Sofia Goggia

Sofia Goggia
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

15 listopada 1992
Bergamo

Klub

G.S. Fiamme Gialle

Wzrost

169 cm

Debiut w PŚ

28.12 2011, Lienz
(DNQ1 – gigant)

Pierwsze punkty w PŚ

30.11 2013, Beaver Creek (7. miejsce – super G)

Pierwsze podium w PŚ

26.11 2016, Killington
(3. miejsce – gigant)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
złotoPjongczang 2018narciarstwo alpejskie
(zjazd)
srebroPekin 2022narciarstwo alpejskie
(zjazd)
brązMediolan–Cortina d’Ampezzo 2026narciarstwo alpejskie
(zjazd)
Mistrzostwa świata
srebroÅre 2019supergigant
brązSankt Moritz 2017slalom gigant
Puchar Świata
3. miejsce
2016/2017
3. miejsce
2024/2025
Puchar Świata (zjazd)
Mała Kryształowa Kula
2017/2018
Mała Kryształowa Kula
2020/2021
Mała Kryształowa Kula
2021/2022
Mała Kryształowa Kula
2022/2023
2. miejsce
2016/2017
3. miejsce
2023/2024
3. miejsce
2024/2025
Puchar Świata (gigant)
3. miejsce
2016/2017
Puchar Świata (supergigant)
Mała Kryształowa Kula
2025/2026
3. miejsce
2024/2025

Sofia Goggia (ur. 15 listopada 1992 w Bergamo) – włoska narciarka alpejska, trzykrotna medalistka igrzysk olimpijskich i dwukrotna medalistka mistrzostw świata.

Kariera

Na arenie międzynarodowej Sofia Goggia po raz pierwszy pojawiła się 28 listopada 2007 roku w Livigno, gdzie w zawodach juniorskich w gigancie nie ukończyła pierwszego przejazdu[1]. W 2010 roku wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Regionie Mont Blanc, zajmując szóste miejsce w zjeździe[2]. Startowała także na rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata juniorów w Quebecu, jednak nie ukończyła żadnej konkurencji.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 28 grudnia 2011 roku w Lienzu, gdzie nie zakwalifikowała się do pierwszego przejazdu giganta[2]. Pierwsze pucharowe punkty wywalczyła 30 listopada 2013 roku w Beaver Creek, zajmując siódme miejsce w supergigancie[2]. Blisko trzy lata później, 26 listopada 2016 roku w Killington po raz pierwszy stanęła na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w gigancie. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie Francuzka Tessa Worley i Nina Løseth z Norwegii[2].

W 2013 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Schladming, gdzie była między innymi czwarta w supergigancie. Walkę o medal przegrała tam z Julią Mancuso z USA o 0,05 sekundy[3]. Na tych zawodach zajęła także siódme miejsce w superkombinacji oraz 22. miejsce w zjeździe. Podczas rozgrywanych cztery lata później mistrzostw świata w Sankt Moritz zajęła trzecie miejsce w gigancie, ulegając tylko Tessie Worley i Mikaeli Shiffrin z USA[4]. W sezonie 2016/2017 zajęła trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej i klasyfikacji giganta, a w klasyfikacji zjazdu była druga. Rok później była najlepsza w klasyfikacji zjazdu, a w klasyfikacji generalnej była tym razem czwarta.

W 2018 roku na igrzyskach w Pjongczangu została mistrzynią olimpijską w zjeździe, wyprzedzając Norweżkę Ragnhild Mowinckel i Lindsey Vonn z USA[5]. Na tych samych igrzyskach była też między innymi jedenasta w gigancie i supergigancie.

W październiku 2018 doznała złamania kości strzałkowej na treningu co wykluczyło ją ze startów do końca tego roku kalendarzowego[6].

31 stycznia 2021 doznała kontuzji kolana podczas treningu supergiganta w Garmisch-Partenkirchen, która wykluczyła ją z mistrzostw świata w Cortinie d’Ampezzo[7].

Została wyznaczona jako chorąży reprezentacji Włoch na igrzyska olimpijskie w Pekinie w 2022, ale jej start w tej imprezie był niepewny z powodu kontuzji kolana odniesionej 23 stycznia 2022 na trasie supergiganta w Cortina d’Ampezzo[8]. Ostatecznie wystartowała na igrzyskach, zdobywając w zjeździe srebrny medal, ustępując tylko Corinne Suter ze Szwajcarii[9].

W sezonach 2020/2021, 2021/2022 i 2022/2023 zwyciężała w klasyfikacji zjazdu. Łącznie 21 razy stanęła na podium, odnosząc piętnaście zwycięstw. Na mistrzostwach świata w Courchevel/Méribel w lutym 2023 roku była jedenasta w supergigancie[10], a w zjeździe została zdyskwalifikowana[11].

Sezon 2023/2024 zakończyła przedwcześnie, po tym jak złamała nogę podczas treningu. Kontuzja wykluczyła ją ze startów do końca sezonu[12]. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie siódme miejsce, a w klasyfikacji zjazdu była trzecia.

Na mistrzostwach świata w Saalbach w 2025 zajęła piąte miejsce w supergigancie[13] i szesnaste w zjeździe[14]. W klasyfikacji generalnej sezonu 2024/2025 była trzecia, podobnie jak w klasyfikacjach supergiganta i zjazdu. W lutym 2026 brała udział w igrzyskach olimpijskich w Mediolanie–Cortinie d’Ampezzo. W zjeździe była trzecia, przegrywając tylko z Breezy Johnson z USA i Niemką Emmą Aicher[15]. Była też dziesiąta w gigancie[16].

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
11. 15 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Gigant 2:20,02 +1,78 Stany Zjednoczone Mikaela Shiffrin
11. 17 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Supergigant 1:21,11 +0,54 Czechy Ester Ledecká
1. 21 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Zjazd 1:39,22 – –
DNS1 22 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Superkombinacja 2:20,90 – Szwajcaria Michelle Gisin
2. 15 lutego 2022 Chiny Pekin Zjazd 1:31,87 +0,16 Szwajcaria Corinne Suter
3. 8 lutego 2026 Włochy Mediolan–Cortina d’Ampezzo Zjazd 1:36,10 +0,59 Stany Zjednoczone Breezy Johnson
DNF 10 lutego 2026 Włochy Mediolan–Cortina d’Ampezzo Kombinacja drużynowa 2:21,66 –  Austria 2
DNF 12 lutego 2026 Włochy Mediolan–Cortina d’Ampezzo Supergigant 1:23,41 – Włochy Federica Brignone
10. 15 lutego 2026 Włochy Mediolan–Cortina d’Ampezzo Gigant 2:13,50 +0,87 Włochy Federica Brignone

Mistrzostwa świata

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
4. 5 lutego 2013 Austria Schladming Supergigant 1:35,39 +0,57 Słowenia Tina Maze
7. 8 lutego 2013 Austria Schladming Superkombinacja 2:39,92 +2,77 Niemcy Maria Höfl-Riesch
22. 10 lutego 2013 Austria Schladming Zjazd 1:50,00 +2,85 Francja Marion Rolland
10. 3 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Supergigant 1:32,34 +0,91 Austria Nicole Schmidhofer
DNF2 10 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Superkombinacja 1:58,88 – Szwajcaria Wendy Holdener
4. 12 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Zjazd 1:32,85 +0,52 Słowenia Ilka Štuhec
3. 16 lutego 2017 Szwajcaria Sankt Moritz Gigant 2:05,55 +0,74 Francja Tessa Worley
2. 5 lutego 2019 Szwecja Åre Supergigant 1:04,89 +0,02 Stany Zjednoczone Mikaela Shiffrin
15. 10 lutego 2019 Szwecja Åre Zjazd 1:01,74 +1,02 Słowenia Ilka Štuhec
DNF2 14 lutego 2019 Szwecja Åre Gigant 2:01,97 – Słowacja Petra Vlhová
DNS2 6 lutego 2023 Francja Courchevel/Méribel Kombinacja 1:57,47 – Włochy Federica Brignone
11. 8 lutego 2023 Francja Courchevel/Méribel Supergigant 1:28,06 +0,76 Włochy Marta Bassino
DSQ 11 lutego 2023 Francja Courchevel/Méribel Zjazd 1:28,03 – Szwajcaria Jasmine Flury
5. 6 lutego 2025 Austria Saalbach Supergigant 1:20,47 +0,30 Austria Stephanie Venier
16. 6 lutego 2025 Austria Saalbach Zjazd 1:41,29 +1,97 Stany Zjednoczone Breezy Johnson
DNF1 13 lutego 2025 Austria Saalbach Gigant 2:22,71 – Włochy Federica Brignone

Mistrzostwa świata juniorów

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
DNF 31 stycznia 2010 Francja Region Mont Blanc Supergigant 1:32,21 – Francja Marine Gauthier
DNF2 1 lutego 2010 Francja Region Mont Blanc Slalom 1:34,47 – Niemcy Christina Geiger
6. 4 lutego 2010 Francja Region Mont Blanc Zjazd 1:20,89 +1,34 Francja Jéromine Géroudet
46. 5 lutego 2010 Francja Region Mont Blanc Gigant 1:38,34 +4,77 Norwegia Mona Løseth
DNS1 21 lutego 2013 Kanada Québec Slalom 1:52,10 – Szwecja Magdalena Fjällström
DNS2 22 lutego 2013 Kanada Québec Gigant 2:22,23 – Austria Lisa-Maria Zeller
DNS 24 lutego 2013 Kanada Québec Supergigant 1:00,89 – Austria Stephanie Venier

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Miejsca na podium

  1. Stany Zjednoczone Killington – 26 listopada 2016 (gigant) – 3. miejsce
  2. Kanada Lake Louise – 2 grudnia 2016 (zjazd) – 2. miejsce
  3. Kanada Lake Louise – 4 grudnia 2016 (supergigant) – 3. miejsce
  4. Włochy Sestriere – 10 grudnia 2016 (gigant) – 2. miejsce
  5. Francja Val d’Isère – 16 grudnia 2016 (superkombinacja) – 3. miejsce
  6. Francja Val d’Isère – 17 grudnia 2016 (zjazd) – 3. miejsce
  7. Słowenia Maribor – 7 stycznia 2017 (gigant) – 2. miejsce
  8. Włochy Cortina d’Ampezzo – 28 stycznia 2017 (zjazd) – 2. miejsce
  9. Włochy Cortina d’Ampezzo – 29 stycznia 2017 (supergigant) – 2. miejsce
  10. Korea Południowa Jeongseon – 4 marca 2017 (zjazd) – 1. miejsce
  11. Korea Południowa Jeongseon – 5 marca 2017 (supergigant) – 1. miejsce
  12. Stany Zjednoczone Aspen – 15 marca 2017 (zjazd) – 3. miejsce
  13. Francja Val d’Isère – 16 grudnia 2017 (supergigant) – 2. miejsce
  14. Francja Val d’Isère – 17 grudnia 2017 (supergigant) – 3. miejsce
  15. Słowenia Kranjska Gora – 6 stycznia 2018 (gigant) – 3. miejsce
  16. Austria Bad Kleinkirchheim – 14 stycznia 2018 (zjazd) – 1. miejsce
  17. Włochy Cortina d’Ampezzo – 19 stycznia 2018 (zjazd) – 1. miejsce
  18. Szwecja Åre – 14 marca 2018 (zjazd) – 2. miejsce
  19. Szwecja Åre – 15 marca 2018 (supergigant) – 1. miejsce
  20. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 26 stycznia 2019 (supergigant) – 2. miejsce
  21. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 27 stycznia 2019 (zjazd) – 2. miejsce
  22. Szwajcaria Crans Montana – 23 lutego 2019 (zjazd) – 1. miejsce
  23. Szwajcaria Sankt Moritz – 14 grudnia 2019 (supergigant) – 1. miejsce
  24. Rosja Roza Chutor – 2 lutego 2020 (supergigant) – 2. miejsce
  25. Francja Val d’Isère – 18 grudnia 2020 (zjazd) – 2. miejsce
  26. Francja Val d’Isère – 19 grudnia 2020 (zjazd) – 1. miejsce
  27. Austria Sankt Anton – 9 stycznia 2021 (zjazd) – 1. miejsce
  28. Szwajcaria Crans Montana – 22 stycznia 2021 (zjazd) – 1. miejsce
  29. Szwajcaria Crans Montana – 23 stycznia 2021 (zjazd) – 1. miejsce
  30. Kanada Lake Louise – 3 grudnia 2021 (zjazd) – 1. miejsce
  31. Kanada Lake Louise – 4 grudnia 2021 (zjazd) – 1. miejsce
  32. Kanada Lake Louise – 5 grudnia 2021 (supergigant) – 1. miejsce
  33. Szwajcaria Sankt Moritz – 11 grudnia 2021 (supergigant) – 2. miejsce
  34. Francja Val d’Isère – 18 grudnia 2021 (zjazd) – 1. miejsce
  35. Francja Val d’Isère – 19 grudnia 2021 (supergigant) – 1. miejsce
  36. Włochy Cortina d’Ampezzo – 22 stycznia 2022 (zjazd) – 1. miejsce
  37. Szwajcaria Crans-Montana – 27 lutego 2022 (zjazd) – 3. miejsce
  38. Kanada Lake Louise – 2 grudnia 2022 (zjazd) – 1. miejsce
  39. Kanada Lake Louise – 3 grudnia 2022 (zjazd) – 1. miejsce
  40. Szwajcaria Sankt Moritz – 16 grudnia 2022 (zjazd) – 2. miejsce
  41. Szwajcaria Sankt Moritz – 17 grudnia 2022 (zjazd) – 1. miejsce
  42. Włochy Cortina d’Ampezzo – 20 stycznia 2023 (zjazd) – 1. miejsce
  43. Szwajcaria Crans-Montana – 26 lutego 2023 (zjazd) – 1. miejsce
  44. Norwegia Kvitfjell – 4 marca 2023 (zjazd) – 2. miejsce
  45. Andora Soldeu – 15 marca 2023 (zjazd) – 2. miejsce
  46. Szwajcaria Sankt Moritz – 8 grudnia 2023 (supergigant) – 1. miejsce
  47. Szwajcaria Sankt Moritz − 9 grudnia 2023 (zjazd) – 2. miejsce
  48. Francja Val d’Isère – 17 grudnia 2023 (supergigant) – 3. miejsce
  49. Austria Altenmarkt-Zauchensee – 13 stycznia 2024 (zjazd) – 1. miejsce
  50. Włochy Cortina d’Ampezzo – 26 stycznia 2024 (zjazd) – 3. miejsce
  51. Włochy Cortina d’Ampezzo – 27 stycznia 2024 (zjazd) – 3. miejsce
  52. Stany Zjednoczone Beaver Creek – 14 grudnia 2024 (zjazd) – 2. miejsce
  53. Stany Zjednoczone Beaver Creek – 15 grudnia 2024 (supergigant) – 1. miejsce
  54. Szwajcaria Sankt Moritz – 21 grudnia 2024 (supergigant) – 3. miejsce
  55. Włochy Cortina d’Ampezzo – 18 stycznia 2025 (zjazd) – 1. miejsce
  56. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 25 stycznia 2025 (zjazd) – 2. miejsce
  57. Norwegia Kvitfjell – 2 marca 2025 (supergigant) – 3. miejsce
  58. Włochy La Thuile – 13 marca 2025 (supergigant) – 2. miejsce
  59. Włochy La Thuile – 14 marca 2025 (supergigant) – 2. miejsce
  60. Szwajcaria Sankt Moritz – 13 grudnia 2025 (zjazd) – 3. miejsce
  61. Szwajcaria Sankt Moritz – 14 grudnia 2025 (supergigant) – 3. miejsce
  62. Francja Val d’Isère – 21 grudnia 2025 (supergigant) – 1. miejsce
  63. Szwajcaria Crans-Montana − 31 stycznia 2026 (supergigant) – 2. miejsce
  64. Andora Soldeu – 27 lutego 2026 (zjazd) – 3. miejsce
  65. Andora Soldeu – 1 marca 2026 (supergigant) – 1. miejsce
  66. Norwegia Lillehammer – 22 marca 2026 (supergigant) – 1. miejsce

Przypisy

  1. ↑ Livigno (ITA) National Junior Race Women's Giant Slalom November 28, 2007 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  2. 1 2 3 4 Zinal (SUI) FIS Women's Slalom November 17, 2009 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-03-26] (ang.).
  3. ↑ Schladming (AUT) World Championships Women's Super G February 05, 2013 [online], fis-ski.com [dostęp 2024-03-23] (ang.).
  4. ↑ St. Moritz (SUI) World Championships Women's Giant Slalom February 16, 2017 [online], fis-ski.com [dostęp 2024-03-23] (ang.).
  5. ↑ Jeongseon Alpine Centre - Alpine Skiing - Ladies' Downhill - Official Results. Międzynarodowa Federacja Narciarska, 21 lutego 2018. [dostęp 2018-02-21]. (ang.).
  6. ↑ Alpejski Puchar Świata: Sofia Goggia kontuzjowana. PAP, 20 października 2018. [dostęp 2018-10-27]. (pol.).
  7. ↑ Sofia Goggia to miss ski world championships after suffering knee injury in Garmisch [online], olympics.com [dostęp 2024-03-23] (ang.).
  8. ↑ W niedzielę doznała kontuzji, ale chce na igrzyska. Sofia Goggia będzie walczyć o Pekin. Eurosport, 24 stycznia 2022. [dostęp 2022-01-27]. (pol.).
  9. ↑ Beijing (CHN) Olympic Winter Games Women's Downhill February 15, 2022 [online], fis-ski.com [dostęp 2024-03-23] (ang.).
  10. ↑ Courchevel Meribel (FRA) World Championships Women's Super G February 08, 2023 [online], fis-ski.com [dostęp 2024-03-23] (ang.).
  11. ↑ Courchevel Meribel (FRA) World Championships Women's Downhill February 11, 2023 [online], fis-ski.com [dostęp 2024-03-23] (ang.).
  12. ↑ Italian star Sofia Goggia suffers broken leg in training accident, becoming latest injury-stricken skier this season [online], cnn.com [dostęp 2024-03-23] (ang.).
  13. ↑ Saalbach (AUT) World Championships Women's Super G February 06, 2025 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  14. ↑ Saalbach (AUT) World Championships Women's Downhill February 08, 2025 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  15. ↑ Cortina d' Ampezzo (ITA) Olympic Winter Games Women's Downhill February 08, 2026 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  16. ↑ Cortina d' Ampezzo (ITA) Olympic Winter Games Women's Giant Slalom February 15, 2026 [online], fis-ski.com [dostęp 2026-02-28] (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.