Out of Season

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	80/100[6]
Metacritic	83/100[7]
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic	[5]
Robert Christgau	B-[8]
Drowned in Sound	8/10[9]
Entertainment Weekly	B+[10]
The Guardian	[11]
laut.de	[12]
Los Angeles Times	[13]
Pitchfork	5.7/10[14]
Rolling Stone	[15]
Slant Magazine	[16]
Spin	B+[17]
Tiny Mix Tapes	[18]
Uncut	9/10[19]

Album zyskał powszechne w uznanie Metacritic na podstawie 21 recenzji krytycznych^[7].

Poszczególni recenzenci zwrócili uwagę na głos i sposób interpretacji Beth Gibbons. Według Davida Peschka z dziennika The Guardian głos wokalistki „jest często niewiarygodnie oszczędny, czasem soczysty”. Piosenkę „Tom the Model” porównał do „Do What You Gotta Do” w interpretacji Niny Simone. Nastrój albumu jego zdaniem „jest rozpaczliwie intymny, przytłaczająco jesienny. Out of Season to cudownie niespokojne słuchanie”^[11]. Podobną opinię wyraziła Laura Barton z magazynu Uncut porównując Gibbons do Niny Simone, Billie Holiday i Nicka Drake’a^[19].

Zdaniem redakcji Billboardu „Gibbons jest w doskonałej formie wokalnej. Jej drżący, pełen emocji śpiew uwiarygodnia takie bolesne, pełne smyczków oryginały, jak „Tom the Model” i „Romance” w stylu Billie Holiday. Ten album to „wspaniała wycieczka, która szczególnie dobrze sprawdzi się we wczesnych, rannych godzinach”^[3]. Kolejnym recenzentem, który zwrócił uwagę na piosenkę Tom The Model, był Sal Cinquemani ze Slant Magazine. Podkład instrumentalny tej piosenki przywołuje na myśl „filmowe orkiestracje Barrowa i Utleya ze smyczkami, instrumentami dętymi i organami, choć delikatne aranżacje Webba są mniej wyraziste, pozwalając Gibbonso wydobyć na powierzchnię każdy szorstki tik wokalny, każdy skowyt i każdy bolesny tekst. Out of Season to wciąż jeden z najlepszych albumów ubiegłego roku, tego roku lub jakiegokolwiek innego roku...” – stwierdził autor^[16].

Zdaniem Davida Merryweathera z Drowned in Sound głos Gibbons jest na płycie „wszystkim”, a ona sama „mogłaby zaśpiewać słowa z artykułu w The Wire i nadal brzmiałoby to pięknie”. Paul Webb dopasował swoją instrumentację do śpiewanych przez nią piosenek, „mrocznych i czułych medytacji o stracie, samotności i uniesieniu, wkradających się w najgłębsze zakamarki, by drżeć w nocy i czekać na wschód słońca”. Album jest według niego „rozdzierający, a jednocześnie pokrzepiający serce, i nie ma nic lepszego w te mroźne dni niż pozwolić jego przejmującemu pięknu owinąć swoje czułe ramiona wokół duszy”^[9].

W opinii Steve’a Hochmana z Los Angeles Times piosenki albumu, „pomysłowo czerpiące z folku, jazzu, sentymentalnych ballad i klasycznych popowych wzorców pozwalają Gibbons pokazać jeszcze większy [niż w Portishead] zakres umiejętności i emocji^[13].

„Wspaniałość tej płyty jest niemal niesamowita, po raz kolejny ogarnęło mnie to bezsilne uczucie, że nigdy nie będę w stanie oddać muzyki słowami” – oceniła Martina Schmid z magazynu laut.de dając albumowi maksymalną notę 5 gwiazdek^[12]. Według Nadine O Regan z magazynu Hot Press „Webb i Gibbons świetnie się uzupełniają; stworzyli dzieło, które przetrwa długo po tym, jak modne dziś płyty pokryją się kurzem w brązowych pudełkach na strychu”^[20].

• 2. miejsce na liście „Czołowych 10 albumów roku 2003” Slant Magazine^[29]
• 78. miejsce na liście „100 najlepszych albumów lat 2000.” Slant Magazine^[30]
• 313. miejsce na liście „500 największych albumów wszech czasów” magazynu Uncut^[31]