Tadeusz Adam Wasilewski
![]() Tadeusz Wasilewski (<1934) | |
| Pełne imię i nazwisko |
Tadeusz Adam Wasilewski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
31 stycznia 1897 |
| Data i miejsce śmierci |
20 listopada 1964 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
Sztab Naczelnego Wodza |
| Stanowiska |
szef oddziału |
| Odznaczenia | |
Tadeusz Adam Wasilewski[a] (ur. 31 stycznia 1897 w Warszawie, zm. 20 listopada 1964 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 31 stycznia 1897 w Warszawie[2][3]. Jego ojcem był Zygmunt Wasilewski[4], a matką Wanda z Karłowiczów.
Był żołnierzem I Korpusu Polskiego gen. Dowbor-Muśnickiego[5][3]. Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego[5]. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6][7]. W początkowych latach 20. był oficerem 22 pułku piechoty w Siedlcach[8][9][5]. Odbył Kurs Normalny 1921–1923 (II promocja) w Wyższej Szkole Wojennej i uzyskał tytuł oficera dyplomowanego[10][5]. W 1924 jako oficer Sztabu Generalnego i nadetatowy macierzystej pułku był przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej[11]. W 1928 był przydzielony do Korpusu Ochrony Pogranicza[12]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929[13]. Z dniem 1 grudnia 1931 został przeniesiony ze Sztabu Głównego do 16 pułku piechoty w Tarnowie na stanowisko dowódcy batalionu[14][15]. Od 20 czerwca 1934 do 1 stycznia 1937 był szefem sztabu 27 Dywizji Piechoty w Kowlu[16]. W tym czasie został awansowany na stopień podpułkownika. Od 1938 do 1939 pełnił funkcję attaché wojskowego w Belgradzie.
W listopadzie 1939 został szefem odtworzonego w Paryżu Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[17]. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii w stopniu pułkownika[3]. Był także historykiem i pisarzem[3]. Współzałożyciel Kola Lwowian w Londynie[3]. Zmarł 20 listopada 1964 w Londynie[3]. Został pochowany na cmentarzu Elmers End[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1637 – 28 lutego 1921[18][2]
- Krzyż Walecznych trzykrotnie[19]
- Medal Niepodległości – 27 czerwca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[20][21][22]
- Medal Zwycięstwa[19]
Uwagi
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 27.
- 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 6 7 Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (8), s. 76, Maj 1965. Koło Lwowian w Londynie.
- ↑ Urszula Jakubowska Warszawskie lata Zygmunta Wasilewskiego, w Kwartalnik Historii Prasy Polskiej, nr 4 (1993)
- 1 2 3 4 Kolekcja VM ↓, s. 4.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 420.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 363.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1500.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 35, 177.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 132, 197.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 35.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 232.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 546.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 257.
- ↑ Andrzej Pepłoński Zarys rozwoju organizacyjnego polskiego wywiadu wojskowego w latach 1914-1945, w: Słupskie Studia Historyczne nr 8 (2000)
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 19 marca 1921, s. 480.
- 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 3.
- ↑ M.P. z 1938 r. Nr 177, poz. 323 (ISAP)
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-08].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-12-08].
Bibliografia
- Wasilewski Tadeusz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.30-2100 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-01].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-05-11].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.

