Janusz Wójcik

Jako piłkarz występował w warszawskich drużynach: Agrykoli (1968–1970), Gwardii (1970–1974, jeden mecz w ekstraklasie), Ursusie (1974) i Hutniku (1975–1976). Grał także w pakistańskim Rawalpindi (1976–1977) i w kanadyjskim polonijnym Toronto Falcons^[2] (1979–1980).

W 1979 ukończył studia na Wydziale Trenerskim Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Pracę trenerską rozpoczął w Hutniku Warszawa. Następnie jako asystent współpracował z reprezentacją Polski juniorów do lat 16. Później pracował w Pogoni Grodzisk Mazowiecki, Huraganie Wołomin, reprezentacji Polski juniorów do lat 16 (jako główny szkoleniowiec), Hutniku Kraków i Jagiellonii Białystok, z którą w 1987 awansował do I ligi (najwyższego ówcześnie poziomu ligowego). Odszedł jednak po nieudanym początku kolejnego sezonu.

Był szkoleniowcem reprezentacji Polski do lat 18. Od lutego 1989 trenował młodzieżowo-olimpijską reprezentację kraju. Wywalczył z nią awans i następnie srebrny medal na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1992 w Barcelonie. Po tym sukcesie stał się jednym z głównych kandydatów do zastąpienia na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski Andrzeja Strejlaua. Objął jednak funkcję trenera Legii Warszawa. W pierwszym sezonie pracy zajął z tą drużyną pierwsze miejsce w lidze. Jednak po zweryfikowaniu wyników ostatniej kolejki PZPN odebrał jej punkty zdobyte w meczu z Wisłą Kraków. Tym samym Legia Warszawa straciła tytuł mistrzowski na rzecz Lecha Poznań. Kontynuował pracę z Legią do końca rundy jesiennej sezonu 1993/1994, po czym w przerwie zimowej opuścił Polskę i podjął pracę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Prowadził tam reprezentację olimpijską oraz klubowe drużyny Chaur Fakkan Club i Al-Khallej.

W lipcu 1997 objął stanowisko selekcjonera narodowej reprezentacji Polski. Nastąpiło to po dymisji Antoniego Piechniczka ze stanowiska selekcjonera kadry narodowej i krótkim epizodzie Krzysztofa Pawlaka. Znaczącą rolę w prowadzonej przez niego drużynie odgrywali zawodnicy, z którymi zdobył srebrny medal w Barcelonie (m.in. Jerzy Brzęczek, Andrzej Juskowiak, Wojciech Kowalczyk, Tomasz Łapiński czy Tomasz Wałdoch). Zwolniony został w 1999 po nieudanych eliminacjach do Mistrzostw Europy w 2000. Później pracował jako menedżer w Pogoni Szczecin, jako trener w Śląsku Wrocław, cypryjskim Anorthosis Famagusta i reprezentacji Syrii. W 2004 prowadził drużynę Świtu Nowy Dwór Mazowiecki. Od 2004 do 2007 był członkiem Wydziału Szkolenia PZPN. W latach 2007–2008 prowadził Znicz Pruszków. W 2008 został trenerem Widzewa Łódź, zwolniono go po trzech meczach. W 2010 prowadził omański zespół Al-Nahda^[3].

Należał do PZPR^[4][5]. W drugiej połowie lat 90. przez pewien czas był doradcą Jacka Dębskiego, prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu. W latach 2001–2003 należał do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Zasiadał w zespole konsultacyjnym ds. sportu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, gdy stanowisko premiera zajmował Leszek Miller.

W 2005 wystartował w wyborach do Sejmu z okręgu białostockiego z listy Samoobrony RP, uzyskując mandat poselski liczbą 4236 głosów. W Sejmie V kadencji objął funkcję przewodniczącego Komisji Kultury Fizycznej i Sportu. Zasiadał też w Komisji Łączności z Polakami za Granicą i był wiceprzewodniczącym Podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia rządowego i poselskiego projektów ustaw o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.

W przedterminowych wyborach w 2007 nie został ponownie wybrany (otrzymał 630 głosów). W lutym 2008 wykluczono go z Samoobrony RP^[6].

8 stycznia 2006 został zatrzymany za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym^[7] (1,48‰ w pierwszym badaniu i 1,30‰ w drugim). Prokurator Prokuratury Rejonowej w Warszawie wniósł za to przeciw niemu do sądu akt oskarżenia. Janusz Wójcik zgodził dobrowolnie poddać się karze 10 tys. zł grzywny i dwuletniemu zakazowi prowadzenia samochodów^[8].

22 października 2008 został zatrzymany przez policję w związku z aferą korupcyjną w polskiej piłce nożnej. Prokurator przedstawił mu 11 zarzutów dotyczących ustawienia ośmiu meczów Świtu Nowy Dwór Mazowiecki w 2004^[9]. Wrocławski sąd zastosował wówczas wobec niego poręczenie majątkowe w wysokości 500 tys. zł^[10].

We wrześniu 2012 w związku z aferą korupcyjną Komisja Dyscyplinarna PZPN ukarała trenera czteroletnią dyskwalifikacją^[11][12]. 9 października 2014 został skazany za przestępstwa korupcyjne na karę dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres pięciu lat oraz na karę grzywny, orzeczono również wobec niego dwuletni zakaz pracy w roli trenera^[13][14].