Tadeusz Luty

Tadeusz Luty

Data i miejsce urodzenia	16 września 1942 Huta Krzeszowska
Profesor nauk chemicznych
Specjalność: fizykochemia ciała stałego
Alma Mater	Politechnika Wrocławska
Doktorat	1968
Habilitacja	1972
Profesura	1980
Doktor honoris causa Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu – 2006 Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu – 2007 Politechnika Koszalińska – 2008
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Politechnika Wrocławska
Odznaczenia

Tadeusz Michał Luty (ur. 16 września 1942 w Hucie Krzeszowskiej) – polski chemik i nauczyciel akademicki, profesor nauk chemicznych, rektor Politechniki Wrocławskiej (2002–2008).

W 1965 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej. Po studiach podjął pracę w Katedrze Chemii Fizycznej jako stażysta, a następnie asystent i starszy asystent. W 1968 uzyskał stopień doktora nauk chemicznych, a w 1972 – stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy zatytułowanej Dynamika sieci kryształów molekularnych. Jako adiunkt i następnie docent pracował w Instytucie Chemii Organicznej i Fizycznej. Tytuł profesora nadzwyczajnegootrzymał w 1980, a profesora zwyczajnego – w 1988^[1]. Od 1993 był związany z Instytutem Chemii Fizycznej i Teoretycznej na Wydziale Chemicznym. W pracy naukowej specjalizował się w zakresie fizykochemii ciała stałego.

Na Politechnice Wrocławskiej sprawował funkcje zastępcy dyrektora ds. badań naukowych i współpracy z przemysłem (1972–1975), zastępcy dyrektora ds. rozwoju kadry naukowej (1980–1981), prorektora ds. nauczania (1987–1993), rektora Politechniki Wrocławskiej (2002–2008)^[2].

Jako profesor wizytujący wykładał na uczelniach amerykańskich, francuskich oraz japońskich^[1]. Pracował naukowo na Uniwersytecie Jagiellońskim, w Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych w Dubnej, na Uniwersytecie Edynburskim, Uniwersytecie im. Radbouda w Nijmegen, Uniwersytecie Nebraski w Lincoln, Colorado State University, Université Rennes-I, Université Lille-I, Uniwersytecie Tokijskim oraz Tokyo Institute of Technology^[3].

Został członkiem rad naukowych Instytutu Fizyki Molekularnej PAN oraz Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych im. Włodzimierza Trzebiatowskiego PAN, wchodził w skład organów doradczych przy ministrze nauki i szkolnictwa wyższego. Był przewodniczącym Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich, następnie powołany na honorowego przewodniczącego KRASP. Był także przewodniczącym Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia i Opola (2002–2008) oraz Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich (2005–2008). W 2011 uzyskał członkostwo w Academia Europaea^[4].

W 2008 współtworzył stowarzyszenie Dolny Śląsk XXI, zasiadł w jego radzie programowej. W 2009 został doradcą prezydenta Wrocławia ds. współpracy z uczelniami wyższymi. W 2011 z ramienia komitetu wyborczego wyborców sygnowanego nazwiskiem Rafała Dutkiewicza bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora^[5].

Żonaty z Jolantą, mikrobiolożką; ma córkę Annę^[1].

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2012)^[6]
• Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2008)^[7]
• Medal Komisji Edukacji Narodowej (1996)^[3]
• Order Świętego Sylwestra (Watykan, 2008)^[8]
• Medal im. Mikołaja Kopernika PAN (2007)^[9]
• Medal Jana Zawidzkiego (1996)^[3]
• Medal za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej (2019)^[10]
• Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1969, 1973, 1980, 1986)^[3]
• Nagroda Senatu Politechniki Wrocławskiej za 1992 (1993)^[11]
• Nagroda Japan Society for the Promotion of Science (1994)^[3]
• Doroczna nagroda za integrację środowiska akademickiego, nadawaną przez kolegium rektorów uczelni z Wrocławia, Opola, Częstochowy i Jeleniej Góry (2009)^[12]
• Złoty Lew Politechniki Wrocławskiej (2025)^[2]
• Tytuł doktora honoris causa:

• Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu (2006)^[13][14]
• Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu (2007)^[15]
• Politechniki Koszalińskiej (2008)^[3][16]

• Prof. zw. dr hab. in Tadeusz Luty, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2011-08-21] .
• Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. Janusz Kapuścik (red. nauk.). T. II: H–Ł. Warszawa: Ośrodek Przetwarzania Informacji, 1999, s. 693–694. ISBN 83-905295-4-8.