System Pasywnej Lokacji

System Pasywnej Lokacji (SPL) – polski pasywny system radiolokacyjny do obserwacji przestrzeni powietrznej, opracowany przez PIT-RADWAR; system nie emituje własnych sygnałów radiolokacyjnych i łączy podsystemy PCL (Passive Coherent Location) oraz PET (Passive Emitter Tracking)^[1]. System został zaprojektowany i jest rozwijany we współpracy z AM Technologies oraz Politechniką Warszawską^[2].

Projekt SPL był współfinansowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (konkurs nr 3/2012; umowa nr DOBR/0043/R/ID1/2012/03)^[1].

Podczas MSPO 2025 zawarto umowę na dostawę 46 systemów SPL pomiędzy Agencją Uzbrojenia a konsorcjum PGZ-Narew; w komunikacie podano wartość kontraktu jako „prawie 6 mld zł” oraz podział na transze (28 egzemplarzy zamówienia gwarantowanego i 18 w ramach opcji)^[3][4].

SPL w pełnej konfiguracji składa się z czterech Radarów Pasywnej Lokacji (RPL), identycznych pod względem sprzętu i oprogramowania; możliwa jest także praca w konfiguracji niepełnej (1–3 radary), przy czym jedna ze stacji pełni rolę prowadzącą (master), w tym realizuje fuzję danych z podsystemów PCL i PET^[2].

Podsystem PCL wykorzystuje sygnały „nadajników okazjonalnych” (m.in. radio FM, telewizję DVB-T, telefonię GSM) rozproszone na obiektach powietrznych i odebrane przez stacje systemu, natomiast podsystem PET bazuje na wykrywaniu sygnałów emitowanych przez urządzenia pokładowe obiektów powietrznych (m.in. radary pokładowe, łącza komunikacyjne, system IFF i systemy nawigacyjne)^[2].

SPL komunikuje się z systemami dowodzenia i kierowania (C2) poprzez stację prowadzącą, z wykorzystaniem łącza światłowodowego lub radioliniowego; w materiałach producenta wskazywano także możliwe zastosowania pozaresortowe (np. w kontroli nielegalnego przekraczania granicy powietrznej)^[2].