Nosibądy

Nosibądy
wieś
Ilustracja
Ruiny pałacu w Nosibądach
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

szczecinecki

Gmina

Grzmiąca

Liczba ludności (2017)

220[1]

Strefa numeracyjna

94

Kod pocztowy

78-450[2]

Tablice rejestracyjne

ZSZ

SIMC

0306561

Położenie na mapie gminy Grzmiąca
Mapa konturowa gminy Grzmiąca, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Nosibądy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Nosibądy”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Nosibądy”
Położenie na mapie powiatu szczecineckiego
Mapa konturowa powiatu szczecineckiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Nosibądy”
Ziemia53°53′31″N 16°21′41″E/53,891944 16,361389[3]

Nosibądy (dawniej niem. Naseband) – wieś w północno-zachodniej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Grzmiąca.

Historia

Wczesne osadnictwo

Miejscowość posiada jedno z najbogatszych zasobów archeologicznych w całej gminie. Aktywność ludzka na terenie Nosibądów po raz pierwszy wystąpiła w mezolicie lub neolicie, a najstarszym znanym artefaktem znalezionym w miejscowości jest krzemienny wiór pozostały z obróbki narzędzi.[4] Jego możliwe pochodzenie z epoki mezolitu czyni go jednym z najstarszych artefaktów odkrytych w gminie Grzmiąca. Osadnictwo na tych terenach rozpoczęło się w środkowym neolicie i jako pierwsze osiedliły się tu ludy z kultury pucharów lejkowatych.[5] W epoce brązu i wczesnej epoce żelaza znajdowała się tu sporych rozmiarów łużycka osada.[6] Leżała ona na szlaku handlowym o czym świadczy znaleziony w północnej części gminy Grzmiąca miecz z brązu, który pochodził z Bałkanów.[7] W trakcie epoki żelaza istniała też osada kultury pomorskiej, po której zachowały się również 2 cmentarzyska.[8] W okresie wpływów rzymskich istniała w tym miejscu osada,[9] owa tak samo jak osada z okresu kultury łużyckiej musiała istnieć na szlaku handlowym przez fakt znalezionego nieopodal miejscowości II-wiecznego rzymskiego denara z wizerunkiem cesarza Kommodusa.[7] We wczesnym średniowieczu, jeszcze przed powstaniem państwa polskiego, istniała tu osada,[6] a później też grodzisko.[10]

Czasy niemieckie

Do 1687 r. wieś należała do rodziny Glasenapp. Następnie właścicielem był Joachim von Kleist i jego następcy. W roku 1735 należał do rodu von Bonin. Ostatnim właścicielem przed 1945 r. był Hans von Zastrow[11].

We wsi znajdują się ruiny pałacu z połowy XIX w. w otoczeniu dawnego parku oraz kościół ryglowy z pierwszej połowy XVI w. rozbudowany w 1775[12].

Przypisy

  1. ↑ Ludność w Gminie Grzmiąca. [dostęp 2020-08-23].
  2. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 826 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 87806.
  4. ↑ Ignacy Skrzypek, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
  5. ↑ K. Jażdżewski, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
  6. 1 2 Ignacy Skrzypek, Jerzy Olczak, K. Siuchiński, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
  7. 1 2 Sensacyjne odkrycie. Miecz sprzed 3000 lat i rzymski denar odkryte koło Grzmiącej. [online], iszczecinek.pl, 13 grudnia 2025 (pol.).
  8. ↑ Ignacy Skrzypek, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl (pol.).
  9. ↑ Ignacy Skrzypek, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
  10. ↑ Ignacy Skrzypek, Jerzy Olczak, K. Siuchiński, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
  11. ↑ Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, str. 67, ISBN 83-7263-900-0
  12. ↑ Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka, Warszawa, 1980, s. 195, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.