Survivor Series (2005)

Survivor Series (2005)
Motyw muzyczny

„Lights Out” – P.O.D.

Informacje
Promocja

World Wrestling Entertainment

Brandy

Raw i SmackDown!

Data

27 listopada 2005[1]

Widownia

około 15 000[1]

Hala

Joe Louis Arena

Miejsce

Detroit, Michigan, Stany Zjednoczone

Gale pay-per-view – chronologicznie
Taboo Tuesday Survivor Series (2005) Armageddon
Survivor Series – chronologicznie
Survivor Series (2004) Survivor Series (2005) Survivor Series (2006)

Survivor Series (2005) – 19. gala wrestlingu z cyklu Survivor Series wyprodukowana przez organizację World Wrestling Entertainment (WWE)[1]. Odbyła się 27 listopada 2005 roku w hali Joe Louis Arena w Detroit i była transmitowana na żywo w systemie pay-per-view[1].

Walką wieczoru był 10-osobowy pojedynek drużynowy z eliminacjami pomiędzy reprezentantami programów Raw i SmackDown![1]. Drużyna SmackDown wygrała, a jej jedynym niewyeliminowanym zawodnikiem pozostał Randy Orton[2]. Po walce na arenę wkroczył The Undertaker, który skonfrontował się z Ortonem[2].

John Cena obronił należące do niego mistrzostwo WWE Championship w walce przeciwko Kurtowi Angle’owi, a Trish Stratus obroniła WWE Women’s Championship przeciwko Melinie[3]. Triple H pokonał Rica Flaira w walce typu Last Man Standing[3]. Booker T wygrał pierwszy pojedynek serii Best of Seven przeciwko Chrisowi Benoitowi[3]. Menedżer generalny SmackDown! Theodore Long pokonał menedżera Raw Erica Bischoffa[3].

Tło

Raw vs SmackDown

Jesienią 2005 roku w programach WWE rozwijano rywalizację pomiędzy programami Raw i SmackDown![4]. Wrestlerzy ze SmackDown! pojawili się między innymi w specjalnym odcinku Raw Homecoming oraz na gali Taboo Tuesday, co doprowadzało do kolejnych bójek pomiędzy zawodnikami obu programów[5]. Na początku listopada menedżerowie generalni obu programów, Eric Bischoff i Theodore Long, ustalili, że na Survivor Series odbędzie się walka między menedżerami oraz 10-osobowy pojedynek drużynowy pomiędzy Team Raw i Team SmackDown[5].

7 listopada 2005 roku Eric Bischoff wyznaczył Shawna Michaelsa, Kane’a i Big Showa jako pierwszych członków drużyny Team Raw[6]. Wkrótce dołączyli także Carlito i Chris Masters[6][1].

11 listopada 2005 roku Theodore Long wyznaczył panującego mistrza World Heavyweight Batistę na kapitana drużyny Team SmackDown[5]. Pozostałe miejsca zdobyli w walkach kwalifikacyjnych: Rey Mysterio, Bobby Lashley, Eddie Guerrero i John „Bradshaw” Layfield[5]. Guerrero zmarł 13 listopada, przed rozegraniem gali, więc jego miejsce w Team SmackDown zajął Randy Orton[7][8].

11 listopada 2005 roku członkowie Team Raw zaatakowali reprezentantów SmackDown![5]. Kane i Big Show wykonali wspólnie na Batiście atak chokeslam, co doprowadziło do naderwania mięśnia najszerszego grzbietu Batisty[9]. Dlatego zawodnik wystąpił na Survivor Series z zabandażowanym tułowiem[9].

Triple H vs Ric Flair

3 października 2005 roku Triple H powrócił do Raw i wspólnie z ówczesnym mistrzem Intercontinental Rikiem Flairem pokonał Carlito i Chrisa Mastersa[10]. Po walce Triple H zaatakował swojego wieloletniego przyjaciela młotem kowalskim i kontynuował atak poza ringiem[10].

1 listopada 2005 roku Ric Flair pokonał Triple H-a w walce w stalowej klatce na gali Taboo Tuesday[11]. 7 listopada menedżer generalny Raw Eric Bischoff wyznaczył na Survivor Series ich kolejne starcie, tym razem typu Last Man Standing[6]. Zgodnie z zasadami zwycięzcą miał być wrestler, którego przeciwnik po powaleniu nie będzie w stanie wstać przed zakończeniem odliczania do dziesięciu przez sędziego[12]. Mistrzostwo Intercontinental Championship należące do Flaira nie było stawką tej walki[13][1].

John Cena vs Kurt Angle

John Cena przystępował do Survivor Series jako panujący posiadacz mistrzostwa WWE Championship[13]. 7 listopada 2005 roku menedżer generalny Raw Eric Bischoff wyznaczył mu na Survivor Series walkę o mistrzostwo przeciwko Kurtowi Angle’owi[6].

7 listopada 2005 roku Kurt Angle zgodził się wystąpić w głównej walce Raw pod warunkiem, że otrzyma możliwość wyboru sędziego[6]. Wybrał Daivariego, który jeszcze tego samego wieczoru wyraźnie faworyzował Angle’a, między innymi stosując różną szybkość odliczania przypięć[6]. 21 listopada Angle ogłosił Daivariego swoim osobistym sędzią, także walki o WWE Championship na Survivor Series[14].

Booker T vs Chris Benoit

W ostatnim odcinku SmackDown! przed Survivor Series doszło do kontrowersyjnego zakończenia walki o WWE United States Championship pomiędzy Bookerem T a Chrisem Benoit[15]. Dwaj sędziowie nie mogli się zgodzić, który wrestler został przypięty[15]. W związku z tym menedżer generalny Theodore Long zwakował mistrzostwo i zarządził serię siedmiu walk pomiędzy nimi[15]. Seria tych walk była promowana pod nazwą Best of Seven[3]. Pierwszy wrestler, który odniósł cztery zwycięstwa, miał zostać nowym mistrzem, a pierwszą walkę serii zaplanowano na Survivor Series[15].

Booker T i Chris Benoit rywalizowali wcześniej w podobnej serii Best of Seven w World Championship Wrestling w 1998 roku[16].

Trish Stratus vs Melina

21 listopada 2005 roku dwóch zamaskowanych mężczyzn porwało za kulisami Raw panującą mistrzynię WWE Women’s Trish Stratus[17]. Napastnikami okazali się członkowie tag teamu MNM, Joey Mercury i Johnny Nitro, którzy zabrali Stratus do Meliny[17]. Melina stwierdziła, że jako najważniejsza wrestlerka SmackDown! powinna otrzymać możliwość walki o mistrzostwo kobiet i rzuciła Stratus wyzwanie na Survivor Series[17]. Stratus przyjęła wyzwanie[17].

Powrót Undertakera

9 października 2005 roku na gali No Mercy Randy Orton i jego ojciec Bob Orton Jr. pokonali Undertakera w walce 2 na 1 typu Casket match[18]. Po zwycięstwie Ortonowie zamknęli Undertakera w trumnie, oblali ją benzyną i podpalili, lecz po ugaszeniu ognia ciało Undertakera zniknęło z wnętrza trumny[18]. Undertaker nie pojawiał się później w programach WWE aż do Survivor Series[2].

Przebieg gali

Galę komentowali Joey Styles, Jerry Lawler, Jonathan Coachman, Michael Cole i Tazz[1].

Przed transmisją pay-per-view Juventud pokonał Simona Deana w walce, której wynik nie wpływał na należące do Juventuda mistrzostwo WWE Cruiserweight Championship[1]. Pojedynek trwał 4 minuty i 10 sekund[1].

Booker T i Chris Benoit rozegrali pierwszą walkę serii Best of Seven o zwakowane WWE United States Championship[19]. Pod koniec pojedynku Sharmell odwróciła uwagę Benoita, a Booker T wykorzystał sytuację i przypiął przeciwnika, opierając nogi na linach[19]. Sharmell przytrzymała nogi Bookera na linach, co było niezgodne z zasadami, ale sędzia tego nie zauważył, więc Booker T wygrał i objął prowadzenie 1:0 w serii Best of Seven[19].

Panująca mistrzyni WWE Women’s Trish Stratus zmierzyła się z Meliną, której towarzyszyli Joey Mercury i Johnny Nitro[13][20]. W narożniku Stratus stawiła się Mickie James[1]. Mercury i Nitro próbowali zaatakować mistrzynię wspólnym manewrem Snapshot, ale sędzia zauważył ingerencję i usunął obu z okolic ringu[20]. Mickie James później odciągnęła Stratus przed szarżującą Meliną, a mistrzyni wykorzystała sytuację, wykonała kopnięcie oraz atak bulldog z narożnika i wygrała przez przypięcie, zachowując pas[20].

Triple H zmierzył się z Rikiem Flairem w walce typu Last Man Standing[12]. Triple H zranił Flaira śrubokrętem, a później próbował wykonać atak Pedigree, rzucając przeciwnika na stół komentatorski, lecz Flair skontrował manewr i to on przerzucił przeciwnika przez stół komentatorów hiszpańskojęzycznych[12]. Flair zastosował następnie chwyt Figure Four Leglock, ale poddanie się Triple H-a nie mogło zakończyć walki ze względu na jej zasady[12]. Triple H wykonał później trzy Pedigree, jednak Flair za każdym razem wstawał przed zakończeniem odliczania do dziesięciu przez sędziego[12]. Pod koniec Triple H uderzył Flaira młotem kowalskim w plecy[12]. Tym razem Flair nie zdołał wstać i przegrał pojedynek[12].

Posiadacz pasa WWE Championship John Cena zmierzył się z Kurtem Angle’em w walce, której specjalnym sędzią był wybrany przez Angle’a Daivari[13][21]. Daivari odmawiał odliczania prób przypięcia wykonywanych przez Cenę i pomagał Angle’owi, między innymi odpychając Cenę od lin, gdy ten próbował doprowadzić do przerwania zakładanego na nim chwytu Ankle Lock[21]. W końcu Cena uderzył Daivariego, lecz Angle powstrzymał sędziego przed zakończeniem walki przez dyskwalifikację, ponieważ w takim przypadku nie mogłaby nastąpić zmiana mistrzostwa[21]. W dalszej części walki Kurt Angle obezwładniał kolejnych sędziów próbujących zastąpić Daivariego[21]. Ostatecznie do ringu przybiegł sędzia SmackDown! Charles Robinson[21]. John Cena wykonał na Daivarim atak DDT, a następnie na Angle’u swój charakterystyczny manewr F-U[21]. Robinson odliczył przypięcie, dzięki czemu Cena wygrał i obronił mistrzostwo[21].

Menedżer generalny SmackDown! Theodore Long, któremu towarzyszył Palmer Canon, zmierzył się z menedżerem generalnym Raw Erikiem Bischoffem[22]. Pod koniec walki pojawił się The Boogeyman, który zaatakował Bischoffa i wykonał na nim atak powerslam[22]. Long przypiął Bischoffa i wygrał pojedynek[22].

Team Raw vs Team SmackDown

Walką wieczoru był 10-osobowy pojedynek drużynowy z eliminacjami pomiędzy tag teamami Team Raw i Team SmackDown[2]. Team Raw tworzyli Shawn Michaels, Big Show, Kane, Carlito i Chris Masters, a Team SmackDown składał się z Batisty, Randy’ego Ortona, JBL-a, Reya Mysterio i Bobby’ego Lashleya[1].

Bobby Lashley został wyeliminowany jako pierwszy po tym, jak Kane wykonał na nim atak chokeslam, a Shawn Michaels dokonał przypięcia[2]. Rey Mysterio zastosował wobec Kane’a manewr 619, a Batista dokonał przypięcia[2]. Chwilę później wyeliminowany Kane pozostał przy ringu i pomógł Big Showowi wykonać na Batiście manewr chokeslam, po którym Big Show przypiął Batistę[2]. Big Show został zaatakowany kolejnymi charakterystycznymi manewrami kilku członków Team SmackDown[2]. Po Clothesline from Hell JBL-a, 619 Reya Mysterio i RKO Randy’ego Ortona nadal unikał eliminacji[2]. W końcu kolejny atak JBL-a oraz przypięcie przez Mysterio doprowadziły do eliminacji Big Showa[2]. Następnie JBL wyeliminował Carlito, a Mysterio Chrisa Mastersa[2].

Shawn Michaels pozostał sam przeciwko Reyowi Mysterio, JBL-owi i Randy’emu Ortonowi[2]. Michaels wykonał Sweet Chin Music na Mysterio i wyeliminował go przez przypięcie, po czym w ten sam sposób wyeliminował JBL-a[2]. W walce pozostali Michaels i Orton[2]. JBL, mimo wcześniejszej eliminacji, wszedł do ringu z krzesłem, lecz Michaels uniknął ataku i odpowiedział kopnięciem Sweet Chin Music[2]. Chwilowe odwrócenie uwagi pozwoliło Ortonowi wykonać na Michaelsie ruch RKO, przypiąć go i wygrać walkę dla drużyny reprezentującej program SmackDown[2].

Po zwycięstwie Team SmackDown wrestlerzy marki weszli do ringu, aby świętować z Randym Ortonem[2]. Na arenę wniesiono następnie trumnę, która stanęła w płomieniach, po czym z jej wnętrza wyszedł powracający The Undertaker[2]. Orton wycofał się z okolic ringu, a Undertaker zaatakował kilku wrestlerów SmackDown! i zakończył galę, patrząc w stronę Ortona[2].

Następstwa

Randy Orton został na Survivor Series w 2005 roku jedynym niewyeliminowanym zawodnikiem swojej drużyny trzeci rok z rzędu[23]. Wcześniej przetrwał do końca walk drużynowych na galach Survivor Series 2003 i Survivor Series 2004[23]. Został tym samym czwartym wrestlerem, po Randym Savage’u, Hulku Hoganie i Ultimate Warriorze, który był ocalałym w walkach na trzech kolejnych galach Survivor Series[23].

Undertaker i Randy Orton kontynuowali rywalizację[24]. Obaj zmierzyli się 18 grudnia na Armageddon w walce typu Hell in a Cell, którą wygrał Undertaker[25].

Seria walk o nazwie Best of Seven pomiędzy Bookerem T a Chrisem Benoitem była kontynuowana po Survivor Series[16]. Booker objął później prowadzenie 3:1, lecz z powodu kontuzji nie mógł osobiście wystąpić we wszystkich kolejnych pojedynkach[26]. Ostatecznie w siódmej walce zastąpił go Randy Orton, którego zwycięstwo nad Benoitem dało Bookerowi wygraną w całej serii 4:3 i oznaczało przejęcie przez Bookera T mistrzostwa United States Championship[27].

Odbiór

Justin Henry z serwisu WhatCulture uznał Survivor Series z 2005 roku za jedną z lepszych edycji gali z okresu pierwszego podziału WWE na brandy[28]. Szczególnie pozytywnie ocenił walkę drużyny Team Raw z Team SmackDown oraz krwawy pojedynek Triple H-a z Rikiem Flairem, a walkę Erica Bischoffa z Theodore’em Longiem wskazał jako najsłabszy element gali[28].

Justin Watry z serwisu Bleacher Report określił Survivor Series z 2005 roku jako dobrą galę, choć negatywnie oceniał część słabszych walk[24]. Za najbardziej pamiętne elementy uznał powrót Undertakera, walkę Triple H-a z Rikiem Flairem, obronę mistrzostwa przez Johna Cenę oraz rywalizację Team Raw z Team SmackDown[24].

Wyniki walk

Nr Wyniki[3][1] Stypulacje Czas[1]
1 Juventud pokonał Simona Deana przez przypięcie Standardowa walka 1 na 1 – dark match 4:10
2 Booker T (z Sharmell) pokonał Chrisa Benoita przez przypięcie Pierwsza walka serii Best of Seven o zwakowane WWE United States Championship 14:21
3 Trish Stratus (c) (z Mickie James) pokonała Melinę (z Joeyem Mercurym i Johnnym Nitro) przez przypięcie Standardowa walka 1 na 1 o WWE Women’s Championship 6:35
4 Triple H pokonał Rica Flaira Last Man Standing match 26:59
5 John Cena (c) pokonał Kurta Angle’a (sędzia specjalny: Daivari) przez przypięcie Standardowa walka 1 na 1 o WWE Championship 13:50
6 Theodore Long (z Palmerem Canonem) pokonał Erica Bischoffa przez przypięcie Standardowa walka 1 na 1 5:18
7 Team SmackDown (Batista, JBL, Bobby Lashley, Randy Orton i Rey Mysterio) (z Bobem Ortonem i Jillian Hall) pokonał Team Raw (Carlito, Chris Masters, Kane, Shawn Michaels i Big Show) 10-osobowa walka drużynowa z eliminacjami
Ocalały: Randy Orton.		 23:28
(c) – mistrz/mistrzyni przed walką

Kolejność eliminacji

Team Raw vs Team SmackDown[1][2]
Nr Wyeliminowany Wyeliminowany przez Czas
1 Bobby Lashley Shawn Michaels 7:00
2 Kane Batista 11:15
3 Batista Big Show 12:00
4 Big Show Rey Mysterio 14:00
5 Carlito JBL 17:00
6 Chris Masters Rey Mysterio 18:30
7 Rey Mysterio Shawn Michaels 20:00
8 JBL Shawn Michaels 20:15
9 Shawn Michaels Randy Orton 23:28
– Randy Orton Ocalały

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 WWE Survivor Series 2005 [online], Cagematch [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Team SmackDown def. Team RAW (Classic Survivor Series Match) [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 Survivor Series 2005 [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  4. ↑ WWE Survivor Series 2005 - Feuds [online], Cagematch [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 RAW ambushes SmackDown [online], WWE, 11 listopada 2005 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  6. 1 2 3 4 5 6 A Chance to Shine [online], WWE, 7 listopada 2005 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  7. ↑ Celebrating Eddie Guerrero [online], WWE, 14 listopada 2005 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  8. ↑ Justin Henry, Eddie Guerrero Was Supposed To Be On Team SmackDown [online], WhatCulture, 10 listopada 2017 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  9. 1 2 Justin Henry, Batista Worked With A Legitimate Back Injury [online], WhatCulture, 10 listopada 2017 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  10. 1 2 A Stunning Homecoming [online], WWE, 3 października 2005 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  11. ↑ The Great Escape [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  12. 1 2 3 4 5 6 7 Triple H def. Ric Flair (Last Man Standing Match) [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  13. 1 2 3 4 WWE Survivor Series 2005 - Champions [online], Cagematch [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  14. ↑ The Blueshirts are coming! [online], WWE, 21 listopada 2005 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  15. 1 2 3 4 Anarchy in the U.K. [online], WWE, 25 listopada 2005 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  16. 1 2 Justin Henry, Booker T And Chris Benoit Previously Had A Best Of Seven In WCW [online], WhatCulture, 10 listopada 2017 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  17. 1 2 3 4 The Blueshirts are coming! [online], WWE, 21 listopada 2005 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  18. 1 2 Bob and Randy Orton def. Undertaker [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  19. 1 2 3 Booker T def. Chris Benoit (best-of-seven series) [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  20. 1 2 3 Women's Champion Trish Stratus def. Melina [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  21. 1 2 3 4 5 6 7 WWE Champion John Cena def. Kurt Angle [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  22. 1 2 3 SmackDown GM Theodore Long def. RAW GM Eric Bischoff [online], WWE [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  23. 1 2 3 Justin Henry, Orton Became The Fourth Man To Survive At Three Straight Survivor Series [online], WhatCulture, 10 listopada 2017 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  24. 1 2 3 Justin Watry, WWE Survivor Series 2005: Top 5 Moments from the Show [online], Bleacher Report, 15 listopada 2011 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  25. ↑ Last rites for a "Legacy"? [online], WWE, 5 lutego 2009 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  26. ↑ A shocking return leads to new Champs [online], WWE, 30 grudnia 2005 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  27. ↑ New World Heavyweight Champion [online], WWE, 13 stycznia 2006 [dostęp 2026-08-24] (ang.).
  28. 1 2 Justin Henry, 10 Fascinating WWE Survivor Series 2005 Facts [online], WhatCulture, 10 listopada 2017 [dostęp 2026-08-24] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.