Optymalizacja warszawska

Optymalizacja warszawska – narządzie do optymalizowania rozwoju miast opracowane w Polsce w latach 1961–1963. Metoda ta jako jedna z pierwszych wykorzystywała techniki komputerowe w planowaniu przestrzennym, została opracowana przez utworzony w warszawskim Biurze Studiów i Projektów Inżynierii Miejskiej zespół pod kierownictwem organizacyjnym inż. Bohdana Jastrzębskiego (późniejszego wojewody warszawskiego) oraz naukowym dr. Stanisława Broniewskiego.

Podstawowym założeniem metody było stwierdzenie, że realizacja zabudowy mieszkaniowej na określonej działce powoduje konieczność dostarczenia usług komunalnych, a tym samym poniesienia kosztów stworzenia odpowiedniej infrastruktury inżynieryjnej i komunikacyjnej. Pod uwagę wzięto również naturalne cechy terenu[1]. Funkcja celu w tej metodzie pozwalała na ustalenie najtańszego wariantu rozbudowy miasta. W skład zespołu wchodzili m.in. prof. Wojciech Suchorzewski (zagadnienie komunikacyjne), Stanisław Wolski (zaopatrzenie w media), inż. Jerzy Mołoniewicz (sieć wodno-kanalizacyjna), Danuta Rossman (sprawy organizacyjne), mgr Jan W. Kwiatowski (algorytmy i programy komputerowe).

Charakterystyka

Podstawowym postulatem optymalizacji było racjonalne rozmieszczanie inwestycji na terenie miasta, które osiągano dzięki minimalizacji kosztów uzyskania terenów, kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych. Bardzo istotnym procesem było w tym wypadku stworzenie kilku wariantów porównawczych planowanej struktury miasta (śródmieścia), a także ich kombinacji, a następnie ranking tych wariantów[2]. Istotną rolę odgrywało przeanalizowanie kosztów budowy i eksploatacji infrastruktury komunalnej w zakresie transportu, wodociągów, kanalizacji, gazownictwa i ciepłownictwa[3][4][5.1].

Miasta

W latach 1961–1978 opracowano plany zagospodarowania przestrzennego następujących miast, opierając się na założeniach optymalizacji warszawskiej:

Przypisy

  1. ↑ Bartłomiej Kolipiński, Zagadnienia metodyczne miejscowego planowania przestrzennego w świetle przepisów prawa, „Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju Polskiej Akademii Nauk”, 257–258, 2015, s. 18.
  2. ↑ Projekt - Miasto. Wspomnienia poznańskich architektów 1945–2005, Henryk Marcinkowski i inni, Poznań: Wydawnictwo Miejskie Posnania, 2013, s. 377, ISBN 978-83-7768-069-8, OCLC 871701842.
  3. ↑ Wojciech Suchorzewski, Rola transportu w kształtowaniu struktury funkcjonalno-przestrzennej miast, w: Architektura. Czasopismo techniczne, 3/2010, Politechnika Krakowska, s.32
  4. ↑ Wojciech Suchorzewski, Racjonalizacja zagospodarowania przestrzennego efektywnym narzędziem redukcji popytu na transport, [w:] Konferencja naukowo-techniczna Miasto i Transport, Politechnika Warszawska, 25 kwietnia 2013.
  5. Wojciech Suchorzewski, Struktura przestrzenno-funkcjonalna miasta kluczowym uwarunkowaniem zrównoważonej mobilności oraz efektywności energetycznej i redukcji emisji gazów cieplarnianych, [w:] Anna Kalinowska (red.), Miasto idealne – miasto zrównoważone. Planowanie przestrzenne terenów zurbanizowanych i jego wpływ na ograniczenie skutków zmian klimatu, Warszawa: Uniwersytet Warszawski, 2015, ISBN 978-83-917679-6-2.
    1. ↑ S. 162.
    2. ↑ S. 164.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.