Survivor Series (2004)

Survivor Series (2004)
Motyw muzyczny

„Ugly” – The Exies[1]

Informacje
Promocja

World Wrestling Entertainment

Brandy

Raw i SmackDown

Data

14 listopada 2004[1]

Widownia

ok. 7500[1]

Hala

Gund Arena

Miejsce

Cleveland, Ohio, Stany Zjednoczone

Gale pay-per-view – chronologicznie
Taboo Tuesday Survivor Series (2004) Armageddon
Survivor Series – chronologicznie
Survivor Series (2003) Survivor Series (2004) Survivor Series (2005)

Survivor Series (2004) – 18. gala wrestlingu z cyklu Survivor Series wyprodukowana przez organizację World Wrestling Entertainment (WWE)[1]. Odbyła się 14 listopada 2004 roku w hali Gund Arena w Cleveland i była transmitowana na żywo w systemie pay-per-view[1].

Walką wieczoru była 8-osobowa walka drużynowa z eliminacjami pomiędzy drużynami Team Orton i Team Triple H. Ta pierwsza wygrała, a Randy Orton pozostał jedynym niewyeliminowanym zawodnikiem w tej walce. John Bradshaw Layfield obronił mistrzostwo WWE Championship w walce przeciwko Bookerowi T. Drużyna Team Guerrero pokonała Team Angle, a jedynymi niewyeliminowanymi pozostali Eddie Guerrero, John Cena i Big Show. Spike Dudley obronił mistrzostwo WWE Cruiserweight Championship, Shelton Benjamin obronił WWE Intercontinental Championship, a Trish Stratus obroniła WWE Women's Championship, a Undertaker pokonał Heidenreicha.

Tło

Przed Survivor Series Randy Orton rywalizował z Triple H-em od sierpnia 2004 roku[2]. Stawką 8-osobowej walki drużynowej z eliminacjami ich drużyn było prawo do kierowania programem Raw przez 4 kolejne tygodnie[3]. każdy członek zwycięskiej drużyny miał przejąć kontrolę nad programem na jeden tydzień[3].

Carlito zadebiutował w WWE w październiku 2004 roku i w swojej pierwszej transmitowanej w telewizji walce pokonał Johna Cenę w pojedynku o należący do Ceny pas WWE United States Championship[4]. W programach WWE zostało wyjaśnione, że później John Cena został dźgnięty nożem w nerkę na polecenie Carlita[4]. Tydzień przed Survivor Series Carlito doznał urazu barku[4].

Przebieg gali

Galę komentowali Jerry Lawler, Jim Ross, Michael Cole i Tazz[1]. Przed rozpoczęciem transmisji pay-per-view w programie Sunday Night Heat tag team La Résistance (Rob Conway i Sylvain Grenier) pokonał The Hurricane’a i Roseya, broniąc mistrzostwa World Tag Team Championship[5][6].

Posiadaczka mistrzostwa WWE Women's Championship Trish Stratus zmierzyła się z główną pretendentką Litą[7]. Lita zaatakowała Stratus od razu po rozpoczęciu walki, a później uderzyła ją stalowym krzesłem w twarz, za co została zdyskwalifikowana[5]. Trish Stratus wygrała i obroniła mistrzostwo[5][7].

Posiadacz mistrzostwa WWE Championship John Bradshaw Layfield, któremu towarzyszył Orlando Jordan, zmierzył się z Bookerem T, któremu towarzyszył Josh Mathews[1]. Mathews próbował powstrzymać Jordana przed ingerencją w walkę, ale Layfield zaatakował i obezwładnił Matthewsa[5]. Później Booker wykonał na Jordanie atak Book End[5], a Layfield uderzył Bookera pasem mistrzowskim w twarz, przypiął go i wygrał[5][7].

Teram Guerrero vs Team Angle

W walce drużynowej z eliminacjami drużyna Team Guerrero w składzie Eddie Guerrero, John Cena, Rob Van Dam i Big Show zmierzyła się z Team Angle, który tworzyli Kurt Angle, Carlito, Luther Reigns i Mark Jindrak[1]. Jeszcze przed rozpoczęciem walki Cena zaczął ścigać Carlita i zapędził go na parking[5][4]. Carlito odjechał samochodem i nie wziął udziału w pojedynku[5][4].

Kurt Angle wyeliminował Roba Van Dama przypięciem[5]. Eddie Guerrero przypiął Marka Jindraka, a Big Show Luthera Reignsa[5]. Po tych eliminacjach Angle pozostał sam przeciwko trzem zawodnikom Team Guerrero[1]. Próbował odejść od ringu, lecz wcześniej wyeliminowany Van Dam zaciągnął go z powrotewm[5]. John Cena wykonał na Angle’u ruch FU, a Guerrero Frog Splash, po czym Big Show przypiął Angle’a i wyeliminował ostatniego zawodnika Team Angle[5]. Guerrero, Cena i Big Show pozostali jedynymi niewyeliminowanymi[7].

Team Orton vs Team Triple H

Walką wieczoru była 8-osobowa walka drużynowa z eliminacjami pomiędzy drużyną Team Orton w składzie Randy Orton, Chris Benoit, Chris Jericho i Maven a Team Triple H, który tworzyli Triple H, Batista, Edge i Gene Snitsky[1]. Drużynie Team Triple H towarzyszył Ric Flair[1].

Gene Snitsky zaatakował Mavena za kulisami[5]. Dlatego Team Orton rozpoczęła walkę bez Mavena[3]. W trakcie walki Edge wyeliminował Chrisa Benoit[1]. Wkrótce Maven dołączył, nadal nosząc ślady ataku[3]. Randy Orton uderzył Batistę pasem mistrzowskim, po czym Chris Jericho przypiął Batistę i wyeliminował go[5].

Gene Snitsky uderzył Mavena stalowym krzesłem i został zdyskwalifikowany[8]. Triple H wyeliminował Mavena przypięciem[5] Edge wykonał na Chrisie Jericho Spear i wyeliminował go przycięciem[5].

W dalszej części Edge przypadkowo wykonał atak Spear na Triple H-u[5]. Randy Orton wykorzystał sytuację, wykonał na Edge’u RKO i wyeliminował go przypięciem[5]. Na końcu Orton przypiął Triple H-a i zapewnił zwycięstwo swojej drużynie, zostając jedynym niewyeliminowanym zawodnikiem[5][7].

W czasie walki Maven naprawdę złamał Gene’owi Snitsky’emu kość oczodołu uderzeniem w twarz, ale uraz nie spowodował zmiany przebiegu pojedynku[8].

Odbiór

Galę w Gund Arena obejrzało około 7500 widzów[1]. Wykupiono około 325 000 transpisji pay-per-view. czyli o 28% mniej, niż na Survivor Series rok wcześniej[9]. Był to najniższy wynik cyklu od Survivor Series 1997[9].

Justin Henry z serwisu WhatCulture uznał Survivor Series 2004 za galę przyjemną do oglądania, ale niewartą szczególnego polecenia[10].

Matthew Wilkinson z serwisu TheSportster uznał walkę Team Guerrero przeciwko Team Angle za mało pamiętną[11]. Krytykował jej krótki czas w stosunku do liczby uczestników i szybkie tempo kolejnych eliminacji[11]. Andrew Kelly z tego samego serwisu zaliczył pojedynek Undertakera z Heidenreichem do najgorszych walk w historii Survivor Series i przyznał mu ocenę 2,5/10[12].

Wyniki walk

Nr Wyniki[1][5][7] Stypulacje Czas[1]
1 La Résistance (Rob Conway i Sylvain Grenier) (c) pokonali The Hurricane’a i Roseya Walka drużynowa o World Tag Team Championship – Sunday Night Heat —
2 Spike Dudley (c) pokonał Billy’ego Kidmana, Chavo Guerrero i Reya Mysterio przez przypięcie Walka typu Fatal Four Way o WWE Cruiserweight Championship 9:04
3 Shelton Benjamin (c) pokonał Christiana Standardowa walka 1 na 1 o WWE Intercontinental Championship 13:22
4 Team Guerrero (Eddie Guerrero, John Cena, Rob Van Dam i Big Show) pokonał Team Angle (Kurt Angle, Carlito, Luther Reigns i Mark Jindrak) (z Jesúsem) 8-osobowa walka drużynowa z eliminacjami
Ocaleli: Eddie Guerrero, John Cena i Big Show.		 12:24
5 Undertaker pokonał Heidenreicha (z Paulem Heymanem) przez przypięcie Standardowa walka 1 na 1 15:53
6 Trish Stratus (c) pokonała Litę przez dyskwalifikację Standardowa walka 1 na 1 o WWE Women's Championship 1:19
7 John Bradshaw Layfield (c) (z Orlandem Jordanem) pokonał Bookera T (z Joshem Mathewsem) przez przypięcie Standardowa walka 1 na 1 o WWE Championship 14:44
8 Team Orton (Chris Benoit, Chris Jericho, Maven i Randy Orton) pokonał Team Triple H (Batista, Edge, Gene Snitsky i Triple H) (z Rikiem Flairem) 8-osobowa walka drużynowa z eliminacjami
Stawka: każdy członek zwycięskiej drużyny miał kierować programem Raw przez jeden tydzień. Ocalał: Randy Orton.		 24:30
(c) – mistrz/mistrzyni przed walką

Kolejność eliminacji

Team Guerrero vs Team Angle[1][5]
Nr Wyeliminowany Drużyna Wyeliminowany przez Czas
1 Carlito Team Angle Dyskwalifikacja —
2 Rob Van Dam Team Guerrero Kurt Angle 8:44
3 Mark Jindrak Team Angle Eddie Guerrero 9:14
4 Luther Reigns Team Angle Big Show 10:29
5 Kurt Angle Team Angle Big Show 12:24
– Eddie Guerrero, John Cena i Big Show Team Guerrero Ocaleli
Team Orton vs Team Triple H[1]
Nr Wyeliminowany Drużyna Wyeliminowany przez Czas
1 Chris Benoit Team Orton Edge 7:23
2 Batista Team Triple H Chris Jericho 10:39
3 Gene Snitsky Team Triple H Dyskwalifikacja 16:02
4 Maven Team Orton Triple H 16:48
5 Chris Jericho Team Orton Edge 18:05
6 Edge Team Triple H Randy Orton 22:58
7 Triple H Team Triple H Randy Orton 24:31
– Randy Orton Team Orton Ocalał

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 WWE Survivor Series 2004 [online], Cagematch [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  2. ↑ WWE Survivor Series 2004 - Feuds [online], Cagematch [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  3. 1 2 3 4 Justin Henry, It Was Maven's First PPV Match In Almost Two Years [online], WhatCulture, 9 listopada 2017 [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 Justin Henry, Carlito Had To Be Protected Due To Injury [online], WhatCulture, 9 listopada 2017 [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 WWE Survivor Series 2004 [online], Online World of Wrestling [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  6. ↑ WWE Survivor Series 2004 - Champions [online], Cagematch [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  7. 1 2 3 4 5 6 Survivor Series 2004 - Full Event Results [online], WWE [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  8. 1 2 Justin Henry, Maven Broke Gene Snitsky's Orbital Bone In The Main Event [online], WhatCulture, 9 listopada 2017 [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  9. 1 2 Justin Henry, It Was The Least Bought Survivor Series In Seven Years [online], WhatCulture, 9 listopada 2017 [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  10. ↑ Justin Henry, 10 Fascinating WWE Survivor Series 2004 Facts [online], WhatCulture, 9 listopada 2017 [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  11. 1 2 Matthew Wilkinson, John Cena's Survivor Series Matches, Ranked [online], TheSportster, 21 listopada 2025 [dostęp 2026-08-27] (ang.).
  12. ↑ Andrew Kelly, 10 Worst Matches In WWE Survivor Series History, Definitively Reviewed [online], TheSportster, 25 listopada 2024 [dostęp 2026-08-27] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.