Tadeusz Pyka
| Data i miejsce urodzenia |
17 maja 1930 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 maja 2009 |
| Wiceprezes Rady Ministrów | |
| Okres |
od 23 października 1975 |
| Przynależność polityczna | |
| Odznaczenia | |
     Odebrane:   | |
Tadeusz Hyacynt Pyka (ur. 17 maja 1930 w Piekarach Śląskich, zm. 23 maja 2009 w Katowicach) – polski działacz komunistyczny, ekonomista. Wiceprezes Rady Ministrów, poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji
Życiorys
Syn Jana i Agnieszki. W latach 1951–1955 robotnik, mistrz odlewni, kierownik w Hucie im. M. Buczka w Sosnowcu. W 1958 uzyskał tytuł zawodowy inżyniera hutnictwa na Studium Wieczorowym Politechniki Śląskiej[1], następnie stopień doktora habilitowanego w 1970 i tytuł profesora nadzwyczajnego nauk ekonomicznych w 1974. Był profesorem Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej im. Wojciecha Korfantego w Katowicach.
Był także pracownikiem aparatu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej na Śląsku (m.in. instruktorem i kierownikiem Wydziału Ekonomicznego), do której wstąpił w 1953. W latach 1964–1967 pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Miejskiego partii w Bytomiu. Od 1967 do kwietnia 1974 był sekretarzem ekonomicznym, a także II sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach. W grudniu 1971 zasiadł w Komitecie Centralnym PZPR (wcześniej, od czerwca 1964, był w nim zastępcą członka), z którego został odwołany w październiku 1980 wskutek wydarzeń sierpniowych. Wchodził również w skład Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi”[2]. W 1980 (od 15 lutego do 24 sierpnia) zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR. 15 lipca 1981 został wykluczony z szeregów partii przez IX Nadzwyczajny Zjazd PZPR.
W latach 1972–1980 poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji (zrzekł się mandatu w grudniu 1980). Od marca 1974 do października 1975 był I zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Wiceprezes Rady Ministrów w rządach Piotra Jaroszewicza, Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha i samodzielnym Edwarda Babiucha. Od 1978 do 1980 przewodniczył Komitetowi Rady Ministrów ds. Rynku Wewnętrznego.
W czasie stanu wojennego został internowany wraz grupą byłych czołowych działaczy PZPR[3].
Ordery i odznaczenia
- Order Budowniczych Polski Ludowej (1980, pozbawiony orderu 29 lipca 1981)[4][5]
- Order Sztandaru Pracy II klasy (odebrany 29 lipca 1981)
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi
- Srebrny Krzyż Zasługi (1964)[6]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[7]
- Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej” (1974)[8]
Przypisy
- ↑ Program Politechniki Śląskiej im. Wincentego Pstrowskiego na rok akademicki 1958/59. Gliwice: Politechnika Śląska, 1959, s. 204. [dostęp 2026-07-17].
- ↑ „Nowe Drogi”, nr 8/1976, s. 2.
- ↑ Maciej Maciejowski, Partyjni dygnitarze w odosobnieniu, polska1918-89.pl.
- ↑ Lista osób odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980.
- ↑ „Dziennik Polski”, r. XXXVI, nr 159 (11 215), s. 2.
- ↑ Lista odznaczonych, „Trybuna Robotnicza”, nr 170, 20 lipca 1964, s. 2.
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 112, poz. 1450 (ISAP).
- ↑ Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1974–1975. Gliwice: Politechnika Śląska, 1975, s. 12. [dostęp 2026-07-17].
Bibliografia
