Siergiej Kamieniew
 Siergiej Kamieniew (data nieznana) | |
 komandarm I rangi | |
| Data i miejsce urodzenia |
4 kwietnia?/16 kwietnia 1881 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |
|
| Główne wojny i bitwy |
|
| Odznaczenia | |
 Carskie:    | |
Siergiej Siergiejewicz Kamieniew (ros. Сергей Сергеевич Каменев; ur. 4 kwietnia?/16 kwietnia 1881 w Kijowie, zm. 25 sierpnia 1936 w Moskwie) – radziecki wojskowy narodowości rosyjskiej, komandarm I rangi, Naczelny Dowódca Wszystkich Sił Zbrojnych Republiki (1919–1924). Przedrewolucyjny pułkownik, po wybuchu wojny domowej związał się z bolszewikami, mianowany dowódcą Frontu Wschodniego (1918–1919, 1919), w 1919 roku zastąpił Vācietisa jako głównodowodzący całości wojsk i był nim do likwidacji stanowiska w 1924 roku. Dalej kolejno inspektor Armii Czerwonej (1924–1925), szef sztabu Armii Czerwonej (1925), główny inspektor Armii Czerwonej (1925–1926), naczelnik Głównego Zarządu Armii Czerwonej (1926–1927), zastępca ludowego komisarza obrony ZSRR (1927–1934) i wiceprzewodniczący Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki (1927–1934), po jej likwidacji zdegradowany do naczelnika Zarządu Obrony Powietrznej Armii Czerwonej (1934–1936). Zmarł z przyczyn naturalnych w trakcie wielkiej czystki, pośmiertnie uznany za zdrajcę i wymazany z historii.
Życiorys
Od 1914 (I wojna światowa) na stanowiskach sztabowych, m.in. szef Oddziału Operacyjnego Sztabu 1 Armii. Po rewolucji lutowej i obaleniu samodzierżawia, od 4 kwietnia 1917 dowódca 30 połtawskiego pułku piechoty w stopniu pułkownika. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) związał się z bolszewikami. Od 25 listopada 1917 szef sztabu 15 Korpusu, potem, do kwietnia 1918, szef sztabu 3 Armii.
W kwietniu 1918 ochotniczo wstąpił do Armii Czerwonej. Od sierpnia 1918 pomocnik dowódcy Zapory Zachodniej. Od września 1918 do lipca 1919 dowódca Frontu Wschodniego, następnie walczył przeciwko wojskom Kołczaka. Od lipca 1919 do 1924 Naczelny Dowódca Wszystkich Sił Zbrojnych Republiki. Dowodził wojskami czerwonych w wojnie domowej. Od kwietnia 1924 inspektor Armii Czerwonej, od marca 1925 szef sztabu Armii Czerwonej, od listopada 1925 główny inspektor Armii Czerwonej, od kwietnia 1926 naczelnik Głównego Zarządu Armii Czerwonej. Od kwietnia 1924 do maja 1927 członek Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki. Od maja 1927 do czerwca 1934 zastępca ludowego komisarza do sprawa wojskowych i morskich ZSRR i I zastępca przewodniczącego Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki. Od czerwca 1934 naczelnik Zarządu Obrony Powietrznej i jednocześnie od listopada 1934 członek Rady Wojennej przy komisarzu ludowym spraw wojskowych ZSRR. Pochowany na Placu Czerwonym w ścianie kremlowskiej.
Wkrótce po śmierci, w trakcie wielkiej czystki, Kamieniew został oskarżony o udział w "wojskowo-faszystowskim" spisku; jego nazwisko zostało wymazane z oficjalnych opisów wojny domowej, a dokonania skazano oficjalnie na zapomnienie.
Odznaczenia
- Order Czerwonego Sztandaru
- Czerwony Półksiężyc I stopnia Bucharskiej Republiki
Galeria
Stara elita Armii Czerwonej: Kamieniew (centrum, bokiem) rozmawia z Sklanskim, widoczni też Budionny, Smilga, Antonow-Owsiejenko i Trocki (1922)
Rewolucyjna Rada Wojskowa Republiki, dół, od lewej: Jakir, Jegorow, Kamieniew, Woroszyłow, Budionny, Lewandowski, góra: Awksentewski, Szaposznikow, Biełow, Kork
Fotografia portretowa bez daty
Odbierając defiladę z okazji rocznicy rewolucji październikowej z Muklewiczem, Unszlichtem, Jagodą, Baranowem i Budionnym (1929)
Sportretowany na obrazie „Pogrzeb Lenina” Isaaka Brodskiego z 1925 roku
Płaskorzeźba w Kijowie (2012)
Grób Kamieniewa na Cmentarzu przy Murze Kremlowskim (2015)
Bibliografia
- Mała Encyklopedia Wojskowa, tom II (K – P), Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1970, wyd. I.