Patriarcha Aleksandrii

Patriarcha Aleksandrii – jeden z patriarchów w Kościołach Wschodnich. Ustanowiony w 381 r. Z czasem doszło do podziałów i powstaniu kilku odrębnych stolic patriarszych.

Lista^[1]:

• ok. 43-63 – Marek Ewangelista
• ok. 61–82 – Anian
• ok. 83–95 – Abilio
• ok. 96–106 – Kedron
• ok. 106–118 – Prim
• ok. 118–129 – Justus
• ok. 131–141 – Eumenes
• ok. 142–152 – Marcjan
• ok. 152–166 – Keladion
• ok. 167–178 – Agrypin
• ok. 178–189 – Julian
• 189–232 – Demetriusz
• 232–248 – Heraklas
• 248–264 – Dionizy
• 265–282 – Maksym
• 282–300 – Teonas
• 300–311 – Piotr I
• 312 – Achillas
• 313–328 – Aleksander I
• 328–373 – Atanazy I
  • 339/338 – Pistos (schizma ariańska)
  • 337/341 i 344/348 – Grzegorz z Kapadocji (schizma ariańska)
  • 357-361 – Jerzy (schizma ariańska)
  • 364 i 375-378 – Lucjusz (schizma ariańska)
• 373–380 – Piotr II

Lista^[1]:

• 380–384 – Tymoteusz I
• 384–412 – Teofil I
• 412–444 – Cyryl I
• 444–451 – Dioskur I

W 451 roku dochodzi do schizmy i funkcjonowania dwóch patriarchów: prawosławnego i koptyjskiego.

W wyniku podziałów w kościele aleksandryjskim można mówić o następujących patriarchach Aleksandrii:

• prawosławny patriarcha Aleksandrii (od 451)
• koptyjski patriarcha Aleksandrii (od 451)
• łaciński patriarcha Aleksandrii (1215–1964)
  • koptyjski katolicki patriarcha Aleksandrii (od 1895)
  • melchicki katolicki patriarchat Aleksandrii (od 1838)