Ostrowąż

Ostrowąż
wieś
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

koniński

Gmina

Ślesin

Liczba ludności (2022)

293[1]

Strefa numeracyjna

63

Kod pocztowy

62-561[2]

Tablice rejestracyjne

PKN

SIMC

0297081

Położenie na mapie gminy Ślesin
Mapa konturowa gminy Ślesin, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Ostrowąż”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ostrowąż”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Ostrowąż”
Położenie na mapie powiatu konińskiego
Mapa konturowa powiatu konińskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Ostrowąż”
Ziemia52°24′59″N 18°14′11″E/52,416389 18,236389[3]

Ostrowąż – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie konińskim, w gminie Ślesin. Częścią wsi jest jest miejscowość Giętkowo, a wcześniej była też Ostrowąż-Kolonia[4][5][6].

W Ostrowążu znajduje się Szkoła Podstawowa im. Kornela Makuszyńskiego[7] oraz jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej[8].

Nazwa wsi

Etymologia nazwy miejscowości wywodzi się od nazwy własnej Ostrowąs. Według dokumentów historycznych w XIV wieku zapisywana była jako Ostrowansz, Ostrowans, w XV wieku Ostrowansch, Ostrovasz, w XVI wieku Oszthrowas, Ostrowąsz, w XVII wieku Ostrowąz, w XVIII wieku Ostrowąs, Ostrowąz, w pierwszej połowie XIX wieku Ostrowąs, od 1886 roku Ostrowąż[9].

Historia

Pierwsze zapiski o osadzie pochodzą z 1185 roku. Była własnością szlachecką[10].

W latach 1954–1961 wieś była siedzibą gromady Ostrowąż, po jej zniesieniu w gromadzie Ślesin. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

Opis

W Ostrowążu znajduje się Kościół pod wezwaniem Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Jakuba Apostoła z parafialnym cmentarzem. Kościół jest największym w Wielkopolsce (drugim w Polsce, po kościele w Haczowie) budynkiem sakralnym wykonanym w całości z drewna. Jego powierzchnia użytkowa wynosi 450 m² a kubatura ponad 1000m3. Jest tu również szkoła podstawowa, prężnie działająca jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, remiza strażacka pełniąca również funkcję sali rozrywkowej, sklep spożywczo-przemysłowy (należący do GS Ślesin). W miejscu po upadłym kółku rolniczym, świadczącym niegdyś usługi dla rolnictwa, swoją siedzibę ma firma handlowa Trans Wag prowadząca sprzedaż węgla, paliw, nawozów i materiałów budowlanych. W 1956 roku w okolicach wsi odkryto cmentarzysko szkieletowe z czasów piastowskich. Zinwentaryzowano 6 grobów, z których wydobyto m.in. żelazny miecz czy uszkodzoną ostrogę[10]. Wiosną 2016 roku archeolodzy odkryli w pograniczu Ostrowąża i Marianowa niezwykle cenne cmentarzysko neolityczne sprzed 5000 lat. Są to doskonale zachowane kurhany ułożone w 3 skupiskach.

Przypisy

  1. ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-06].
  2. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 887 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 95063.
  4. ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
  5. ↑ GUS. Rejestr TERYT
  6. ↑ KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części. opublikowany [w:] Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP) ze zmianami w Dz. U. z 2015 r. poz. 1636 (ISAP). [dostęp 2018-01-06]. (pol.).
  7. ↑ Szkoła Podstawowa im. Kornela Makuszyńskiego w Ostrowążu | "Mądrym być to wielka sztuka, ale dobrym jeszcze większa" [online] [dostęp 2023-09-04] (pol.).
  8. ↑ OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA W OSTROWĄŻU | Rejestr.io [online], rejestr.io [dostęp 2023-09-04].
  9. ↑ Nazwy miejscowe Polski: historia, pochodzenie, zmiany. Kazimierz Rymut, Barbara Czopek-Kopciuch (red.). T. 8: O-Pn. Kraków: Wydawnictwo Pandit, 2009, s. 206. ISBN 978-83-88866-71-5. [dostęp 2026-01-31].
  10. 1 2 Piotr Maluśkiewicz, Województwo konińskie : szkic monograficzny, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 244, ISBN 83-01-00534-3, OCLC 11783554.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.