Pseudalsophis hephaestus
| Pseudalsophis hephaestus | |
| Zaher, Yánez-Muñoz, Rodrigues, Graboski, Machado, Altamirano‑Benavides, Bonatto & Grazziotin, 2018 | |
 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Podtyp | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Nadrodzina |
Colubroidea |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
Pseudalsophis hephaestus |
Pseudalsophis hephaestus – gatunek węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje w Ameryce Południowej, endemicznie dla centralnej części archipelagu Galapagos[1]. Występuje na wyspach Santiago, Rábida oraz prawdopodobnie Sombrero Chino[2].
Systematyka
Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego został opisany przez Hussama El Dine Zahera i współpracowników, na łamach „Systematics and Biodiversity”. Autorzy nadali wężowi nazwę Pseudalsophis hephaestus[3]. Jako miejsce typowe autorzy podali wyspę Santiago w Ekwadorze. Holotyp DHMECN 12701[a] to samiec o całkowitej długości 468 mm odłowiony 18 czerwca 2008[2]. Badania molekularne Zahera i współautorów wykazały, że gatunek jest blisko spokrewniony z Pseudalsophis thomasi oraz Pseudalsophis darwini[3].
Etymologia
Morfologia
Jest to wąż o smukłej budowie ciała, wykazujący niewielki dymorfizm płciowy. Samce osiągają maksymalnie ok. 51,5 cm długości całkowitej, natomiast samice do ok. 53,6 cm. Gatunek charakteryzuje się czarnym grzbietem z parzystymi, jasnymi, żółtawymi pręgami grzbietowo‑bocznymi oraz ciemnymi pasami bocznymi. Łuski grzbietowe są gładkie. Ubarwienie pełni funkcję kamuflażu na ciemnych polach lawowych[1][4].
| Samiec | Samica | |
| Długość całkowita (mm) | 515 | 536 |
| Długość SVL[b] (mm) | 368 | 368 |
| Tarczki brzuszne | 177–183 | 174–176 |
| Tarczki podogonowe | 87–114 | 87–114 |
Występowanie
Pseudalsophis hephaestus jest gatunkiem endemicznym dla centralnych wysp archipelagu Galápagos: Santiago (James), Rábida (Jervis) oraz prawdopodobnie Sombrero Chino[1].
Ekologia i zachowanie
Pseudalsophis hephaestus zasiedla suche strefy przybrzeżne, pola lawowe oraz obszary krzewiaste. Preferuje środowiska o dużej liczbie kryjówek, takich jak szczeliny skalne, bloki lawy i powalone pnie. Prowadzi dzienny i naziemny tryb życia. Wykazuje dużą ruchliwość i aktywnie poluje. Prawdopodobnie żywi się jaszczurkami, młodymi ptakami, jajami oraz bezkręgowcami[1][4].
Status zagrożenia
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Pseudalsophis hephaestus nie jest obecnie klasyfikowany[1]. A. Arteaga i J.M. Guayasamin proponują dla tego gatunku kategorię bliski zagrożenia (NT, ang. Near Threatened)[1]. Autorzy uzasadniają tę ocenę faktem, że gatunek jest znany z mniej niż 10 stanowisk oraz jest narażony na drapieżnictwo ze strony introdukowanych gryzoni[1]. Zwracają również uwagę, że sytuacja na wyspie Santiago stopniowo się poprawia – świnie wytępiono w 1999, kozy w 2003, a osły w 2005 roku[1].
Uwagi
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 A. Arteaga & J.M. Guayasamin, Santiago Island Racer (Pseudalsophis hephaestus), [w:] Reptiles of Ecuador: Life in the middle of the world. (red. Arteaga A, Bustamante L, Vieira J) [online], 2024 (ang.).
- 1 2 P. Uetz & J. Hallermann, Pseudalsophis hephaestus ZAHER, YÁNEZ-MUÑOZ, RODRIGUES, GRABOSKI, MACHADO, ALTAMIRANO-BENAVIDES, BONATTO & GRAZZIOTIN, 2018, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2026-01-26] (ang.).
- 1 2 3 Zaher i inni, Origin and hidden diversity within the poorly known Galápagos snake radiation (Serpentes: Dipsadidae), „Systematics and Biodiversity”, 16, 2018, s. 614–642, DOI: 10.1080/14772000.2018.1478910 (ang.).
- 1 2 3 E. Guerra-Correa, Pseudalsophis hephaestus, [w:] Reptiles del Ecuador. Version 2022.0. (red. Torres-Carvajal, O., Pazmiño-Otamendi, G., Ayala-Varela, F. & Salazar-Valenzuela, D.), Quito: Museo de Zoología, Pontificia Universidad Católica del Ecuador, 2021 (hiszp.).
- Mark Henry Sabaj, Codes for Natural History Collections in Ichthyology and Herpetology, „Copeia”, 108 (3), 2020, s. 658, DOI: 10.1643/ASIHCODONS2020 (ang.).