Sferokobaltyt

Sferokobaltyt

okaz z DRK
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	CoCO3[1]
Twardość w skali Mohsa	3–4[1]
Przełam	półmuszlowy
Łupliwość	słaba/niewyraźna[1]
Pokrój kryształu	romboedralny, płaski[1]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	trygonalny[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1]
Gęstość	4,10–4,13 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	ciemnoczerwona, różowa, brązowoczerwona, szaroczerwona, czarna[1]
Rysa	czerwona, różowa, brzoskwiniowa
Połysk	szklisty, półszklisty, woskowy, diamentowy[1]
Współczynnik załamania	1,600–1,855 (jednoosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,255[1] pleochroizm: widoczny; O = fioletowoczerwony; E = różowoczerwony[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	5.AB.05[1]

Sferokobaltyt – rzadki minerał z gromady węglanów, należący do grupy kalcytu^[1][2].

Krystalizuje w układzie trygonalnym^[1]. Wykształca kryształy o pokroju romboedralnym^[1][2] lub płaskim^[3]. Występuje w skupieniach zwartych, masywnych oraz kulistych o strukturze koncentrycznej i promieniowej; jako skorupy^[1][2]. Jest minerałem kruchym, przeświecającym do przezroczystego^[1]. Posiada szklisty, półszklisty, diamentowy^[3] bądź woskowy połysk oraz czerwoną lub różową rysę^[1][4].

Występuje w utlenionych złożach kobaltu zawierających węglany oraz w żyłach kobaltowo-nikielowych^[1][2]. Towarzyszą mu głównie roselit, erytryn, annabergit, kobaltokalcyt, dolomit bogaty w kobalt, kwarc, alloklasyt, kalcyt, malachit, karrollit, kobaltotarmeyeryt oraz kolwezit^[1][2].

Występuje w Australii, Kanadzie (Ontario, Quebec), Chile (Atakama), Chinach, Czechach, DRK (Haut-Katanga, Lualaba), Niemczech (Nadrenia Północna-Westfalia, Saksonia), Grecji (Attyka), we Włoszech (Liguria, Sardynia), Japonii, Gruzji, Meksyku, Maroku (Dara-Tafilalt), na Słowacji, Hiszpanii (Andaluzja), Szwajcarii (Valais), Zambii i Stanach Zjednoczonych (Arizona, Utah)^[1][2].