Sopel (Ziewanice)

Sopel
część wsi
Ilustracja
Dawna osada młyńska Sopel
Państwo

 Polska

Województwo

 łódzkie

Powiat

zgierski

Gmina

Głowno

Część miejscowości

Ziewanice

Liczba ludności (1890)

126

Strefa numeracyjna

42

Kod pocztowy

95-015[1]

Tablice rejestracyjne

EZG

SIMC

0413995

Położenie na mapie gminy wiejskiej Głowno
Mapa konturowa gminy wiejskiej Głowno, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Sopel”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Sopel”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Sopel”
Położenie na mapie powiatu zgierskiego
Mapa konturowa powiatu zgierskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Sopel”
Ziemia52°00′05″N 19°41′25″E/52,001389 19,690278[2]

Sopel – część wsi Ziewanice w Polsce, położona w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Głowno[3][4], na wschodnim brzegu rzeki Mrogi.

Rzeka Mroga stanowiła długo granicę powiatową między Ziewanicami w powiecie brzezińskim (gmina Bratoszewice) a Soplem w powiecie łowickim (gmina Lubianków). Sprawiło to, że obie miejscowości są słabo zespojone geograficznie.

Historia

Sopel powstał w XV wieku na obszarze Ziewanic Małych (lub Ziewaniczek), które rozpadły się na Ziewanice-Gawronki (dziesiejsze Gawronki) i Ziewanice Soplowe (dziesiejszy Sopel)[5].

Pod zaborem rosyjskim Sopel (rus. Сопель) był siedzibą władz gminy Lubianków w powiecie łowickim w guberni warszawskiej[6]. Pod koniec XIX wieku mieszkało tu 126 osób – 53 na folwarku i 73 w osadzie fabrycznej[5].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa łódzkiego.

Gospodarka

W XIX wieku Sopel był znaczącą osadą fabryczną (33 mórg), powstałą obok folwarku o tej samej nazwie. Początkowo wydzielono tu osadę młyńską, obok której powstała papiernia. Następnie powstała tu przędzalnia wełny i bawełny o 20 warsztatach i 1320 wrzecionach, zasilanych siłą wody. W przędzalni, której właścicielem był Długoszewski, około 1880 roku pracowału tu 40 ludzi. Wartość materiału surowego przerabianego w Soplu wynosiła od 35,000 do 45,000 rubli, a produkcja roczna wynosiła 60,000 rubli, a nawet dochodziła do 90,000 rubli[5].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1636 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 126695.
  3. ↑ GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. ↑ Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
  5. 1 2 3 Sopel (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 75.
  6. ↑ Волости и гмины 1890 года. - СПб. : Центральный статистический комитет Министерства внутренних дел, 1890. - (Статистика Российской империи).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.