Pijawne Ruskie
| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2024) |
119[1] |
| Strefa numeracyjna |
87 |
| Kod pocztowy |
16-304[2] |
| Tablice rejestracyjne |
BAU |
| SIMC |
0763070[3] |
Położenie na mapie gminy Nowinka ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa podlaskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu augustowskiego ![]() | |
Pijawne Ruskie (nazwa historyczna: Pijawne Wielkie[4]) – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie augustowskim, w gminie Nowinka[3][5]. Ma status sołectwa[6].
| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 0763086 | Pijawne Małe | część wsi |
W 1921 roku wieś liczyła 44 domy i 258 mieszkańców, w tym 157 staroobrzędowców, 84 katolików łacińskich oraz 17 ewangelików[7].
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.
Do 2005 r. - Pijawne Wielkie[4].
Społeczność staroobrzędowa z Pijawnego Ruskiego należy do parafii funkcjonującej przy molennie w Suwałkach.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Raport o stanie gminy Nowinka w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 3-4
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 925 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- 1 2 3 GUS. Wyszukiwarka TERYT
- 1 2 3 Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 101050.
- 1 2 Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
- ↑ Strona gminy, sołectwa
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 6 (15).
Linki zewnętrzne
- Pijawne ''Polskie, P. Ruskie'', [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 124.




