Pseudalsophis thomasi
| Pseudalsophis thomasi | |
| Zaher, Yánez-Muñoz, Rodrigues, Graboski, Machado, Altamirano‑Benavides, Bonatto & Grazziotin, 2018 | |
 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Podtyp | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Infrarząd | |
| Nadrodzina |
Colubroidea |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
Pseudalsophis thomasi |
Pseudalsophis thomasi – gatunek węża z rodziny połozowatych (Colubridae). Występuje w Ameryce Południowej, endemicznie dla centralnych wysp archipelagu Galapagos[1]. Występuje na wyspach Santiago, Rábida oraz prawdopodobnie Bartolomé[1][2].
Systematyka
Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego został opisany w 2018 roku przez Hussama El Dine Zahera i współpracowników, na łamach „Systematics and Biodiversity”. Autorzy nadali wężowi nazwę Pseudalsophis thomasi[3]. Jako miejsce typowe podano wyspę Rábida w Ekwadorze. Holotyp MECN 12694[a] to samiec o całkowitej długości 726 mm, odłowiony 18 czerwca 2008[2]. Analiza filogenetyczna Zahera i współautorów wykazała, że gatunek należy do zachodniej linii ewolucyjnej rodzaju Pseudalsophis i jest blisko spokrewniony z Pseudalsophis hephaestus oraz Pseudalsophis darwini[3].
Etymologia
Morfologia
Pseudalsophis thomasi jest największym przedstawicielem rodzaju na wyspach Santiago i Rábida. Samce osiągają do 98,3 cm długości całkowitej, a samice do 84,8 cm[1]. Gatunek charakteryzuje się ciemnobrązową czapeczką na głowie, która przechodzi w ciemną pręgę kręgową biegnącą przez całe ciało. Po bokach występują szerokie, jasne pręgi grzbietowo‑boczne w kolorze kremowym lub jasnobrązowym[1]. Wzór ten odróżnia go od Pseudalsophis hephaestus, który posiada boczne czarne pasy[1].
| Samiec | Samica | |
| Długość całkowita (mm) | 983 | 848 |
| Długość SVL[b] (mm) | 738 | 655 |
| Łuski grzbietowe (rzędy) | 19–19–17 | 19–19–17 |
| Tarczki brzuszne | 212–224 | 215–228 |
| Tarczki podogonowe | 97–108 | 94–108 |
Występowanie
Pseudalsophis thomasi występuje na wyspach Santiago (James), Rábida (Jervis) oraz prawdopodobnie Bartolomé[1]. Jest jednym z dwóch gatunków węży występujących na Santiago i Rábida oraz prawdopodobnie jedynym gatunkiem węża na Bartolomé[1].
Ekologia i zachowanie
Gatunek zasiedla suche strefy przybrzeżne, pola lawowe, obszary krzewiaste oraz lasy sezonowo suche[1][4]. Preferuje środowiska z licznymi kryjówkami, takimi jak szczeliny skalne, bloki lawy i powalone pnie. Jest aktywny w ciągu dnia, z wyjątkiem najgorętszych godzin południowych[1]. Porusza się szybko i jest sprawnym drapieżnikiem. Dieta nie została bezpośrednio udokumentowana, lecz prawdopodobnie obejmuje jaszczurki, młode ptaki, jaja oraz bezkręgowce, podobnie jak u innych gatunków rodzaju Pseudalsophis[1][4].
Status zagrożenia
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Pseudalsophis thomasi nie jest obecnie klasyfikowany[2]. A. Arteaga i J.M. Guayasamin proponują dla gatunku kategorię bliski zagrożenia (NT, ang. Near Threatened)[1]. Uzasadniają to ograniczonym zasięgiem (mniej niż 10 stanowisk) oraz zagrożeniem ze strony introdukowanych gryzoni[1]. Sytuacja na wyspach stopniowo się poprawia – na Santiago wytępiono świnie (1999), kozy (2003) oraz osły (2005)[1].
Uwagi
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 A. Arteaga & J.M. Guayasamin, Thomas’ Racer (Pseudalsophis thomasi), [w:] Reptiles of Ecuador: Life in the middle of the world. (red. Arteaga A, Bustamante L, Vieira J) [online], 2024 (ang.).
- 1 2 3 P. Uetz & J. Hallermann, Pseudalsophis thomasi ZAHER, YÁNEZ-MUÑOZ, RODRIGUES, GRABOSKI, MACHADO, ALTAMIRANO-BENAVIDES, BONATTO & GRAZZIOTIN, 2018, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2026-01-26] (ang.).
- 1 2 3 Zaher i inni, Origin and hidden diversity within the poorly known Galápagos snake radiation (Serpentes: Dipsadidae), „Systematics and Biodiversity”, 16, 2018, s. 614–642, DOI: 10.1080/14772000.2018.1478910 (ang.).
- 1 2 3 E. Guerra-Correa, Pseudalsophis thomasi, [w:] Reptiles del Ecuador. Version 2022.0. (red. Torres-Carvajal, O., Pazmiño-Otamendi, G., Ayala-Varela, F. & Salazar-Valenzuela, D.), Quito: Museo de Zoología, Pontificia Universidad Católica del Ecuador, 2021 (hiszp.).
- Mark Henry Sabaj, Codes for Natural History Collections in Ichthyology and Herpetology, „Copeia”, 108 (3), 2020, s. 658, DOI: 10.1643/ASIHCODONS2020 (ang.).