Pentatlenek diarsenu

Pentatlenek diarsenu
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
białe, amorficzne ciało stałe[1][2]
Wzór Hilla

As2O5

Masa molowa

229,84 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

1303-28-2

PubChem

14771

Podobne związki
Podobne związki

As2O3, H3AsO4

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Pentatlenek diarsenu, nazwa Stocka: tlenek arsenu(V), As2O5 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym arsen występuje na V stopniu utlenienia. Jest jednym z najdłużej znanych tlenków[5], jednak jego struktura krystaliczna zbadana została dopiero w 1977 roku[8][9]. Wykazuje działanie rakotwórcze[4].

Właściwości

Jest amorficznym, białym ciałem stałym, które stopniowo rozpływa się na powietrzu. Dobrze rozpuszcza się w wodzie, w której wolno tworzy kwas arsenowy[2]. W czasie ogrzewania do temperatury bliskiej temperaturze topnienia (około 300 °C) wytwarza pary zawierające tritlenek diarsenu i tlen[3]. Jest utleniaczem. Wypiera chlor z kwasu solnego[4][5].

Otrzymywanie

Pentatlenek diarsenu otrzymuje się poprzez utlenianie arsenu lub tritlenku arsenu tlenem pod zwiększonym ciśnieniem[5]. Bardziej użyteczną metodą jest jednak utlenianie arsenu stężonym kwasem azotowym[10] i odwadnianie tak powstałego krystalicznego kwasu arsenowego w temperaturze powyżej 200 °C[3][4][5]:

2H3AsO4 → As2O5 + 3H2O

Kwasy podchlorawy, chlorowy i nadchlorowy utleniają arsen lub As2O3 do As2O5. Dzieje się tak również w przypadku kwasu jodowego, jednak utlenianie zachodzi łatwiej w przypadku kwasu rozcieńczonego niż stężonego[10].

Zastosowanie

Pentatlenek diarsenu stosowany jest do produkcji arsenianów, szkła barwnego, klejów do metalu, impregnatów do drewna, fungicydów i pestycydów[2][4].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 David R. Lide (red.), CRC Handbook of Chemistry and Physics, wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-49, ISBN 978-1-4200-9084-0 (ang.).
  2. 1 2 3 808. Arsenic pentoxide, [w:] Merck Index. An Encyclopedia of Chemicals, Drugs, and Biologicals, wyd. 13, Whitehouse Station: Merck & Company, 2001, ISBN 0-911910-13-1, OCLC 224225657 (ang.).
  3. 1 2 3 Sabina C. Grund, Kunibert Hanusch, Hans Uew Wolf, Arsenic and arsenic compounds, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, s. 23, ISBN 978-3-527-30385-4 (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 Pradyot Patnaik, Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 65–66, ISBN 0-07-049439-8 (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, s. 576–577, DOI: 10.1016/C2009-0-30414-6, ISBN 0-7506-3365-4 (ang.).
  6. ↑ Arsenic(V) oxide (nr 483257) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2013-02-04].
  7. ↑ Arsenic(V) oxide (nr 483257) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2013-02-04].
  8. ↑ Martin Jansen, Crystal Structure of As2O5, „Angewandte Chemie International Edition in English”, 16 (5), 1977, s. 314–315, DOI: 10.1002/anie.197703142 (ang.).
  9. ↑ Martin Jansen, Die Kristallstruktur von As2O5, eine neue Raumnetzstruktur, „Zeitschrift für anorganische und allgemeine Chemie”, 441 (1), 1978, s. 5–12, DOI: 10.1002/zaac.19784410101 (niem.).
  10. 1 2 Miguel-Ángel Muñoz-Hernández, Arsenic: Inorganic Chemistry, [w:] Encyclopedia of Inorganic Chemistry, R. Bruce King (red.), wyd. 2, Chichester: Wiley, 2005, s. 7, ISBN 978-0-470-86078-6 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.