Stefan Loth

W czasie I wojny światowej był studentem Wydziału Medycznego Uniwersytetu w Saratowie, kiedy to, po ukończeniu dwóch semestrów, został wcielony do armii rosyjskiej^[2].

11 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego^[2]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny^[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Pełnił służbę w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie. W lutym 1925 roku został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko referenta^[4]. W czerwcu 1927 powrócił do macierzystego pułku^[5]. 2 kwietnia 1929 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty^[6]. W lipcu 1929 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 36 pp^[7]. W okresie od 5 stycznia 1931 roku^[8] do 1 listopada 1932 roku był słuchaczem XI Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał dyplom naukowy oficera dyplomowanego i przydział do Dowództwa 28 Dywizji Piechoty w Warszawie, na stanowisko szefa sztabu^[9]. Latem 1934 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko II oficera sztabu inspektora armii generała dywizji Gustawa Orlicz-Dreszera^[10][11]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 50. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Zginął 16 lipca 1936 roku w katastrofie lotniczej samolotu RWD-9 w Zatoce Gdańskiej pod Gdynią-Orłowem, wspólnie z generałem Orlicz-Dreszerem i kapitanem pilotem Aleksandrem Łagiewskim.

Wspólne uroczystości żałobne trzech wojskowych odbyły się w Gdyni 20 lipca 1936^[12]. 21 lipca 1936 Stefan Loth został pochowany na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie^[13][14] (aleja F, grób 34)^[15].

Był mężem Wandy Kwaśniewskiej i ojcem Hanny Loth.

Był zawodnikiem warszawskiej Korony, jednak praktycznie całą swoją karierę zawodniczą spędził w Polonii Warszawa. W klubie tym grał przez 10 lat (1919–1929). Dwukrotnie zdobywał wicemistrzostwo Polski (1921, 1926). Wielokrotnie pełnił funkcję kapitana drużyny. W reprezentacji Polski zagrał tylko raz, 4 lipca 1926 w meczu z Estonią. Pięć lat wcześniej znajdował się w składzie zespołu wyselekcjonowanego na pierwsze spotkanie Polaków w historii (z Węgrami). 18 grudnia 1921 siedział na ławce rezerwowych, na boisko w Budapeszcie wybiegł m.in. jego młodszy brat.

Wkrótce po zakończeniu kariery sportowej został selekcjonerem reprezentacji. Zastąpił w tej roli Tadeusza Kuchara. Funkcję sprawował przez ponad dwa lata - reprezentacja pod jego wodzą rozgrywała mecze w sezonach 1929-1931. Spora ich część była spotkaniami nieoficjalnymi, w których Polacy rywalizowali z amatorskimi reprezentacjami Austrii, Czechosłowacji i Węgier w ramach Pucharu Europy Środkowej Amatotóe. Jego następcą został Józef Kałuża. Za kadencji Kałuży Loth jeszcze dwa razy opiekował się biało-czerwonymi - w meczach z Łotwą (w 1932 i 1934) zastępował selekcjonera prowadzącego w tym samym dniu równorzędną reprezentację Polski w spotkaniach z Rumunią.

W połowie 1927 zdobył mistrzostwo armii w tenisie ziemnym^[16].