Tadeusz Olechowski

Tadeusz Olechowski
Data i miejsce urodzenia

10 stycznia 1926
Wilno

Data i miejsce śmierci

4 stycznia 2001
Warszawa

Minister spraw zagranicznych
Okres

od 17 czerwca 1988
do 12 września 1989

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Poprzednik

Marian Orzechowski

Następca

Krzysztof Skubiszewski

Minister handlu zagranicznego
Okres

od 29 marca 1972
do 10 kwietnia 1974

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Poprzednik

Kazimierz Olszewski

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Tadeusz Olechowski (ur. 10 stycznia 1926 w Wilnie, zm. 4 stycznia 2001 w Warszawie[1][2]) – polski polityk okresu PRL, minister handlu zagranicznego w 1972, minister spraw zagranicznych w latach 1988–1989.

Życiorys

Syn Aleksandra i Janiny. W 1948 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Akademię Handlową w Krakowie. W latach 1948–1955 pracownik Centrali Handlu Zagranicznego „Metalexport”. Członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1955 do 1990[3]. W 1955 szef Polskiej Misji Handlowej, a następnie attaché handlowy Ambasady PRL w Rangunie w Birmie. Po powrocie do Polski w 1957 r. został wicedyrektorem Centrali Handlu Zagranicznego „Metalexport”. W 1958 rozpoczął pracę jako wicedyrektor departamentu w Ministerstwie Handlu Zagranicznego. Od 1961 radca handlowy Ambasady PRL w Rzymie.

W latach 1965–1969 wiceminister spraw zagranicznych, następnie ambasador PRL we Francji (1969–1972 i 1976–1980). W 1972 objął stanowisko ministra handlu zagranicznego w rządzie Piotra Jaroszewicza. Lata 1974–1976 spędził jako ambasador PRL w Egipcie, a lata 1983–1986 jako ambasador w Niemczech Zachodnich. Funkcję wiceministra spraw zagranicznych pełnił ponownie w latach 1980–1983 i 1986–1988. W czerwcu 1988 zastąpił Mariana Orzechowskiego na stanowisku ministra spraw zagranicznych w rządzie Zbigniewa Messnera, utrzymując je w gabinecie Mieczysława Rakowskiego (do sierpnia 1989).

Od 1989 do 1990 był doradcą premiera Tadeusza Mazowieckiego ds. polityki zagranicznej, a także pełnomocnikiem rządu ds. kontaktów z Kwaterą Główną NATO[3]. Od 25 stycznia 1990 do 21 lipca 1992 sprawował urząd ambasadora RP w Belgii.

Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 239-4-23)[4].

Odznaczenia

Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1969)[5] oraz Orderem Sztandaru Pracy II klasy[6] oraz Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” (1973)[7].

Przypisy

  1. ↑ Index O. rulers.org, 2025-05-25. (ang.).
  2. ↑ January 2001. rulers.org, 2025-05-25. (ang.).
  3. 1 2 Kto jest kim w polityce polskiej. Warszawa: PAI, 1993, s. 209-210. ISBN 83-223-2645-9.
  4. ↑ Cmentarz Stare Powązki: JANINA OLECHOWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-01-31].
  5. ↑ Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, „Trybuna Ludu”, nr 201, 22 lipca 1969, s. 8.
  6. ↑ Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 938.
  7. ↑ Medale „Za Zasługi dla Obronności Kraju” dla członków rządu, „Trybuna Robotnicza”, nr 241, 11 października 1973, s. 2.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.