ORP Wicher (2026)

ORP Wicher (274)
Przyszła polska fregata rakietowa ORP Wicher stoi na barce półzanurzalnej Boabarge 33 u Nabrzeża Południowego PGZ Stoczni Wojennej w Gdyni w dniu 11 sierpnia 2026
Okręt na barce półzanurzalnej „Boabarge 33” u Nabrzeża Południowego PGZ Stoczni Wojennej w Gdyni, 11 sierpnia 2026
Klasa

fregata rakietowa

Projekt

106 („Miecznik”)

Historia
Stocznia

PGZ Stocznia Wojenna, Gdynia Polska

Położenie stępki

31 stycznia 2024

Wodowanie

13 sierpnia 2026

Zamówiony dla  Marynarka Wojenna
Nazwa

ORP „Wicher” (274)

Los okrętu

w budowie (2026)

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

pełna: ok. 7000 ton

Długość

ok. 138 metrów

Szerokość

ok. 20 metrów

Zanurzenie

pow. 5,5 metra

Napęd
cztery silniki wysokoprężne w układzie CODAD o łącznej mocy 32,8 MW
2 śruby
Prędkość

28 węzłów

Zasięg

ok. 8000 Mm

Uzbrojenie
armata OTO Melara 76 mm
dwie armaty OSU-35K 35 mm
pociski przeciwokrętowe NSM
32 wyrzutnie Mark 41 dla pocisków plot. CAMM/CAMM-ER (4 × VIII)
torpedy MU-90
Wyrzutnie torpedowe

4 × 324 mm (2 × II)

Wyposażenie lotnicze
śmigłowiec
Załoga

120 osób + ok. 60 osób dodatkowego personelu

ORP Wicher (274) – przyszła polska fregata rakietowa z lat 20. XXI wieku, jedna z trzech planowanych jednostek projektu 106 („Miecznik”). Okręt będzie miał wyporność pełną około 7000 ton i będzie osiągał prędkość 28 węzłów, a jego główne uzbrojenie będą stanowiły pociski przeciwokrętowe NSM, armata uniwersalna OTO Melara Super Rapid Strales kalibru 76 mm oraz dwie podwójne wyrzutnie torped kalibru 324 mm ZOP.

Stępkę okrętu położono 31 stycznia 2024 roku w stoczni PGZ Stocznia Wojenna w Gdyni, a zwodowano go 13 sierpnia 2026 roku na wodach Zatoki Gdańskiej. Po zwodowaniu fregata powróciła do stoczni, gdzie kontynuowana będzie jej budowa. Jest trzecim polskim okrętem noszącym tę nazwę. Planowane wcielenie jednostki do służby w Marynarce Wojennej ma nastąpić pod koniec 2029 roku.

Projekt i budowa

W listopadzie 2020 roku Inspektorat Uzbrojenia przekazał kierownictwu Ministerstwa Obrony Narodowej wniosek o zamówienie trzech nowych fregat rakietowych dla Marynarki Wojennej[1]. 15 marca 2021 roku minister Mariusz Błaszczak zaakceptował Wstępne Wymagania Taktyczno-Techniczne dla wielozadaniowych fregat rakietowych obrony powietrznej (ang. AAW – Anti-Aircraft Warfare)[2]. Wkrótce potem utworzono konsorcjum PGZ-Miecznik, w którego skład weszły stocznie PGZ Stocznia Wojenna i Remontowa Shipbuilding oraz Polska Grupa Zbrojeniowa[2]. 27 lipca 2021 roku na terenie Stoczni Wojennej w Gdyni podpisano umowę pomiędzy Inspektoratem Uzbrojenia a Konsorcjum PGZ-Miecznik na dostawę trzech wielozadaniowych fregat dla Marynarki Wojennej w ramach programu „Miecznik”[3]. W ramach programu rozpatrywano trzy propozycje zagranicznych partnerów dotyczące platformy fregaty: brytyjską Arrowhead 140PL firmy Babcock International, hiszpańską F-100PL firmy Navantia oraz niemiecką MEKO A-300PL firmy ThyssenKrupp Marine Systems[2][4]. 10 lutego 2022 roku do dalszego etapu wybrano propozycje Babcocka i TKMS, natomiast ofertę Navantii odrzucono[4]. Ostatecznie 4 marca 2022 roku jako podstawę platformy dla polskich fregat wybrano brytyjski projekt Arrowhead 140, a koszt programu „Miecznik” oszacowano wówczas na około 8 mld zł[2][4][a].

Śródokręcie przyszłej fregaty ORP Wicher dzień przed chrztem jednostki - 11 sierpnia 2026 roku
Śródokręcie fregaty dzień przed chrztem jednostki, 11 sierpnia 2026 roku

Budowę przyszłego ORP „Wicher” pod numerem stoczniowym 106/1 rozpoczęto w stoczni PGZ Stocznia Wojenna w Gdyni 16 sierpnia 2023 roku, kiedy odbyła się uroczystość tzw. palenia blach[6][7]. Stępkę fregaty położono w hali nr A-210 31 stycznia 2024 roku, a w uroczystości wzięli udział m.in. szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Jacek Siewiera, sekretarz stanu Ministerstwa Obrony Narodowej Paweł Bejda, ambasador brytyjski w Polsce Anna Clunes, dowódca Centrum Operacji Morskich – Dowództwa Komponentu Morskiego wadm. Krzysztof Jaworski, szef Agencji Uzbrojenia gen. bryg. Artur Kuptel, szef Zarządu Morskiego – zastępca Inspektora Marynarki Wojennej Mirosław Jurkowlaniec, dowódca 3. Flotylli Okrętów kadm. Andrzej Ogrodnik, prezes zarządu PGZ S.A. Sebastian Chwałek oraz prezes PGZ Stocznia Wojenna Paweł Lulewicz[8][9].

Ceremonia chrztu przyszłego „Wichra”, znajdującego się na barce półzanurzalnej „Boabarge 33” przy Nabrzeżu Południowym PGZ Stoczni Wojennej w Gdyni, odbyła się 12 sierpnia 2026 roku. Wzięli w niej udział m.in. prezydent Karol Nawrocki, premier Donald Tusk, minister aktywów państwowych Wojciech Balczun, sekretarze stanu MON Magdalena Sobkowiak-Czarnecka i Paweł Bejda, Inspektor Marynarki Wojennej wadm. Jarosław Ziemiański, szef Zarządu Morskiego kadm. Mirosław Jurkowlaniec, asystent szefa Sztabu Generalnego WP ds. Marynarki Wojennej wadm. Jarosław Wypijewski, zastępca Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych kadm. Piotr Sikora, dowódca 3. Flotylli Okrętów kadm. Andrzej Ogrodnik oraz prezes PGZ Stoczni Wojennej Marcin Ryngwelski. Matką chrzestną okrętu została Agata Ziemiańska, pracownica Zarządu Morskiego Portu Gdynia i prywatnie żona wadm. Ziemiańskiego[10][11][12]. Dowódcą jednostki, której nadano numer burtowy 274, został mianowany kmdr por. Grzegorz Galikowski, wcześniej dowodzący korwetą ORP „Kaszub”[11][12]. Wodowanie okrętu odbyło się następnego dnia, 13 sierpnia 2026 roku, na wodach Zatoki Gdańskiej. Przeprowadzono je przez kontrolowane napełnianie zbiorników balastowych barki do momentu uzyskania przez kadłub fregaty własnej pływalności[12][13].

Dane techniczne

Charakterystyka ogólna

Okręt jest prototypową fregatą rakietową projektu 106, budowaną w ramach programu „Miecznik”[8]. Długość całkowita jednostki ma wynosić około 138 metrów, maksymalna szerokość około 20 metrów, a wysokość do pierwszego pokładu około 10 metrów[5]. Wyporność pełna ma wynosić około 7000 ton, a zanurzenie przy wyporności normalnej – ponad 5,5 metra[5][14].

Załoga jednostki ma liczyć 120 osób, z możliwością zaokrętowania około 60 osób dodatkowego personelu[5]. Autonomiczność okrętu ma wynosić 30 dób[15].

Urządzenia napędowe i pomocnicze

Napęd fregaty mają stanowić cztery silniki wysokoprężne Rolls-Royce/MTU 20V8000 M71 w układzie CODAD, o mocy 8,2 MW każdy (łącznie 32,8 MW), napędzające za pośrednictwem wałów napędowych dwie śruby nastawne[5][16]. Układ napędowy ma umożliwiać osiągnięcie prędkości maksymalnej 28 węzłów oraz zasięgu 8000 mil morskich[5].

Energię elektryczną (prąd przemienny o napięciu roboczym 440 VAC i częstotliwości 60 Hz) mają wytwarzać cztery zespoły prądotwórcze MTU 12V4000 M53B o mocy elektrycznej 1400 kWe każdy oraz dwa generatory pomocnicze o mocy elektrycznej 920–1000 kWe każdy. Łączna moc elektryczna ma wynosić co najmniej 7440 kWe[15].

Uzbrojenie

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki ma się składać z umieszczonej na dziobie, w wieży, pojedynczej armaty uniwersalnej OTO Melara Super Rapid Strales kalibru 76 mm, dwóch zestawów przeciwlotniczych OSU-35K z działkami Oerlikon kalibru 35 mm oraz dwóch zdalnie sterowanych i dwóch ręcznie kierowanych stanowisk strzeleckich z wielkokalibrowymi karabinami maszynowymi WKM-Bm[17][18]. Głównym uzbrojeniem przeznaczonym do zwalczania okrętów nawodnych będą dwie poczwórne wyrzutnie przeciwokrętowych pocisków manewrujących Naval Strike Missile Block 1A[6][12]. Obronę przeciwlotniczą zapewnią pociski CAMM/CAMM-ER systemu Sea Ceptor, wystrzeliwane z czterech uniwersalnych, ośmiokomorowych wyrzutni Lockheed Martin Mk 41[6][12]. Do zwalczania okrętów podwodnych będą służyły dwie podwójne wyrzutnie B515/2V dla lekkich torped MU-90 kalibru 324 mm[6][12]. Na rufie jednostki znajdują się pokład lotniczy i hangar przystosowane do obsługi śmigłowców AW101[6].

Wyposażenie elektroniczne

Okręt będzie wyposażony w zintegrowany system kierowania walką TACTICOS firmy Thales, radary Thales Sea Master 410 dalekiego zasięgu i Thales NS58 średniego zasięgu, oba z aktywnym elektronicznym skanowaniem fazowym, a także radar kierowania ogniem STIR 1.2 EO Mk2[6][12]. Ponadto na jednostce zostaną zamontowane kadłubowy sonar Thales Blue Hunter, holowana stacja hydrolokacyjna o zmiennej głębokości zanurzenia Thales CAPTAS-2 oraz system Wavefront Sentinel IDS, przeznaczony do wykrywania nurków i małych obiektów podwodnych, a także sonda batymetryczna i telefon podwodny Thales TUUM-6[12]. Fregata otrzyma również system identyfikacji „swój-obcy”, głowice optoelektroniczne, urządzenia rozpoznania i walki radioelektronicznej oraz wyrzutnię celów pozornych C-Guard[6][12].

Służba

Planowane wcielenie fregaty ORP „Wicher” do służby w Marynarce Wojennej ma nastąpić pod koniec 2029 roku[12][19]. Okręt wraz z siostrzanymi jednostkami ORP „Burza” i ORP „Huragan” ma zastąpić w polskiej flocie ex-amerykańskie fregaty typu Oliver Hazard Perry: ORP „Gen. K. Pułaski” (272) i ORP „Gen. T. Kościuszko” (273)[6]. „Wicher” ma służyć w 3. Flotylli Okrętów[10].

Przypisy

Uwagi

  1. ↑ Po podpisaniu aneksów koszt programu wzrósł do 14,8 mld zł[5].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.