Saturnin Sikorski

Saturnin Józef Sikorski h. Kopaszyna (ur. w 1862 w Warszawie, zm. 8 października 1922 tamże^[1]) – polski wydawca i redaktor, dziennikarz^[2], dyrektor zakładów graficznych^[1], właściciel drukarni^[3][4], inicjator Wielkiej encyklopedii powszechnie ilustrowanej^[5].

Syn Józefa Hipolita Sikorskiego (urzędnika Komisji Skarbu Królestwa Polskiego^[7]) oraz Emilli Leontyny z d. Iwańskiej^[8]. Sikorski ukończył Szkołę Handlową Leopolda Kronberga (ob. Szkoła Główna Handlowa) w Warszawie^[2].

Od 1891 roku był członkiem Warszawskiego Zgromadzenia Drukarzy^[7]. Zainicjował powstanie Drukarni Artystycznej przy ul. Chmielnej 9, a od r. 1892 na Nowym Świecie 47^[7], jednego z największych i najlepiej wyposażonych zakładów drukarskich w Warszawie^[4][7][9]. Drukowano w niej m.in. Encyklopedię rolniczą (1890-1902)^[10] czy tłumaczenia Marka Twaina^[11]. Redaktorem naczelnym wydawnictwa tej drukarni był Klemens Junosza^[4]. Następnie przekształciła się w Drukarnię Granowskiego i Sikorskiego, a jej właścicielem obok Sikorskiego był Franciszek Granowski (dla którego Sikorski był teściem^[9]). W pierwszej połowie 1896 r. z Granowskim nabyli udziały w Księgarni Teodora Paprockiego i S-ki od żóny Paprockiego i prowadzili ją pod niezmienioną nazwą^[7].

Sikorski był redaktorem pism Ziarno^[12] i Wędrowiec^[13], wydawcą takich tytułów jak Wielka encyklopedia powszechnie ilustrowana (wydawanej w latach 1890-1914^[14]), Kalendarz polski satyryczny (w latach 1894-1901^[15]) czy serii wydawniczej Biblioteka Dzieł Wyborowych (od 1897 do 1899 roku^[16], która w 1897 roku osiągnęła nakład 36 tys. egzemplarzy^[7])^[4]. U początków swojej kariery zaliczany był do wydawców młodego pokolenia^[17].

Pod koniec roku 1899 Sikorski wycofał się ze spółki z Granowskim prowadzącej zakłady drukarskie. Odlewnię czcionek sprzedano Mieczysławowi i Hipolitowi Orgelbrandom, natomiast księgarnię w maju 1900 nabyli Jan Kotschendoff i Helena Żmigrodzka. Kamienica przy ul. Nowy Świat 47 (nr hip. 1255), zakupiona wspólnie z Granowskim w 1892, stała się wyłączną własnością Sikorskiego w 1901 roku^[7].

Następnie Saturnin Sikorski został członkiem zarządu Handlowo-Przemysłowego Towarzystwa Wzajemnego Kredytu w Warszawie, od 1910 do 1914 delegatem kurii drugiej Towarzystwa Kredytowego Miejskiego w Warszawie, a od lutego 1914 do 1915 delegatem pierwszej kurii tego towarzystwa^[7].

W 1915 wyjechał do Rosji, mieszkał w Penzie. Potem przeniósł się do Kijowa, gdzie brał udział w pracach polskich komitetów pomocy uchodźcom. Przebywał tam również w trakcie walk toczonych o to miasto w latach 1917-1918^[7]. Zmarł 8 października 1922 roku w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim^[18].

Sikorski ożenił się 11 lutego 1893 roku w Łodzi z Marianną Reginą Kamocką, miał z nią cztery córki: Marię Wandę, Zofię Stanisławę, Annę Marię oraz Jadwigę Marię^[8].