Swen III Grade

Swen III Grade

król Danii (współrządy z Kanutem V i Waldemarem Wielkim)
Okres	od 1146 do 1157
Poprzednik	Eryk III Jagnię
Następca	Waldemar I Wielki
Dane biograficzne
Dynastia	Estrydsenidzi
Data śmierci	1157
Ojciec	Eryk II Pamiętny
Żona	Adela miśnieńska

Swen III Grade (duń. Svend 3. Grade, ur. ?, zm. 1157) – król duński w latach 1146–1157. Syn Eryka II. Współrządził z Kanutem V i Waldemarem Wielkim^[1].

Gdy w roku 1146 Eryk Jagnię wycofał się z rządzenia krajem, Swen został królem Zelandii i Skanii, natomiast władcą Jutlandii, Jutlandii Południowej oraz Fionii został Kanut^[1]. Sytuacja ta doprowadziła do wojny. Kanut został zepchnięty do Niemiec, gdzie udało mu się utworzyć armię. W 1152 niemiecki król (później cesarz) Fryderyk Barbarossa poparł dążenia Kanuta do zapanowania nad całym terytorium Danii. W roku 1154 walki rozpoczęły się ponownie. Tym razem Kanut sprzymierzył się z Waldemarem, synem Kanuta Lavarda, który dotychczas wspierał Swena. W rezultacie Swen musiał opuścić Danię. Powrócił w roku 1157; sytuacja ustabilizowała się po podziale Danii na trzy części^[1]:

1. Jutlandia – Waldemar
2. Zelandia – Kanut
3. Skania – Swen

Aby uczcić zakończenie wieloletnich walk, Swen zaprosił współrządzących na spotkanie pojednawcze w Roskilde (9 sierpnia 1157). Podczas spotkania ludziom Swena udało się zamordować Kanuta, natomiast ranny Waldemar zdołał zbiec^[1]. 23 października Waldemar i Swen spotkali się ponownie – stoczyli krótką, ale brutalną bitwę pod Grathe Hede^[2]. Swen został wzięty do niewoli i stracony ciosem topora. Królem całej Danii został Waldemar^[2].