Philipsburgit
 okaz w towarzystwie kwarcu z Montany | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Cu5Zn(AsO4)(PO4)(OH)6·H2O[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
3–4[1] |
| Łupliwość |
brak[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[1] |
| Gęstość |
4,07 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
niebieskawozielona, zielona w odcieniach |
| Rysa |
jasnozielona[1] |
| Połysk |
szklisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,729–1,775 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,046[1] pleochroizm: słaby[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.DE.35[1] |
Philipsburgit – bardzo rzadki minerał z rodziny arsenianów i fosforanów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym[1]. Jest minerałem przezroczystym do przeświecającego[1]. Posiada szklisty połysk i bladozieloną rysę[1].
Występowanie
Jest minerałem wtórnym występującym w strefie utleniania hydrotermalnych złóż metali nieszlachetnych[2]. Towarzyszą mu zwykle bayldonit, chryzokola, mimetyt, kwarc, pseudomalachit, kornwalit, veszelyit, goethyt, duftyt, azuryt, malachit, oliwenit[1][2].
Miejsce występowania
Występuje przede wszystkim w Anglii (Kornwalia, Kumbria) i Stanach Zjednoczonych (Kalifornia, Nevada, Utah, Montana)[1]. Spotykany także w Argentynie, Australii, we Włoszech, Bułgarii, Chile, Chinach, Czechach, Niemczech (Saksonia), Grecji (Attyka)[2], Namibii (Tsumeb), Rosji i Polsce (Miedzianka)[1].
