Partia Narodowo-Bolszewicka

Partia Narodowo-Bolszewicka
Национал-большевистская Партия
Ilustracja
Państwo

 Rosja

Skrót

НБП, NBP, nacbole

Lider

Eduard Limonow

Data założenia

28 listopada 1994

Data rozwiązania

w 2010 przekształcona w partię Inna Rosja

Adres siedziby

Moskwa

Ideologia polityczna

narodowy bolszewizm, lewica narodowa, eurazjatyzm

Poglądy gospodarcze

socjalizm

Partia Narodowo-Bolszewicka (ros. Национал-большевистская Партия, Nacionał-Bolszewistskaja Partija) – nielegalna[1] rosyjska lewicowo-nacjonalistyczna partia polityczna. Jej liderem od początku istnienia był Eduard Limonow. Partia Narodowo-Bolszewicka została zdelegalizowana 29 czerwca 2005 roku przez Sąd Obwodowy w Moskwie[2]. W roku 2007 działalność Partii została zakazana, jednak mimo tego Partia Narodowo-Bolszewicka kontynuuje nielegalne działania[3]. Partyjną ideologią jest narodowy bolszewizm stanowiący połączenie komunizmu, nacjonalizmu i eurazjatyzmu.

Flagą NBP jest czerwony sztandar z białym kołem i wpisanym weń czarnym sierpem i młotem.

Partia Narodowo-Bolszewicka należy do najsprawniejszych formacji politycznych w Rosji. Jej członkowie nazywani są „nacbolami”[4] bądź „limonowcami”[5].

Ideologia

Narodowi Bolszewicy z partyjną flagą i gazetą Limonka

Partia Narodowo Bolszewicka głosi idee narodowego-bolszewizmu, która stworzona została przez Nikołaja Ustriałowa[6]. Zakładał on, że bolszewizm będzie ewoluował w kierunku rosyjskiego nacjonalizmu[7]. Narodowy bolszewizm był również ideą żywą w Republice Weimerskiej gdzie jego przedstawicielem był Ernst Niekisch[8]. Partia broni historycznego dziedzictwa stalinizmu podkreśla jednak, że nie chce odtworzyć tego systemu[9]. Badacze opisali ideologię Partii jako mieszaninę idei skrajnie lewicowych i prawicowych[10]. W przyjętym w 2004 roku programie głosi się, że celem Partii Narodowo-Bolszewickiej jest „przekształcenie Rosji w nowoczesne, silne państwo szanowane przez inne kraje i kochane przez swoich obywateli” poprzez rozwój społeczeństwa obywatelskiego, wolności mediów i społecznej sprawiedliwości[11]. Partia łączy skrajnie lewicowe hasła z retoryką wielkomocarstwową. Od 2004 roku żąda również zakończenia cenzury mediów i przeprowadzenia wolnych wyborów do Dumy[11].

Kontrkultura

Od momentu swojego powstania Partia Narodowo-Bolszewicka utrzymuje związki z przedstawicielami rosyjskich kontrkultur młodzieżowych[12]. Członkami partii jest wielu artystów, związane są z nią liczne zespoły punk rockowe[13][14][15]. Członkami Partii byli m.in. założyciel zespołu Grażdanskaja Oborona Jegor Letow i znany pisarz Zachar Prilepin, który opisał narodowych bolszewików w swojej powieści Sańkja[16].

Historia

Komuniści i narodowi bolszewicy w trakcie protestu przeciw Borysowi Jelcynowi

W 1992 roku Eduard Limonow współpracował z Frontem Ocalenia Narodowego, szeroką koalicją grup przeciwnych Borysowi Jelcynowi. 1 maja 1993 roku Limonow i Aleksandr Dugin podpisali deklarację o stworzeniu Partii Narodowo-Bolszewickiej[17]. W 1993 roku narodowi bolszewicy brali udział w zamieszkach w trakcie kryzysu konstytucyjnego w Rosji[18]. 28 listopada 1994 roku ukazał się pierwszy numer czasopisma „Limonka” – oficjalnego organu Partii[19][20].

Narodowi bolszewicy w trakcie demonstracji rosyjskiej opozycji w Petersburgu

W kwietniu 2001 roku Eduard Limonow został aresztowany wraz z grupą narodowych bolszewików pod zarzutem terroryzmu i wzywania do obalenia siłą porządku konstytucyjnego. Narodowym bolszewikom zarzucono przygotowywania zbrojnego powstania wśród rosyjskojęzycznej mniejszości Kazachstanu[21]. Od momentu aresztu lidera partia podjęła działania przeciw administracji prezydenta Władimira Putina[22]. W 2002 roku narodowi bolszewicy starli się z siłami policji podczas lewicowej demonstracji „Antykapitalizm 2002”[23]. W 2003 roku Limonow został wypuszczony z więzienia Lefortowo[24]. Partia Narodowo-Bolszewicka stała się ważnym członkiem opozycyjnej koalicji Inna Rosja. W 2006 roku narodowi bolszewicy uczestniczyli we wspólnych demonstracjach rosyjskiej opozycji[25]. W 2007 roku Sąd Najwyższy potwierdził decyzję sądu niższej instancji o zakazie działalności Partii Narodowo Bolszewickiej[26].

Po delegalizacji Partii

Narodowi Bolszewicy w trakcie demonstracji w Moskwie

W 2009 r. członkowie zdelegalizowanej NBP wzięli udział w tzw. Strategii-31, serii protestów obywatelskich na rzecz prawa do pokojowych zgromadzeń[27][28]. W lipcu 2010 r. narodowi bolszewicy założyli nową partię polityczną Inna Rosja[29]. We wrześniu 2021 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że delegalizacja Partii Narodowo-Bolszewickiej stanowiła naruszenie artykułu 11 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka[30].

Akcje bezpośrednie

Narodowi bolszewicy atakują lokal wyborczy w czasie wyborów do Dumy w 2007 roku by zaprotestować przeciw delegalizacji Partii

Główną metoda działalności Partii Narodowo-Bolszewickiej jest tzw. akcja bezpośrednia, polegająca m.in. na zajmowaniu i okupowaniu budynków państwowych, obrzucaniu nielubianych polityków jajkami, pomidorami itp., oraz organizowaniu masowych demonstracji[31]. Od 1998 roku za działalność opozycyjną uwięzionych było ponad 150 członków NBP[32].

Głośne akcje bezpośrednie

  • 24 sierpnia 1999 r. narodowi bolszewicy okupowali wieżę Klubu Marynarzy Wojskowych w Sewastopolu w Dniu Niepodległości Ukrainy. Wywieszono transparent "Sewastopol - rosyjskie miasto". Kilku uczestników akcji skazano na karę więzienia[33][34].
  • Podczas podróży księcia Karola po krajach bałtyckich w 2001 r. członkini łotewskiego oddziału NBP uderzyła księcia Karola w twarz kwiatem w akcie protestu przeciwko wojnie w Afganistanie[35][36].
  • Podczas szczytu NATO w Pradze w 2002 r. narodowi bolszewicy obrzucili George'a Robertsona pomidorami, aby zaprotestować przeciwko rozszerzeniu NATO i amerykańskiemu imperializmowi[37].
  • 3 marca 2004 r. narodowi bolszewicy zajęli siedzibę Jednej Rosji w Moskwie protestując przeciwko polityce rządu[38].
  • 22 czerwca 2004 r. Narodowi Bolszewicy okupowali Ambasadę Handlową Niemiec w Moskwie w rocznicę niemieckiej inwazji na Związek Radziecki. Powiesili transparent z napisem „Nigdy nie zapomnimy! Nigdy nie wybaczymy!”[39].
  • 2 sierpnia 2004 r. grupa narodowych bolszewików zajęła biuro Ministerstwa Zdrowia i Rozwoju Społecznego w Moskwie, aby zaprotestować przeciwko reformie świadczeń socjalnych. Policja aresztowała większość uczestników, a 12 grudnia 2004 r. siedmiu narodowych bolszewików zostało skazanych na pięć lat więzienia[40][41].
  • 25 września 2006 r. narodowi bolszewicy okupowali budynek Ministerstwa Finansów w Moskwie, aby zaprotestować przeciwko liberalnej polityce gospodarczej[42][43][44].

Bibliografia

  • Sieradzan Przemysław, Aksamitni Terroryści. Narodowy bolszewizm w Federacji Rosyjskiej, 2008.
  • Sieradzan Przemysław, Czerwono-Brunatni. Sojusz radykalizmu lewicy i prawicy w Rosji współczesnej, 2010.

Przypisy

  1. ↑ Partia Narodowo-Bolszewicka znów nielegalna [online], WP Wiadomości, 15 listopada 2005 [dostęp 2025-11-28].
  2. ↑ Narodowi bolszewicy nielegalni [online], WP Wiadomości, 29 czerwca 2005 [dostęp 2025-11-28].
  3. ↑ Верховный суд оставил в силе запрет на деятельность НБП – DW – 07.08.2007 [online], dw.com [dostęp 2025-11-28] (ros.).
  4. ↑ Marcin Wojciechowski, Rosja jest wszystkim, reszta niczym [online], Wyborcza.pl, 25 grudnia 2008 [zarchiwizowane z adresu 2009-01-22].
  5. ↑ Partia Nacjonalistyczno-Bolszewicka zlikwidowana
  6. ↑ Николай Васильевич устрялов - идеолог национал-большевизма [online], cyberleninka.ru [dostęp 2025-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-01].
  7. ↑ Mikhail Agursky - The Third Rome - National Bolshevism in the USSR
  8. ↑ Abraham Ascher & Guenter Lewy National Bolshevism in Weimar Germany
  9. ↑ Нацбол.ру | Нацбол должен знать | НБП – FAQ [online], www.nazbol.ru [dostęp 2025-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2009-05-15] (ros.).
  10. ↑ Le Figaro
  11. 1 2 НБП :: Настоящее. Будущее. Прошлое. Национал-Большевизм :: Меню :: Партия :: ПРОГРАММА НБП (2004) :: ПРОГРАММА НАЦИОНАЛ-БОЛЬШЕВИСТСКОЙ ПАРТИИ [online], nbp-info.ru [dostęp 2025-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2007-10-17].
  12. ↑ Феномен национал-большевистского движения: идеологический, социальный и культурный аспекты [online], www.socionauki.ru [dostęp 2025-11-28].
  13. ↑ Andrei Rogatchevski, Yngvar B. Steinholt, Pussy Riot’s Musical Precursors? The National Bolshevik Party Bands, 1994–2007, „Popular Music and Society”, 39 (4), 2016, s. 448–464, DOI: 10.1080/03007766.2015.1088287, ISSN 0300-7766 [dostęp 2025-11-28].
  14. ↑ Vasily Shumov, Russian punks: The ideology, music and lifestyle, „Russia Beyond”, 18 sierpnia 2013 [dostęp 2025-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-04] (ang.).
  15. ↑ Punk and national-bolshevism «  NBP-INFO [online], nazbol.cc [dostęp 2025-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2009-06-19] (ang.).
  16. ↑ Genialne i przerażające, czyli mistrz literatury partyjnej | Tygodnik Powszechny [online], www.tygodnikpowszechny.pl, 4 września 2016 [dostęp 2025-11-28].
  17. ↑ Нацбол должен знать - Декларация о создании НБП
  18. ↑ Эдуард Лимонов, Писатель, политик
  19. ↑ 28 ноября 1994 года
  20. ↑ «Лимонка» ягодка опять
  21. ↑ Famous writer and National Bolshevic leader Eduard Limonov really arrested
  22. ↑ National Bolsheviks, The Party Of 'Direct Action
  23. ↑ Антикапитализм-2002 Москва; 15 сентября 2002
  24. ↑ Ultranationalist Russian Writer is Released from Prison – 2003-06-30
  25. ↑ Clash With Anti-Kremlin Protesters
  26. ↑ Верховный суд РФ подтвердил законность запрета НБП / COBA [online], www.sova-center.ru [dostęp 2025-11-28] (ros.).
  27. ↑ Грани.Ру: Питерские нацболы арестованы за участие в акции у Гостиного двора [online], graniru.org [dostęp 2025-11-28].
  28. ↑ {{{tytuł}}} [online], www.rosbalt.ru [dostęp 2025-11-28].
  29. ↑ Лимонов готов стать гламурным политиком / Политика / Независимая газета [online], www.ng.ru [dostęp 2025-11-28].
  30. ↑ CASE OF SAVENKO AND OTHERS v. RUSSIA (European Court of Human Rights) Application no. 13918/06 – LawEuro [online] [dostęp 2025-11-28] (ang.).
  31. ↑ Victor Yasmann, Russia: National Bolsheviks, The Party Of 'Direct Action', „Radio Free Europe/Radio Liberty”, 8 kwietnia 2008 [dostęp 2025-11-28] (ang.).
  32. ↑ 4. Нацболы - политзеки [online], Другая Росссия Э.В. Лимонова [dostęp 2025-11-28] (ros.).
  33. ↑ Захват Башни моряков. Севастополь, НБП
  34. ↑ НБП-ИНФО :: ФОТО :: Захват башни клуба моряков в Севастополе [online], www.nbp-info.ru [dostęp 2025-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2007-01-18].
  35. ↑ Hugs and handshakes with public keep Meghan Markle’s bodyguards on their toes [online] [dostęp 2025-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2018-09-03] (ang.).
  36. ↑ Latvia flower-attacker spared jail [online], 22 stycznia 2002 [dostęp 2025-11-28] (ang.).
  37. ↑ WRAP Tomato incident, Robertson, Ukraine delegates, family photo. AP Archive 2015-07-30. [dostęp 2025-11-28].
  38. ↑ Browser check... [online], regnum.ru [dostęp 2025-11-28].
  39. ↑ Protest outside German offices on war anniversary. AP Archive 2015-07-21. [dostęp 2025-11-28].
  40. ↑ Национал-большевики захватили Минздрав [online], utro.ru, 2 sierpnia 2004 [dostęp 2025-11-28].
  41. ↑ За захват здания Минздрава лимоновцы получили по 5 лет тюрьмы
  42. ↑ "Побои" за Минфин [online], www.kasparovru.com [dostęp 2025-11-28] (ros.).
  43. ↑ Грани.Ру: За захват Минфина нацболов обвинили в хулиганстве [online], pub.g.graniru.org [dostęp 2025-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2018-09-03] (ros.).
  44. ↑ Leftist protestors chain themselves to Finance Ministry in anti-Putin protest. AP Archive 2015-07-24. [dostęp 2025-11-28].

Linki zewnętrzne