Nosibądy
| wieś | |
Ruiny pałacu w Nosibądach | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2017) |
220[1] |
| Strefa numeracyjna |
94 |
| Kod pocztowy |
78-450[2] |
| Tablice rejestracyjne |
ZSZ |
| SIMC |
0306561 |
Położenie na mapie gminy Grzmiąca ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu szczecineckiego ![]() | |
Nosibądy (dawniej niem. Naseband) – wieś w północno-zachodniej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Grzmiąca.
Historia
Wczesne osadnictwo
Miejscowość posiada jedno z najbogatszych zasobów archeologicznych w całej gminie. Aktywność ludzka na terenie Nosibądów po raz pierwszy wystąpiła w mezolicie lub neolicie, a najstarszym znanym artefaktem znalezionym w miejscowości jest krzemienny wiór pozostały z obróbki narzędzi.[4] Jego możliwe pochodzenie z epoki mezolitu czyni go jednym z najstarszych artefaktów odkrytych w gminie Grzmiąca. Osadnictwo na tych terenach rozpoczęło się w środkowym neolicie i jako pierwsze osiedliły się tu ludy z kultury pucharów lejkowatych.[5] W epoce brązu i wczesnej epoce żelaza znajdowała się tu sporych rozmiarów łużycka osada.[6] Leżała ona na szlaku handlowym o czym świadczy znaleziony w północnej części gminy Grzmiąca miecz z brązu, który pochodził z Bałkanów.[7] W trakcie epoki żelaza istniała też osada kultury pomorskiej, po której zachowały się również 2 cmentarzyska.[8] W okresie wpływów rzymskich istniała w tym miejscu osada,[9] owa tak samo jak osada z okresu kultury łużyckiej musiała istnieć na szlaku handlowym przez fakt znalezionego nieopodal miejscowości II-wiecznego rzymskiego denara z wizerunkiem cesarza Kommodusa.[7] We wczesnym średniowieczu, jeszcze przed powstaniem państwa polskiego, istniała tu osada,[6] a później też grodzisko.[10]
Czasy niemieckie
Do 1687 r. wieś należała do rodziny Glasenapp. Następnie właścicielem był Joachim von Kleist i jego następcy. W roku 1735 należał do rodu von Bonin. Ostatnim właścicielem przed 1945 r. był Hans von Zastrow[11].
We wsi znajdują się ruiny pałacu z połowy XIX w. w otoczeniu dawnego parku oraz kościół ryglowy z pierwszej połowy XVI w. rozbudowany w 1775[12].
Przypisy
- ↑ Ludność w Gminie Grzmiąca. [dostęp 2020-08-23].
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 826 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 87806.
- ↑ Ignacy Skrzypek, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
- ↑ K. Jażdżewski, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
- 1 2 Ignacy Skrzypek, Jerzy Olczak, K. Siuchiński, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
- 1 2 Sensacyjne odkrycie. Miecz sprzed 3000 lat i rzymski denar odkryte koło Grzmiącej. [online], iszczecinek.pl, 13 grudnia 2025 (pol.).
- ↑ Ignacy Skrzypek, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl (pol.).
- ↑ Ignacy Skrzypek, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
- ↑ Ignacy Skrzypek, Jerzy Olczak, K. Siuchiński, Karta Ewidencji Stanowiska Archeologicznego [online], zabytek.pl, październik 1992 (pol.).
- ↑ Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, str. 67, ISBN 83-7263-900-0
- ↑ Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka, Warszawa, 1980, s. 195, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.




