Reja (mitologia)
| bogini płodności, opiekunka potomstwa | |
![]() | |
| Inne imiona |
Rea, Rheía, Rhéa |
|---|---|
| Występowanie | |
| Atrybuty |
rydwan ciągnięty przez dwa lwy |
| Teren kultu | |
| Odpowiednik |
Ops (rzymski) |
| Rodzina | |
| Ojciec | |
| Matka | |
| Mąż | |
| Rodzeństwo |
Kronos, Okeanos, Krios, Hyperion, Kojos, Japet, Teja, Temida, Fojbe, Mnemosyne, Tetyda |
| Dzieci | |

Reja (także Rea; gr. Ῥεία Rheía, Ῥέα Rhéa, łac. Rhea) – w mitologii greckiej jedna z tytanid, bogini płodności. Opiekunka dzieci. Utożsamiana z Kybele[1].
Rea w mitologii
Uchodziła za córkę Uranosa (Nieba) i Gai (Ziemi). W najwcześniejszej tradycji była silnie kojarzona z Gają i Kybele (Wielką Matką), w klasycznej mitologii stała się rodzicielką wielu bogów i bogiń. Była siostrą i zarazem małżonką Kronosa, matką Demeter, Hadesa, Hery, Hestii, Posejdona i Zeusa, a także Daktylów. Jej rzymską odpowiedniczką była Ops[2].
Kronos jako brat Rei wykastrował ich ojca Uranosa. Po tym czynie ponownie uwięził hekatonchejrów i cyklopów w Tartarze[3] i nakazał pilnować więźniów potworowi Campe (Kampe)[2]. On i Rea zasiedli na tronie jako król i królowa bogów[2].
Rea urodziła kilkoro dzieci (Hestię, Demeter, Herę, Hadesa, Posejdona,) które Kronos połknął tuż po narodzinach, wiedząc od swej matki, iż jedno z nich odbierze mu tron. Kiedy jednak narodził się Zeus, Rea wraz z Gają (Ziemią) obmyśliły plan ocalenia dziecka, tak by małżonek poniósł też karę za zło dotychczas wyrządzone potomstwu. Urodziła Zeusa na Krecie, a Kronosowi podała do połknięcia kamień zawinięty w pieluchy[2]. Różne wersje podają miejsca urodzenia Zeusa: na Górze Ajgajon[4] albo Ida na Krecie[3], inny przekaz (za tą wersją opowiada się Kallimach) mówi, że Zeus urodził się W Arkadii[2].
Rea ukryła Zeusa w grocie na Górze Ida na Krecie[3][5] lub w grocie Dikte na Górze Ajgejskiej[4]. Istnieją odmienne wersje mitu o tym, co do późniejszych losów dziecka:
- Pozostawał pod opieką Gai. Rea po urodzeniu Zeusa pomodliła się do niej i uderzyła berłem o skałę, skąd wypłynął strumień, w którym wykąpała nowonarodzone dziecko. Następnie powierzyła je Matce Ziemi, która zabrała je na Kretę, ukryła w grocie i pozostawiła pod opieką nimf[3].
- Był karmiony przez kozę imieniem Amalteja, podczas gdy grupa kreteńskich kuretów lub frygijskich korybantów[6] tańczyła, krzyczała i klaskała, aby Kronos nie dosłyszał płaczu dziecięcego[2].
- Znajdował się pod opieką nimfy Adamantei lub Adrastei i jej siostry Io[4], która karmiła go mlekiem kozy Amaltei (też nimfy)[4]. Podczas gdy Kronos wędrował po ziemi, niebie i morzu i pożerał dzieci Rei, Adamantea ukrywała Zeusa spuszczając go na linie z drzewa, tak aby dziecko znalazło się pomiędzy niebem, ziemią i morzem, niewidoczny dla ojca[4].
Zeus pokonał Kronosa i zmusił go do wyplucia swych połkniętych dzieci, (poradził matce aby podała mężowi środek wymiotny)[3], a następnie, po tytanomachii zrzucił ojca z tronu[2].
Kult Rei
Według Homera Rea była matką bogów, choć nie w tak uniwersalnym sensie jak Kybele, z którą później była utożsamiana[6]. Pierwotnym centrum jej kultu była Kreta, gdzie według mitu ukrywała Zeusa przed zgubą[2].
W sztuce zwykle ją przedstawiano jako postawną niewiastę w rydwanie ciągniętym przez dwa lwy, w diademie z wież obronnych na głowie, nierzadko w identyczny sposób jak Kybele[6]. W rękach trzymała gałąź lub wieniec dębowy i klucz[3].
Zobacz też
Rea Sylwia – matka Romulusa i Remusa
Przypisy
- ↑ Nowa encyklopedia PWN, T. 5, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, ISBN 83-01-11968-3.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Pierre Grimal, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wydawnictwo, 1990, ISBN 83-04-01069-0.
- 1 2 3 4 5 6 Jan Parandowski, Mitologia: Wierzenia i podania Greków i Rzymian, Londyn: Wydawnictwo Puls, 1992.
- 1 2 3 4 5 Robert Graves, Mity greckie, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1974.
- ↑ Wanda Markowska, Mity Greków i Rzymian, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, 1973.
- 1 2 3 Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z (red. Zdzisław Piszczek). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1988, ISBN 83-01-03529-3.
