Short n’ Sweet

Short n’ Sweet – szósty album studyjny amerykańskiej piosenkarki Sabriny Carpenter. Został wydany 23 sierpnia 2024 roku przez wytwórnię Island Records. Płyta, utrzymana głównie w stylistyce popu i dance-popu, została wyprodukowana przez Juliana Bunettę, Johna Ryana, Iana Kirkpatricka oraz Jacka Antonoffa. Tytuł nawiązuje do emocjonalnego wpływu jej najkrótszych związków, a także do jej niskiego wzrostu i krótkiego czasu trwania samego krążka. Artystka stwierdziła, że Short n’ Sweet to jej drugi „dorosły” album, nad którym miała pełną kontrolę artystyczną, począwszy od wydanego w 2022 roku Emails I Can’t Send – jej pierwszej płyty nagranej dla Island Records.

Wydanie albumu poprzedziły dwa single, „Espresso” i „Please Please Please”. Oba dotarły na szczyt listy Billboard Global 200 i przyniosły Carpenter ogromny sukces komercyjny. Utwory te były także jej pierwszymi numerami jeden na brytyjskiej liście UK Singles Chart, a „Please Please Please” stał się jej pierwszym hitem numer jeden na amerykańskiej liście Billboard Hot 100. Trzeci singel, „Taste”, uplasował się na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii i na drugim w USA, natomiast czwarty singel, „Bed Chem”, dotarł do szóstego miejsca w Wielkiej Brytanii. Album Short n’ Sweet zdobył szczyty list przebojów w 18 krajach i uzyskał certyfikaty sprzedaży w 10 państwach. W ramach promocji krążka Carpenter we wrześniu 2024 roku wyruszyła w trasę koncertową Short n’ Sweet Tour, która była jej pierwszą trasą po arenach w karierze.

Short n’ Sweet oraz pochodzące z niego utwory otrzymały sześć nominacji na 67. ceremonii wręczenia nagród Grammy, w tym za Album Roku, zdobywając ostatecznie statuetki w kategoriach Najlepszy Popowy Album Wokalny (Best Pop Vocal Album) oraz Najlepszy Popowy Występ Solowy (Best Pop Solo Performance) za utwór „Espresso”. Carpenter stała się wówczas jedym z zaledwie piętnastu artystów w historii, które otrzymały nominacje we wszystkich czterech głównych kategoriach tej samej nocy. Piosenkarka wydała również edycję deluxe albumu, na której znalazła się wersja utworu „Please Please Please” w duecie z Dolly Parton oraz piosenka „Busy Woman”.

Po podpisaniu kontraktu z Island Records i wydaniu swojego piątego albumu studyjnego Emails I Can’t Send (2022)^[24][25], Sabrina Carpenter wyruszyła w trasę koncertową Emails I Can’t Send Tour, która rozpoczęła się 29 września 2022 roku^[26]. Od 24 sierpnia 2023 roku do 9 marca 2024 roku Carpenter występowała również jako support przed Taylor Swift podczas wybranych koncertów w Ameryce Południowej, Australii i Azji w ramach trasy The Eras Tour^[27].

W lutym 2024 roku, w rozmowie z Mayą Hawke dla magazynu Interview, Carpenter wyraziła ekscytację swoją nową muzyką i eksplorowaniem większej liczby gatunków niż na poprzednim albumie^[28]. W kolejnym miesiącu potwierdziła w wywiadzie dla Cosmopolitan, że pracuje nad kolejną płytą, zauważając: „Zaczynam czuć, że wyrosłam już z piosenek, które śpiewam [na The Eras Tour], co zawsze jest ekscytującym uczuciem, ponieważ myślę, że to oznacza, iż kolejny rozdział jest tuż za rogiem”^[27]. Podczas wywiadu dla Variety w sierpniu tego samego roku, Carpenter opisała nadchodzący album jako „gorącą, starszą siostrę” Emails I Can’t Send i dodała, że „uznałaby go” za swój drugi „dorosły” album, nad którym miała „pełną kontrolę artystyczną”^[29].

Przed oficjalnym ogłoszeniem albumu, w całym Nowym Jorku pojawiły się billboardy z tweetami dotyczącymi wzrostu Carpenter^[30]. W mediach społecznościowych artystka opublikowała wideo, na którym widać, jak idzie w stronę kamery i składa pocałunek na ekranie, zapowiadając nadchodzące ogłoszenie^[31]. 3 czerwca 2024 roku Carpenter potwierdziła premierę Short n’ Sweet i zaprezentowała okładkę płyty^[32]. Przedstawia ona piosenkarkę spoglądającą przez odsłonięte ramię, na którym widnieje ślad po pocałunku szminką – okładka ta była opisywana jako bardzo podobna do zdjęcia francuskiej modelki Tiffany Collier z lutego 2018 roku^[33]. Lista utworów została ujawniona 9 lipca 2024 roku^[34], a sam album zadebiutował na rynku 23 sierpnia 2024 roku^[35][36]. Niektóre limitowane edycje winylowe oraz cyfrowe zawierały ekskluzywny utwór dodatkowy „Needless to Say”^[37]. Inna limitowana wersja cyfrowa albumu, zatytułowana Short n’ Sweet(er) i wydana 29 sierpnia 2024 roku, zawierała inny unikalny bonus – piosenkę „Busy Woman”, którą Carpenter napisała krótko po ukończeniu prac nad albumem i postanowiła wydać w ramach podziękowania dla swoich fanów^[38].

4 lutego 2025 roku Carpenter zapowiedziała edycję deluxe albumu Short n’ Sweet i podzieliła się jej listą utworów. Określiła ją jako „podziękowanie” za pierwsze dwie nagrody Grammy w swojej karierze, które zdobyła dwa dni wcześniej podczas 67. ceremonii wręczenia tych statuetek. Rozszerzona wersja zawiera pięć nowych utworów, w tym „Busy Woman” oraz remiks „Please Please Please” z udziałem Dolly Parton. Edycja deluxe miała swoją premierę 14 lutego^[39].

Short n’ Sweet zadebiutował na pierwszym miejscu amerykańskiej listy Billboard 200, stając się pierwszym albumem Carpenter, który dotarł na szczyt oraz do pierwszej dziesiątki tego zestawienia, a także jej najlepszym tygodniem otwarcia w dotychczasowej karierze. Płyta wystartowała z wynikiem 362 tys. ekwiwalentów sprzedanych albumów^[65][66]. Krążek utrzymał pozycję lidera w drugim tygodniu z wynikiem 159 tys. ekwiwalentów^[67][68]. W trzecim tygodniu album pozostał na pierwszym miejscu, osiągając wynik 117 tys. jednostek. Dzięki temu stał się drugim najdłużej utrzymującym się na szczycie albumem roku na liście Billboard 200, ustępując miejsca jedynie The Tortured Poets Department Taylor Swift^[69][70]. Do grudnia 2025 roku Short n’ Sweet pokrył się czterokrotną platyną (zaświadczoną certyfikatem Recording Industry Association of America – RIAA), co stanowi pierwsze takie osiągnięcie dla jakiegokolwiek z jej albumów^[71]. Płyta zadebiutowała na pierwszym miejscu również w Portugalii^[72], Francji^[73], Hiszpanii^[74], Belgii^[75][76], Norwegii^[77], Szwajcarii^[78] i Finlandii^[79], stając się jej pierwszym numerem jeden w tych krajach.