [dostęp 2022-12-07] (pol.).
  46. ↑ Telewizja Polska S.A, Koniec pięknej przygody. Lider Belgów mówi "pas"! [online], sport.tvp.pl, 7 grudnia 2022 [dostęp 2022-12-07] (pol.).
  47. ↑ Eden Hazard retires: Ex-Chelsea and Real Madrid winger ends football career. bbc.com, 2023-10-10. [dostęp 2023-11-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-10-17)]. (pol.).
  48. ↑ Eden Hazard is in het grootste geheim getrouwd. sporza.be, 2012-06-15. [dostęp 2016-11-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-04)]. (niderl.).
  49. ↑ Eden Hazard change de sport [online], SOFOOT.com, 22 maja 2026 [dostęp 2026-05-22] (fr.).

Bibliografia