Romuald Salnicki

Romuald Salnicki
Ilustracja
major saperów major saperów
Data i miejsce urodzenia

24 października 1896
Bereściany

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1917–1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Inspektorat Saperów Sztabu Głównego

Stanowiska

wykonawca studiów

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Romuald Salnicki (ur. 24 października[a] 1896 w Bereścianach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major saperów inżynier Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Wiktora i Józefy z Sałajów urodzony 24 października 1896 w Bereścianach[2], w ówczesnym powiecie łuckim guberni wołyńskiej[1][3]. Absolwent gimnazjum z maturą w Łucku. W 1917 wcielono go, jako kadeta, do szkoły Miczmanów Obrony Brzegów Morskich[2] w Nowym Peterhofie[4][b]. Tam też uzyskał awans na pierwszy stopień oficerski[2]. W 1917 przeniesiono go 1 polskiej kompanii w Piotrogrodzie, a następnie służył w I Legii Ofierskiej I Korpusu Polskiego[2].

W lutym 1919 wstąpił do Wojska Polskiego[2] jako ochotnik i w stopniu szeregowca został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Chełm[6]. 1 kwietnia tego roku został przydzielony jako oficer do Stacji Zbornej Oficerów w Lublinie[2], a od 1 maja w stopniu podporucznika służył w 35 pułku piechoty[6][2], z którym do 1921 walczył w wojnie przeciwko bolszewikom[2]. 28 lutego 1921 odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V kl., a we wniosku o jego nadanie czytamy m.in.[2][7]:

15 września 1919 roku podczas ataku silniejszego nieprzyjaciela na przyczółek mostowy m. Olewsko nad rze. Uborcią - w najkrytyczniejszej chwili opuszczenia stanowisk przez własne oddziały i wycofywania się na przeciwległy brzeg rzeki, ppor. Salnicki, dowódca IX baonu 35 pp, na czele 40 ludzi przeszedł do skrzydłowego kontrataku z taką brawurą i siłą, że jednym rozmachem rozbił linie nieprzyjacielskie i zmusił go do ucieczki w popłochu. Zdobył przy tym 2 kaemy i kilkudziesięciu jeńców.

W tym też roku ukończył kurs w Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego w Krakowie[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika[2] ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 2801. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W 1923 został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Topografów[6]. Po ukończeniu szkoły skierowany do WIG jako kartograf[3]. 19 marca 1928 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 311. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. W styczniu 1930 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów geografów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w WIG[10]. W 1930 w Komendzie Garnizonu m. st. Warszawa. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Warszawskiej[2], uzyskał dyplom inżyniera hydrotechnika[3][11]. W marcu 1932 został przeniesiony z korpusu oficerów geografów do korpusu oficerów inżynierii i saperów z równoczesnym przeniesieniem z WIG do Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych i pozostawieniem na etacie rezerwy personalnej Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego[12]. W 1932 pełnił służbę w Sztabie Głównym[13]. Kierował robotami fortyfikacyjnymi na Polesiu. Później w Wydziale Fortyfikacji Departamentu Budownictwa MSWojsk. Z dniem 1 lutego 1935 został przydzielony do Ministerstwa Komunikacji na sześciomiesięczną praktykę[14]. 30 lipca tego roku został odwołany z praktyki i przydzielony do dyspozycji inspektora armii gen. dyw. Tadeusza Piskora, do 1 czerwca 1936[15]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 21. lokatą w korpusie oficerów saperów[16]. W marcu 1939 był oficerem rezerwy personalnej oficerów Inspektoratu Saperów Sztabu Głównego przydzielonym do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych w Krakowie, gen. bryg. Antoniego Szyllinga na stanowisko wykonawcy studiów[17].

W kampanii wrześniowej ewakuował się z GISZ na południowy wschód Polski. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku[3][2]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie[2] i potajemnie pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[18]. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 3072)[3][2].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[19][20]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[21].

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ 24 października jest datą urodzenia wg kalendarza juliańskiego[1].
  2. ↑ Romuald Salnicki w wypełnionym własnoręcznie kwastionariuszu kawalera Orderu Virtuti Militari napisał, że nie służył w „formacjach polskich przed 11/XI 1918 r.”[5], natomiast w „Księdze Cmentarnej Polskiego Cmentarza Wojennego” pojawiła się informacja o jego służbie w I Korpusie Wschodnim[3].

Przypisy

  1. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 250.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 469.
  4. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  5. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3.
  6. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 4.
  7. ↑ Romuald Salnicki - ku pamięci. Ogrody Wspomnień. Cmentarz Internetowy [online], www.ogrodywspomnien.pl [dostęp 2026-02-21].
  8. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 120.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 53.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 6.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 264.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 228.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 254, 423.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 lutego 1935 roku, s. 5.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 102.
  16. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 244.
  17. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 418, 427.
  18. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV, 469.
  19. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  20. ↑ Zbrodnia katyńska, między prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17].
  21. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 19 marca 1921 roku, s. 481.
  23. ↑ M.P. z 1934 r. Nr 64, poz. 98 (ISAP).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.