Siarczek manganu(II)
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||
| zielony lub różowy | |||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
MnS | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
87,00 g/mol | ||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||
| Inne aniony |
MnS2 | ||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||
Siarczek manganu(II), MnS – nieorganiczny związek chemiczny z grupy siarczków, sól kwasu siarkowodorowego i manganu na II stopniu utlenienia.
Budowa cząsteczki
MnS posiada trzy odmiany polimorficzne: stabilną odmianę α-MnS o strukturze halitu i metastabilne β-MnS i γ-MnS, o strukturach odpowiednio sfalerytu i wurcytu[3][2.2].
Występowanie
α-MnS występuje w przyrodzie jako minerał alabandyt[2.3]. Znane też są minerały odmian β i γ, odpowiednio rambergit[4] i odkryty w 2012 roku w meteorycie Zakłodzie browneit[4][5].
Otrzymywanie
Jest otrzymywany przez strącanie w reakcji siarczku amonu i wodnego roztworu soli manganu(II)[6]:
- (NH4)2S + MnCl2 → 2 NH4Cl + MnS
W wyniku ogrzewania osadu wraz z jego nadsączem, przechodzi on w bardziej trwałą odmianę α i zmienia barwę z różowej na zieloną[6][7].
Odmiana β wytrąca się pod wysokim ciśnieniem ze stężonych roztworów octanu manganu(II) nasyconych siarkowodorem[6].
Właściwości
Właściwości fizyczne
Wszystkie odmiany polimorficzne siarczku manganu(II) są ciałami stałymi i nie rozpuszczają się w wodzie. Odmiana α-MnS występuje w postaci zielonych kryształków, a β-MnS i γ-MnS – czerwonych/różowych[3][2.1]. Półprzewodnik szerokopasmowy o przerwie energetycznej 3,7 eV[8].
Właściwości chemiczne
Przypisy
- 1 2 Dale L. Perry, Handbook of Inorganic Compounds, CRC Press, 19 kwietnia 2016, s. 266, ISBN 978-1-4398-1462-8 [dostęp 2025-11-02] (ang.).
- CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 95, Boca Raton: CRC Press, 2014, ISBN 978-1-4822-0867-2, OCLC 911557441 (ang.).
- 1 2 Jinghui Jiang i inni, Shape-controlled synthesis and properties of manganese sulfide microcrystals via a biomolecule-assisted hydrothermal process, „Materials Chemistry and Physics”, 115 (2), 2009, s. 502–506, DOI: 10.1016/j.matchemphys.2009.01.012, ISSN 0254-0584 [dostęp 2025-11-02].
- 1 2 Anna M. Ferretti, Sara Mondini, Alessandro Ponti, Manganese Sulfide (MnS) Nanocrystals: Synthesis, Properties, and Applications, IntechOpen, 23 listopada 2016, s. 122–123, DOI: 10.5772/65092, ISBN 978-953-51-2774-1 [dostęp 2025-11-02] (ang.).
- ↑ Chi Ma, John R. Beckett, George R. Rossman, Browneite, MnS, a new sphalerite-group mineral from the Zakłodzie meteorite, „American Mineralogist”, 97 (11–12), 2012, s. 2056–2059, DOI: 10.2138/am.2012.4286, ISSN 1945-3027 [dostęp 2025-11-02] (ang.).
- 1 2 3 4 32. Manganowce, [w:] Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 6, t. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 934, ISBN 978-83-01-16282-5, OCLC 867940592.
- ↑ Georg Brauer, Handbook of Preparative Inorganic Chemistry, Academic Press, 1963, s. 1465, ISBN 978-0-12-126601-1 [dostęp 2025-11-02] (ang.).
- ↑ Subhajit Biswas, Soumitra Kar, Subhadra Chaudhuri, Effect of the precursors and solvents on the size, shape and crystal structure of manganese sulfide crystals in solvothermal synthesis, „Materials Science and Engineering: B”, 142 (2), 2007, s. 69–77, DOI: 10.1016/j.mseb.2007.06.019, ISSN 0921-5107 [dostęp 2025-11-02].